Steven Defoert !

Zó groot was de vastberadenheid van Steven Defour: nog liever de keuze die hij absoluut niet wilde maken - een onzekere (sportieve) toekomst in de kelder van de Premier League - dan een verlengd verblijf bij Anderlecht. De verdienste van een handvol bekrompen onverlaten, die niet (willen) begrijpen welke krater ze met hun volgehouden acties tegen Defour in het middenveld van hun favoriete ploeg hebben geslagen. In de moeizame zoektocht naar een elftal in evenwicht dat vloeiend en dominant kan voetballen, was Defour voor René Weiler een ...

Zó groot was de vastberadenheid van Steven Defour: nog liever de keuze die hij absoluut niet wilde maken - een onzekere (sportieve) toekomst in de kelder van de Premier League - dan een verlengd verblijf bij Anderlecht. De verdienste van een handvol bekrompen onverlaten, die niet (willen) begrijpen welke krater ze met hun volgehouden acties tegen Defour in het middenveld van hun favoriete ploeg hebben geslagen. In de moeizame zoektocht naar een elftal in evenwicht dat vloeiend en dominant kan voetballen, was Defour voor René Weiler een onmisbare steunpilaar. De aanjager in de hoge pressing die de coach voorstaat, de regelaar op de middenstrook, met diepgang en (in principe) scorend vermogen vanuit de tweede lijn. De ervaren man die Dendoncker en Tielemans de laatste stappen naar volwassenheid moet laten zetten. In de huidige kern zit niemand die die rol kan invullen. Het duel in Sint-Truiden was alvast verontrustend zwak, vooral in het eerste halfuur, waarna Weiler zichzelf moest corrigeren door de immer dolende N'Sakala uit zijn lijden te verlossen. Ondanks de eerst 'nul' van het seizoen straalt de Anderlechtdefensie geen vertrouwen uit, met glijdende en panikerende spelers, die wendbaarheid en snelheid missen. Gelukkig verzet Dendoncker bergen werk in de recuperatie. Ook Davy Roef zoekt nog naar overtuigende présence in de zestien meter. En voetballend was Anderlecht zoals zo vaak de voorbije twee jaar een ploeg zonder plan of ideeën, en ook zonder vertrouwen. Praet was ondanks een fysieke achterstand wel gretig en de sterk ingevallen Teodorczyk liet de Brusselaars beter combineren, de acties van Trezeguet waren veelbelovend, maar misten nog overzicht. En Chipciu en Hanni hadden een mindere dag, Sylla was hopeloos aan de bal. Dit was te veel het Anderlecht van vorig seizoen. Slecht moment voor een redelijk collectieve offday van Westerlo en een keiharde confrontatie met de realiteit: het verschil in kwaliteit, voetballend vermogen en snelheid met (in theorie) een rechtstreekse concurrent in de strijd om het behoud was zeer verontrustend. Langs alle kanten overlopen en achterin de altijd terugkerende individuele fouten. Enkel omdat Eupen koelbloedigheid voor doel miste, kwam er geen Pand(a)oering van. Tegen Standard speelde Westerlo hoopgevend goed, maar ook toen betaalde het de defensieve fouten cash. De Westelse verdediging heeft dringend nood aan wat TEC7 van de nieuwe grote baas om een en ander vast te lijmen. En nog wat direct inzetbare kwaliteit, want STVV en Waasland-Beveren lijken op dit moment solider en beter gewapend. Bob Peeters heeft vorig seizoen uiteindelijk toch stuntwerk verricht: dat Vic Swerts dat maar goed beseft. OPGETEKEND DOOR JAN HAUSPIE