Westerleed

In de muisstille Kempen hoor je enkel nog tandengeknars, de enige hoorbare uiting van frustratie, argwaan en ergernis over de manier waarop Westerlo uiteindelijk is gedegradeerd. Zichzelf niet beloond voor een eigenlijk heel goeie eindsprint, steil bergop tegen allemaal teams met PO1-ambitie. Door een overdosis pech, een onwillige scheidsrechter en te veel individuele fouten op belangrijke momenten. En ook de baron (en/of zijn gevolg) heeft een kwalijke rol gespeeld door de club eerst een nieuwe toekomst te beloven en ze daarna - in ...

In de muisstille Kempen hoor je enkel nog tandengeknars, de enige hoorbare uiting van frustratie, argwaan en ergernis over de manier waarop Westerlo uiteindelijk is gedegradeerd. Zichzelf niet beloond voor een eigenlijk heel goeie eindsprint, steil bergop tegen allemaal teams met PO1-ambitie. Door een overdosis pech, een onwillige scheidsrechter en te veel individuele fouten op belangrijke momenten. En ook de baron (en/of zijn gevolg) heeft een kwalijke rol gespeeld door de club eerst een nieuwe toekomst te beloven en ze daarna - in nood dan nog - koudweg te laten vallen. Niet het soort houding dat je verwacht van een geboren en getogen Kempenaar en Officier in de Leopoldsorde. Soit. En Westerlo had natuurlijk pech met de wonderbaarlijke verrijzenis van Excel Mouscron - een traditie op Le Canonnier - dat ondanks hardnekkig verzet van Standard en KV Kortrijk toch zes op zes heeft gehaald. Geheel de verdienste van Mircea Rednic die net niet een paar gebroken ribben overhield aan het behoud: zo hard sloeg hij zichzelf op de borst voor deze onvervalste Houdini-ontsnapping. Over de Trainer van het Jaar moet al niet meer gediscussieerd worden. Westerlo staat nu voor een verscheurende keuze: voortwerken met eigen bescheiden middelen en de (ongelijke) strijd aangaan met al die clubs in (rijke) buitenlandse handen in 1B, of ook plooien en deze mooie parel in Chinese of Japanse handen leggen om de club een betere (?) toekomst te geven. Ik ben blij dat ik die beslissing niet hoef te nemen. Het striemende fluitconcert van de supporters na de blamage tegen Excel vat het perfect samen: KV Kortrijk is het treurigste verhaal van de terugronde. Twaalf keer verloren, zeven keer zelfs in het Guldensporenstadion, de Vlaamse helden van 1302 keren zich om in hun graf. Onder Vanhaezebrouck en Vanderhaeghe was KV Kortrijk een hoogst aantrekkelijk elftal dat niet zelden in eigen huis de allergrootsten over de knie legde en voetballes gaf. En straffe prestaties leverde met drie keer PO1 en een bekerfinale. Elke keer de beste spelers verkocht en elke keer opnieuw een strijdbaar elftal op de been gekregen. Daar bleef dit seizoen maar weinig van over met de wanprestatie (en bijhorende bedenkingen in Westerlo) als pijnlijke dieptepunt. En er was al flink wat imagoschade door de onbehoorlijke vaudeville rond de trainer-zonder-diploma Karim Belhocine die volgens ingewijden net nu hij eindelijk op de (trainer)schoolbanken kan zitten nog weinig steun geniet van de club en de spelers. KV Kortrijk heeft vier maanden voor een grondige introspectie en de juiste keuzes en dan kan het vanaf volgend seizoen opnieuw zijn gewaardeerde rol spelen van boeiende luis in de pels van de groten.