Club Brugge

Was het hoogmoed, misplaatste arrogantie of gewoon een collectieve off-day, zoals Leko achteraf stelde? Feit is dat op Genk de eerder als zwakke schakel genoemde Horvath de beste Bruggeling was. Buiten de strafschop van Vanaken slaagde Club er niet in ook maar één keer tussen de palen te trappen. Veel vragen en twijfels opeens bij de gedoodverfde favoriet, na de euforie van de eerste drie wedstrijden. De drie verdedigers werden in balbezit opgejaagd tot ze er tureluurs van werd...

Was het hoogmoed, misplaatste arrogantie of gewoon een collectieve off-day, zoals Leko achteraf stelde? Feit is dat op Genk de eerder als zwakke schakel genoemde Horvath de beste Bruggeling was. Buiten de strafschop van Vanaken slaagde Club er niet in ook maar één keer tussen de palen te trappen. Veel vragen en twijfels opeens bij de gedoodverfde favoriet, na de euforie van de eerste drie wedstrijden. De drie verdedigers werden in balbezit opgejaagd tot ze er tureluurs van werden en gingen in de fout. Vanaken werd lamgelegd, Rits en Vormer moesten achteruit lopen en Wesley en Schrijvers kregen geen enkele bruikbare bal. Het grootste verschil was dat de flitsende flankspelers Diatta en Dennis meer links- en rechtsachter waren en aanvallend vleugellam werden gemaakt. Een op alle vlakken beter voorbereid en gefocust Genk legde Clubs zwakheden bloot, verrassend genoeg vooral op het vlak van wedstrijdmentaliteit, loopvermogen en duelkracht - normaal Clubs troeven. In de tweede helft tegen Brugge toonde de spelersgroep, wellicht door haar gekrenkte eer, nog een reactie op basis van wilskracht en fysieke paraatheid, maar tegen Antwerp schoot daar al niks van over en op Standard volgde het absolute dieptepunt. Nul cohesie, niks initiatief, Anderlecht leek verlamd. Het zelfvertrouwen na zestien nederlagen, slecht voetbal en de dagelijkse kritiek in de media heeft een definitieve krak gekregen. De reacties van een deel van de fans is totaal af te keuren, maar zo onherkenbaar hun ploeg is geworden, zo hopeloos zijn zij nu. Kara en Kums gingen tegen hun zin en met een angstige blik naar de supporters. Play-off 1 is een vergiftigd geschenk voor deze ploeg. De ambitie bij de bestuurstop om toch nog tweede te worden was ijdel en veel te hoog gegrepen. Elke week dezelfde mantra bij Jess Thorup: zijn ploeg speelt meer dan degelijk, heeft elke wedstrijd mogelijkheden om te winnen, voetbalt vrank en vrij vooruit, maar schiet zich vier keer na elkaar zelf in de voet. 0 op 12 is niet de weergave van het spel, maar wel de ontnuchterende realiteit. Uitblinkers van de laatste maanden Derijck en Kaminski gingen nu in de fout. Het gebrek aan defensieve stabiliteit werd afgestraft. Jaremtsjoek en Sørloth bewegen hemel en aarde maar zijn hopeloos besluiteloos voor doel. Om met vertrouwen naar de bekerfinale te gaan kan een reeks van vijf of zes nederlagen op rij onmogelijk een goede insteek zijn.