Club Brugge

Derde nederlaag - die in Deinze en Madrid inbegrepen - in vier wedstrijden: dat is niet om te panikeren, maar toch om je lichtjes zorgen over te maken. Op alle vlakken werden ze door Standard overvleugeld. Van het verlies tegen Dortmund konden ze zich in Gent nog herstellen, dit keer niet. Blijkbaar eist zo'n Champions League toch wel veel krachten en moeten Belgische ploegen over hun grenzen gaan. Hans Vanaken en Ruud Vormer werden uit de wedstrijd gehouden door het sterke middenv...

Derde nederlaag - die in Deinze en Madrid inbegrepen - in vier wedstrijden: dat is niet om te panikeren, maar toch om je lichtjes zorgen over te maken. Op alle vlakken werden ze door Standard overvleugeld. Van het verlies tegen Dortmund konden ze zich in Gent nog herstellen, dit keer niet. Blijkbaar eist zo'n Champions League toch wel veel krachten en moeten Belgische ploegen over hun grenzen gaan. Hans Vanaken en Ruud Vormer werden uit de wedstrijd gehouden door het sterke middenveld van Standard en als de ene maar gewoon is, en de ander niet volledig fit, dan sputtert Club, ook omdat Wesley in de greep van zijn tegenstander zat. De goeie partner voor hem vinden blijft voor Ivan Leko een probleem. Hij probeerde al Vossen en Schrijvers en nu Dennis, maar niemand kan naar mijn gevoel Diaby doen vergeten. Zijn vertrek is niet helemaal gecompenseerd. Vormer kan zijn blessure niet wegsteken, hij probeert dat wel door te praten en te tackelen, maar de assist en het scorend vermogen is weg. Misschien brengt de interlandbreak wat rust. De Buffalo's stonden tegen KRC Genk letterlijk aan de grond genageld. Pas nadat het kalf was verdronken en nadat de trainer een donderspeech had gegeven, gingen ze spelen alsof hun leven ervan afhing. Maar net als Club eerder kon ook Genk nu profiteren van de risico's die ze namen. De cijfers zijn hard: 21 tegengoals in 10 wedstrijden, en dat voor een ploeg die vorig seizoen geregeld de nul hield. Kunnen deze spelers beter onder een andere trainer? Ik weet het niet. Het publiek weet dat evenmin, want net als dat van Anderlecht, dat Luc Devroe op de korrel nam, keerde het zich tegen Michel Louwagie, niet tegen de coach. De verlammende invloed van de Ghelamco Arena trof ook de spelers, vond ik. De fans kunnen zich niet identificeren met wat ze nu zien, verwend als ze waren in het recente verleden. Felice Mazzu is net als Francky Dury zijn aureool van trainer die het altijd wel in orde krijgt, aan het verliezen. Krijgt hij zijn boodschap nog verkocht? Kan hij zijn spelers nog scherp houden? Teamspirit, collectiviteit, duelkracht, dat zag ik allemaal niet. En dan verlies je zelfs bij een ploeg in crisis, zoals Cercle. Mazzu's verlengstuk op het veld, Javi Martos, maakte alweer een owngoal en hij wordt ook niet geholpen door de blessure van middenvelder Marco Ilaimaharitra. Voor dit Charleroi is na het vertrek van Kaveh Rezaei play-off 1 een te hoge ambitie, vrees ik.