Michel Preud'grom

Koken van woede deed hij, de coach van Club Brugge. Zijn kampioenen begonnen in snipperdagmodus aan de opdracht in Kortrijk, die al jaar en dag scherpte en arbeid vereist. Met de handen in de zakken beginnen aan een Guldensporenslag, dan krijg je klappen. Club kelderde zijn eigen winstkansen met een nonchalant-arrogante opening waarmee machteloze trainers van bijvoorbeeld Anderlecht nogal vertrouwd zijn geraakt. En toen Brugge nadien wel bij de les was, viel er niets te bespeuren van het tempo, de looplijnen, de pos...

Koken van woede deed hij, de coach van Club Brugge. Zijn kampioenen begonnen in snipperdagmodus aan de opdracht in Kortrijk, die al jaar en dag scherpte en arbeid vereist. Met de handen in de zakken beginnen aan een Guldensporenslag, dan krijg je klappen. Club kelderde zijn eigen winstkansen met een nonchalant-arrogante opening waarmee machteloze trainers van bijvoorbeeld Anderlecht nogal vertrouwd zijn geraakt. En toen Brugge nadien wel bij de les was, viel er niets te bespeuren van het tempo, de looplijnen, de positiewissels, de snelle balcirculatie en de diepgang die het beste voetbal van blauw-zwart zo onstuitbaar maken. In de tweede helft had Club natuurlijk nog kansen genoeg om met gemak te winnen, maar Michel Preud'homme werd er terecht niet milder door. In de voor Club rustigste periode van het seizoen betekenen twee onnodige nederlagen - met een ingespeeld elftal - duur puntenverlies: de belasting van de Champions League moet immers nog komen. En intussen moet Brugge met Refaelov en Izquierdo twee van zijn allerbeste en bepalendste spelers missen en dat legt de verantwoordelijkheid voor de Brugse creativiteit bijna helemaal op de schouders van Hans Vanaken. Bolingoli kon niet overtuigen, Gedoz blijft ook al een wisselvallig twijfelgeval, en Limbombe geraakt voorlopig niet van de tribune. Neen, dit is niet de rustige aanloop die Preud'homme na de overtuigende ouverture in Mechelen voor ogen had. Symbool voor de ontluisterende onmacht van Lokeren tegen Genk: twee gemiste strafschoppen van de in principe vleesgeworden betrouwbaarheid vanaf de stip, Mijat Maric. Een week geleden maakte Lokeren in Brugge nog een solide indruk, na de rust was het zelfs behoorlijk aan de bal, maar na het eerste tegendoelpunt stuikte het elftal van Georges Leekens zondag in elkaar. Met vijf of vier achterin maakte geen verschil, de defensie leek statisch tegen de flitsende aanvallers van Genk, dat er ook makkelijk zes had kunnen maken. Treffend door doelman Verhulst omschreven als een 'klotenavond'. Mogelijk een eenmalige collectieve offday, maar intussen staat Lokeren met zijn (stiekeme) PO1-ambities weer in de kelder van het klassement en zo had Roger Lambrecht het niet voorzien. Een herhaling van het eerste post-Maes-jaar is geen optie, zie de forse inspanning om De Sutter in te halen. Skúlason moet echt wel een versterking zijn, Jambor begon veelbelovend en Steve De Ridder geeft Leekens ook al meer opties. Dus Lokeren móét beter gewapend zijn dan vorig seizoen, maar met zó veel kandidaten voor de top 6 is een valse start eigenlijk geen optie. OPGETEKEND DOOR PETER T'KINT