Albert Struikelberg

Geen Kehrweg, maar een kruisweg voor Racing Genk, één helft lang in Eupen. Een onverklaarbaar hopeloze, collectieve prestatie van een elftal dat zijn trainer ondankbaar naar de uitgang leek te knoeien. Genk geraakte nooit in de grote rechthoek, de twee spitsen werden niet bereikt/bediend, Alejandro Pozuelo voetbalde omgekeerd evenredig aan zijn vele kwaliteiten, Roeslan Malinovski nam veel initiatief maar stapelde tegelijk de balverliezen op. Siebe Schrijvers alleen op de linkerflank, dat werkte niet en op recht...

Geen Kehrweg, maar een kruisweg voor Racing Genk, één helft lang in Eupen. Een onverklaarbaar hopeloze, collectieve prestatie van een elftal dat zijn trainer ondankbaar naar de uitgang leek te knoeien. Genk geraakte nooit in de grote rechthoek, de twee spitsen werden niet bereikt/bediend, Alejandro Pozuelo voetbalde omgekeerd evenredig aan zijn vele kwaliteiten, Roeslan Malinovski nam veel initiatief maar stapelde tegelijk de balverliezen op. Siebe Schrijvers alleen op de linkerflank, dat werkte niet en op rechts deed Clinton Mata offensief en defensief alles verkeerd. En Genk incasseerde eigenlijk twee doelpunten op een stilstaande fase, bij het tweede na een hoekschop heerlijk mooi maar ook kinderlijk simpel uitgecounterd. Radeloos keken de bestuurders dit schouwspel aan. Met wat Genk in een al even onverklaarbaar zoveel betere tweede helft liet zien, was uiteindelijk iedereen blij. Coach Stuivenberg omdat zijn spelers hem duidelijk niet in de steek wilden laten en zijn bazen omdat ze finaal niet gedwongen werden om minstens na te denken over een beslissing die ze helemaal niet willen nemen. Maar van het optimisme waarmee Genk het seizoen is ingestapt, schiet nog weinig over. Dat was ook gerechtvaardigd, op basis van het uitstekende voetbal met beweging, techniek, kansen en doelpunten vorig seizoen. Het (dure) behoud van een nu ingespeeld elftal, (Europese) ervaring van een jonge, getalenteerde spelersgroep en een coach die de competitie beter kent. Patrick Janssens zei voor het seizoen dat een mislukking een collectief falen zou zijn, en niet enkel de verantwoordelijkheid van de coach. Ik neem aan dat hij dan gewoon mag voortdoen, toch ? De favoriete zondebok van het huis werd tegen Standard alweer van het veld gefloten: het Anderlechtpubliek lust zijn aanvoerder niet. Sofiane Hanni is nochtans een speler conform de lang verloren stijl van het Park en vorig jaar met goals en assists uiterst efficiënt en bepalend in de titelstrijd. Maar krediet heeft hij daarmee niet verdiend. Vooral het contrast met die andere artiest Nicolae Stanciu is opmerkelijk en vooral niet ernstig. De peperdure Roemeen heeft in tegenstelling tot het koopje Hanni vooralsnog nauwelijks wat gepresteerd, maar hartverwarmende aanmoedigingen zijn steevast zijn deel. Hanni oogt nonchalant en volhardt koppig in acties, lopen met de bal en te veel balverlies, maar de behandeling door de fans is onrechtvaardig hard. Misschien moet Vanhaezebrouck hem om te beginnen verlossen van de last van de aanvoerdersband. En anders rest Hanni niets anders dan elders zijn geluk te zoeken.