Karlo Letica

Een jonge doelman kost punten, dat is al veertig jaar zo. Zeker in het geval van de Kroatische doelman, die op twee jaar de sprong heeft moeten maken van zijn eigen tweede klasse naar het niveau van de Champions League. Je ziet aan alles bij Letica dat hij stijf staat van de spanning. Op training doet hij de mooiste dingen, maar in wedstrijden zie je dat niet. Elke wedstrijd een tot twee foutjes, soms opzichtige, en dan gaat iedereen op de duur elk doelpunt als houdbaar bekijken, o...

Een jonge doelman kost punten, dat is al veertig jaar zo. Zeker in het geval van de Kroatische doelman, die op twee jaar de sprong heeft moeten maken van zijn eigen tweede klasse naar het niveau van de Champions League. Je ziet aan alles bij Letica dat hij stijf staat van de spanning. Op training doet hij de mooiste dingen, maar in wedstrijden zie je dat niet. Elke wedstrijd een tot twee foutjes, soms opzichtige, en dan gaat iedereen op de duur elk doelpunt als houdbaar bekijken, ook al is het niet zo. Hij is bovendien een Balkantype, die zijn voetballend niet zo goed opgeleid. Kopzorgen voor de coach, die vorig seizoen ook al zijn jonge doelman aan de kant schoof. Je kan dat weer doen, maar het is nog lang tot Nieuwjaar. En is Ethan Horvath, die traint maar ook weet dat het in Brugge voor hem voorbij is, dan een volwaardig alternatief? Bovendien: het ligt niet allemaal aan de keeper, alles moet er van Hans Vanaken komen, want de rest blijft ook onder het niveau van vorig seizoen. Ruud Vormer wijst naar zijn doelman, maar moet ook voor de spiegel gaan staan. Zoals vorig seizoen wordt het voor hem allicht nooit meer, maar het verval is toch te groot. Eerste verlies tegen een ploeg uit de rechterkolom. Het leek na de zes op zes tegen Zulte Waregem en Cercle Brugge wat beter te gaan, maar zonder Bakkali en Dimata is er minder kwaliteit en creativiteit. Musona is duidelijk geen speler voor Anderlecht. Milic bleek dat evenmin. Er is een verschil tussen goed tot zeer goed zijn bij een mindere ploeg, en elke week top moeten presteren bij een ploeg die elk weekend moet winnen. Anderlecht werd 45 minuten echt weggespeeld in Eupen en dat is niet normaal. Europees voetbal kost misschien krachten, maar dan zie ik Genk, dat vrijdagavond pas laat terug was uit Istanbul, en Standard zonder problemen nog vroeger spelen. Aan vermoeidheid ligt het dus niet. April is nog ver weg, maar dit is geen team dat meedoet voor de titel. Ontgoochelend in Gent en dat is dit seizoen niet de eerste keer. Er zijn er veel vertrokken: Rezaei, Baby, Lukebakio, Fall, ... Als keeper Penneteau dan ook nog eens foutjes begint te maken... Benavente is maar een schim meer van vorig seizoen, en Núrio speelde in Gent ook zeer zwak. Speelt de zaak Bayat op de achtergrond of krijgt Felice Mazzu zijn boodschap niet meer verkocht? Wat mij ook opvalt: zij die vertrokken, hebben het moeilijk bij hun nieuwe ploeg om zich door te zetten.