William Soaroes

Hij noemde het zelf zijn slechtste wedstrijd ooit en dat moet kloppen. William Soares leek in Kortrijk rechtop zijn roes uit te slapen, drie keer toeschouwer op de eerste rij bij de tegendoelpunten: twee keer positioneel verkeerd en één keer een overbodige fout en een glijpartij. En zo gooide Standard twee punten die het altijd verdiend had, simpel weg. Voor de offday van Soares is trainer Jankovic niet verantwoordelijk, voor de keuze om het duo Scholz-Laifis, een van de beste centrale duo's van het land, uiteen te halen wél...

Hij noemde het zelf zijn slechtste wedstrijd ooit en dat moet kloppen. William Soares leek in Kortrijk rechtop zijn roes uit te slapen, drie keer toeschouwer op de eerste rij bij de tegendoelpunten: twee keer positioneel verkeerd en één keer een overbodige fout en een glijpartij. En zo gooide Standard twee punten die het altijd verdiend had, simpel weg. Voor de offday van Soares is trainer Jankovic niet verantwoordelijk, voor de keuze om het duo Scholz-Laifis, een van de beste centrale duo's van het land, uiteen te halen wél. Goreux of Cissé waren mogelijkheden op de rechtsback, een driemansdefensie die Jankovic bij KV Mechelen vaak hanteerde, kon ook. Een solide defensie bouw je toch vanuit het centrum. Jammer voor Standard, dat voor de rust echt goed en dominant voetbalde op het veld van een sterke thuisploeg als KV Kortrijk. Trebel en Enoh domineerden het centrum, Dossevi en Edmilson waren beweeglijk en dreigend, Belfodil werkte hard als schaduwspits en de Rouches hadden telkens veel volk in de grote rechthoek. De keuze van Jankovic voor Orlando Sa was wel een schot in de roos: twee goals bij zijn eerste basisplaats. Misschien wel beter geschikt dan Benito Raman in die specifieke rol van diepe spits naast de altijd ver terugplooiende Belfodil. Een overwinning donderdag tegen Panathinaikos is nodig, pas dan heeft Jankovic wegens de pijnlijke bekeruitschakeling in Geel en het verlies tegen Anderlecht een degelijke start in Luik. Stijn Vreven is een open boek, de emotionele barometer is makkelijk af te lezen, het hart op de tong. Veelal heel wit of heel zwart, de stijlfiguur van de overdrijving is hem niet vreemd. Journalisten smullen ervan, maar de houding is risicovol. Voor de gretig registrerende camera's hemelt Vreven zijn spelers op of stopt hij ze onder de grond, in de kleedkamer van Waasland-Beveren is dat een item. En nu speculeert hij al een tijdje over zijn eigen ontslag, na een nederlaag in Westerlo, maar nu ook na een mooie en cruciale overwinning tegen Eupen. Ontwapenend eerlijk, maar: niet doen, Stijn! Er wordt goed en hard gewerkt op de Freethiel, er zit ziel en organisatie in de ploeg en bij momenten ook goed voetbal, met wat meeval had Waasland-Beveren vijf punten meer en was het nu een zorgeloze middenmoter. Als de ploeg nu plots ook gaat scoren, is ongerustheid niet nodig. Het bestuur van de club heeft, van buitenaf bekeken, geen reden om Vreven als coach in vraag te stellen en dus moet hij het zeker zelf ook niet doen. Anders is het straks een makkelijk argument om een eventueel ontslag uit te leggen. Laat het dus maar over aan journalisten en makelaars van spelers die ontevreden zijn.