Gaverbleek

De hindernissen te hoog gelegd voor de twee koerspaarden aan de Gaverbeek. Twee tactisch hooggeschoolde coaches met ruime kennis van de tegenstander die wel wilden winnen, maar zeker niet ten koste van alles. Het scoreloze gelijkspel vatte de teleurstellende wedstrijd gepast samen. Zulte Waregem was aan de bal veel minder dan de voorbije weken. Meïté was de beste middenvelder met een grote actieradius, De fauw was defensief en offensief bijzonder gretig. Maar de uitvoetballende kwaliteiten van Marrone werden gemist. Le...

De hindernissen te hoog gelegd voor de twee koerspaarden aan de Gaverbeek. Twee tactisch hooggeschoolde coaches met ruime kennis van de tegenstander die wel wilden winnen, maar zeker niet ten koste van alles. Het scoreloze gelijkspel vatte de teleurstellende wedstrijd gepast samen. Zulte Waregem was aan de bal veel minder dan de voorbije weken. Meïté was de beste middenvelder met een grote actieradius, De fauw was defensief en offensief bijzonder gretig. Maar de uitvoetballende kwaliteiten van Marrone werden gemist. Lerager werkte hard, maar was minder aanwezig, de gemeten passes van Kaya waren zeldzamer. Mogelijk het grootste probleem van Essevee lag voorin. Leye is niet zelden de barometer voor het niveau van Zulte Waregem. Om goed te voetballen heeft de leider de beste Leye nodig. En die is nu even niet beschikbaar. Zeven wedstrijden zonder doelpunt en een paar gemiste strafschoppen spelen hem mogelijk parten : net iets minder duels winnen, meer mislukte dribbels, minder zuivere aanname, minder balvast, plaatsing voor doel minder berekend. En dan voetbalt Zulte Waregem net wat minder, het onderstreept nog een keer het grote belang van de aanvoerder voor zijn elftal. Een momentopname, zonder twijfel, en intussen blijft Essevee toch gewoon op kop. Ook dat is een stap vooruit. De exponent van een alweer bibberende Luikse afweer aan de kust, Réginal Goreux. Op een ongewone positie mee centraal achterin, maar keer op keer op snelheid gepakt, duels verloren en kinderlijk in de fout bij het eerste tegendoelpunt. Naast hem stond ook Fiore te zwemmen. Op de flank kreeg Fai geen greep op de kwieke El Ghanassy (een strafschopovertreding en een domme rode kaart) en Jean-François Gillet speelt keer op keer een hoofdrol bij de lawine aan tegendoelpunten op stilstaande fases. Gillet krijgt lang niet iedereen overtuigd dat hij een betere doelman is dan Guillaume Hubert. Maar het probleem van Standard was een uur lang collectief. De Rouches leken niet klaar voor deze wedstrijd. Ze misten gretigheid en scherpte. Ongebruikelijk balverlies op het middenveld en geen punch in de aanval. Pas toen het kalf verdronken was, kwam Standard weer boven water met de immer scorende Sá. In Gent was het nochtans wel scherp en sterk geweest. Maar ook daar schoot Standard in eigen voet met een handvol gemiste wenkende kansen. En zo heeft ook de nieuwe coach Jankovic af te rekenen met de onverbeterlijke wisselvalligheid van de Rouches, vaak in één wedstrijd. Die parkeert hen steevast op de rand van PO1, terwijl Standard intussen het spelersmateriaal heeft en de automatismen zou moeten hebben om er stevig in te staan.