Alle (Ver)sluysen open

Dat feestelijke en opgemerkte Europees debuut met twee propagandawedstrijden tegen Marseille lijkt nog slechts een verre herinnering voor Oostende, de harde realiteit van de eigen competitie slaat KVO keihard in het gezicht. Geen punten en geen goals, dat is ze daar nog niet overkomen sinds Marc Coucke met zijn bende de (sub)top van ons voetbal kwam bestormen. De collectieve uitschuiver tegen Moeskroen kon nog enigszins geplaatst worden midden het Europese avontuur, maar de afgang tegen Waasland...

Dat feestelijke en opgemerkte Europees debuut met twee propagandawedstrijden tegen Marseille lijkt nog slechts een verre herinnering voor Oostende, de harde realiteit van de eigen competitie slaat KVO keihard in het gezicht. Geen punten en geen goals, dat is ze daar nog niet overkomen sinds Marc Coucke met zijn bende de (sub)top van ons voetbal kwam bestormen. De collectieve uitschuiver tegen Moeskroen kon nog enigszins geplaatst worden midden het Europese avontuur, maar de afgang tegen Waasland-Beveren helemaal niet. De mannen van Philippe Clement zijn met voorsprong de aangename verrassing van het seizoensbegin, maar de manier waarop Oostende de sluysen openzette was onthutsend. Met individuele fouten van Silvio Proto en ZarkoTomasevic begon KVO al met een dubbele achterstand aan de wedstrijd en ook nadien bleef de Oostendse defensie hoogst onzeker acteren. Ook Nicolas Lombaerts zit nog een eind van z'n Russische niveau. Anders dan tegen Moeskroen was er geen gebrek aan goeie wil, maar het aanvalsspel was lange tijd stereotiep door het centrum. En toen de kansen dan toch kwamen, was de afwerking onvoldoende. In dat compartiment waren er met de afwezigheid van Knowledge Musona, Franck Berrier, Ramin Rezaeian en Richairo Zivkovic geldige excuses maar een verklaring is het niet. Zoals het vertrek van Landry Dimata en Adam Marusic dat ook niet is. Zaterdag bij het immer genereuze Eupen is het van moeten of Patrick Orlans organiseert de week nadien tegen Antwerp in die bruisende feestzaal zowaar een koffietafel. De treurmars van de kampioen op Mambour had vele vaders. René Weiler toonde zich consequent door met Henry Onyekuru z'n beste en creatiefste speler van een week eerder op de bank te zetten en bij een achterstand met Sven Kums z'n voorbestemde spelmaker naar de kant te halen. Zijn warrig gewissel en geschuif in de tweede helft deed denken aan z'n coaching vorig seizoen op het veld van Waasland-Beveren en was vreemd voor een trainer die intussen toch zijn gelijk heeft gehaald. Adrien Trebel en Kums samen op het middenveld lijkt vooralsnog een moeilijk vraagstuk en Leander Dendoncker zit beneden zijn niveau: het hart van het elftal sputtert. Alexandru Chipciu en Dennis Appiah beconcurreren mekaar om de slechtste voorzet en Lukasz Teodorczyk blijft een zoekende spits. Op Mambour miste het spel van Anderlecht tempo, ideeën en (geslaagd) initiatief in de laatste 25 meter en achterin ging twee keer het licht uit. Dan is de eerste seizoensnederlaag logisch.