Standard de Piège

Niet zozeer de nederlaag tegen Antwerp bezorgt Michel Preud'homme kopzorgen. Tegen een rijper, slimmer en meer uitgebalanceerd elftal kan de coach van Standard een nederlaag wel plaatsen. Likkebaardend keek hij naar een elftal dat veel gelijkenissen vertoonde met zijn kampioenenploeg van alweer tien jaar geleden: fysieke power, gestalte, spelintelligentie en tactische discipline, een topspits en veel finesse. Het ontbrak zijn ploeg niet aan goeie wil en overgave, wel gewoon ...

Niet zozeer de nederlaag tegen Antwerp bezorgt Michel Preud'homme kopzorgen. Tegen een rijper, slimmer en meer uitgebalanceerd elftal kan de coach van Standard een nederlaag wel plaatsen. Likkebaardend keek hij naar een elftal dat veel gelijkenissen vertoonde met zijn kampioenenploeg van alweer tien jaar geleden: fysieke power, gestalte, spelintelligentie en tactische discipline, een topspits en veel finesse. Het ontbrak zijn ploeg niet aan goeie wil en overgave, wel gewoon aan kwaliteit. Voor enkelen een (verklaarbare) momentopname zoals voor MaximeLestienne en ook de pas genezen Mehdi Carcela, al heeft die zijn topniveau van vorig seizoen nog maar zelden gehaald. Het middenveld met Agbo, Cimirot en zelfs Marin presteerde aan de bal onder de norm. En Emond is al van goudwaarde geweest voor Standard maar het contrast met Mbokani was groot. En de bij de 't-kan-vriezen-en-'t-kan-dooien-voetballer Cavanda stond de barometer dit keer op slecht weer. En dan straalt Standard gewoon onmacht uit. Maar puntenverlies zoals aan de Gaverbeek, of eerder in Eupen en Moeskroen is onaanvaardbaar binnen het professionele kader dat men in Luik wil installeren. Standard moet de rit wel uitrijden met deze kern, veel financiële armslag voor een grondige correctie in januari is er niet. Tot dan is het hopen op veel topdagen zoals tegen Club Brugge. De aanvoerder van Anderlecht is blijkbaar net als zijn ploeg zelf: je staat 's morgens op en je weet niet wat je mag verwachten, een zorgeloze dag of doffe ellende. De voorbije week bracht het (opnieuw) allemaal voor de zoekende Brusselaars. De troosteloze prestatie vanuit de Oostkantons meegenomen naar de non-match tegen Lokeren. De gevoelens in het paars-witte huishouden schommelen tussen onbegrip, woede en vertwijfeling wegens de aanhoudende wisselvalligheid in de prestaties en - nog erger - ook in het engagement. In, en ook met dank aan, Beveren voetbalde Anderlecht een helft goed met veel beweging rond de bal, vlotte balcirculatie en een uitstekende wisselwerking tussen de drie spitsen. De rol van Trebel daarin is onmiskenbaar belangrijk, meer als aanjager, liefst in dienst van de beste Kums, dan als spelverdeler. Dimata was zeer goed voorin en Bakkali is een noodzakelijke schakel om Anderlecht te laten dreigen. Maar het geluk van paars-wit hangt dus aan een broze hamstring en dat is toch een weinig geruststellende gedachte.