Georges Leepkens

Dat er in de keiharde, meedogenloze business van het profvoetbal nog plaats is voor echte vriendschap: dát onthoud ik van de knappe opvoering van Poppentheater Daknam. Er werd gevochten voor zijn felbegeerde handtekening, door nationale ploegen en gerenommeerde clubs uit het betere (allee, warmere) buitenland voor uiteraard veel hogere bedragen in andere munten (of kleuren), maar geld telt niet voor Georges Leekens. Dat is een hardnekkig misverstand. Hij is een professionele helper van mensen in nood,...

Dat er in de keiharde, meedogenloze business van het profvoetbal nog plaats is voor echte vriendschap: dát onthoud ik van de knappe opvoering van Poppentheater Daknam. Er werd gevochten voor zijn felbegeerde handtekening, door nationale ploegen en gerenommeerde clubs uit het betere (allee, warmere) buitenland voor uiteraard veel hogere bedragen in andere munten (of kleuren), maar geld telt niet voor Georges Leekens. Dat is een hardnekkig misverstand. Hij is een professionele helper van mensen in nood, zoals nu ook weer een van zijn ontelbare vrienden, Roger Lambrecht. Door mijn tranen van ontroering zie ik nog net hoe Leekens Bob Peeters collegiaal naar de uitgang heeft begeleid en hoe hij nu met goede moed en zonder dralen deze loodzware taak op zijn schouders neemt. Georges zal vaststellen dat deze club in een totale chaos was verzeild, maar hij zal ze vastberaden organiseren, structureren en professionaliseren, om ze dan tijdig los te laten - uiteraard zonder prijs, die gunt hij steevast aan zijn opvolgers - en alweer een andere vriend ter hulp te snellen. Uiteraard zal Leekens daarvoor in de allerbeste verstandhouding samenwerken met Willy Reynders, wiens functie hij eerst de facto heeft opgedoekt. En als Lokeren straks aan een steile klim in het klassement begint, heeft dat voor alle duidelijkheid niets vandoen met de komst van Coelho en een gereputeerde doelpuntenmaker als Harbaoui, maar wel met de onmiskenbare kwaliteiten van Leekens als puinruimer en teambuilder. Dat daar geen misverstand over bestaat. En Roger Lambrecht kan weer rustig slapen, ook tijdens de vergaderingen van de Pro League. Intussen is Georges Leekens vanaf vandaag klaar voor een nieuwe uitdaging. In afwachting doet hij zijn best voor Lokeren. Het had hem al gefrustreerd in Valencia, maar na Oostende haalde (magere) Hein Vanhaezebrouck de zeis boven: zijn invallers waren waardeloos. De ultieme wake-upcall voor Dejaegere en Simon (en Raman of Pedersen). Vorig seizoen kon de coach makkelijk vier of vijf andere spelers opstellen, zonder kwaliteitsverlies. Nu de eisen hoger liggen, is er een te grote groep achterblijvers. Zonder twijfel is het een dubbele boodschap, voor de spelers en voor zijn bazen van wie hij in de winterstop nog een inspanning verwacht. Het illustreert de onblusbare ambitie van Vanhaezebrouck, die niet tevreden is met straks een plaatsje in de top drie en schouderklopjes na sterke prestaties in de CL. De coach wil almaar hogerop, spelers moeten hem bijhouden of vallen af en de club moet mee.