Boshuilen

Vreemd dat Antwerp als het straks de top zes mist met een reuzekater zal achterblijven, terwijl het eerste seizoen na de terugkeer eigenlijk een groot succes is geweest. Antwerp bleek op alle vlakken een aanwinst voor de hoogste klasse: infrastructureel met een nieuwe tribune, de unieke beleving op de Bosuil en een nochtans volledig nieuw elftal dat speelde met het mes tussen de tanden. Zo hebben dat in Deurne Noord graag. Daar kwamen dan nog eens de individuele klasse van Haireman...

Vreemd dat Antwerp als het straks de top zes mist met een reuzekater zal achterblijven, terwijl het eerste seizoen na de terugkeer eigenlijk een groot succes is geweest. Antwerp bleek op alle vlakken een aanwinst voor de hoogste klasse: infrastructureel met een nieuwe tribune, de unieke beleving op de Bosuil en een nochtans volledig nieuw elftal dat speelde met het mes tussen de tanden. Zo hebben dat in Deurne Noord graag. Daar kwamen dan nog eens de individuele klasse van Hairemans (waarom zat die in godsnaam drie wedstrijden op de bank?), Limbombe, Rodrigues of Ardaiz en de overlevingsdrang van de al vaak verstoten Owusu bij. Play-off 1 leek ook een welverdiende beloning, maar ineens kan Antwerp niet meer winnen. De late tegengoals tegen Club Brugge waren een keerpunt, in het hoofd en de benen. Onderweg onvoldoende kunnen doseren en met de meet in zicht is de tank leeg en zit het bij de afwerking niet meer mee, zoals tegen KV Oostende en eerder al Waasland-Beveren. Nochtans zat er (voor de rust) redelijk schwung in tegen Oostende met de tandem Hairemans- Pitroipa en op de flanken mochten De Laet en Van Damme dit keer wel hoger postvatten. Een stijlbreuk onder László Bölöni die in de laatste rechte lijn zal moeten tonen dat hij zijn elftal fysiek, mentaal en tactisch kan managen om alsnog de top zes te halen. Want in play-off 2 heeft de ambitieuze Roemeen nóg minder zin dan zijn spelers (en bazen). Waarom niemand hem die gesteld had na de 4-1-bekeroverwinning tegen Club Brugge, sneerde Ricardo Sá Pinto op de vraag waarom hij in Charleroi zonder Orlando Sá was gestart. Wel, omdat hij voor die match geschorst was, bijvoorbeeld. Sá Pinto suggereerde een weldoordacht plan dat nog had gewerkt ook, maar Sá redde een punt en de match voor zijn coach, die het wellicht zo een slimme wissel vond. Feit is: Standard voetbalde mèt Sá (en met tien) beter, sneller en doelgerichter dan zonder. Carcela vond aan het eind van zijn versnellingen met Sá het aanspeelpunt dat er met Cop nooit was. En zijn doelpunt was zeldzame klasse. Na een zwakke wedstrijd met welgeteld drie ballen tussen de palen is één punt op Mambour best oké voor Standard. Maar in de eindsprint stelt de coach toch beter zijn (veruit) beste en efficiëntste spits op. Zondag komt Club Brugge op bezoek met een kwetsbare defensie en een (vijfde) doelman die nog moet overtuigen. Een kolfje naar de hand van een killer als Orlando Sá, mij dunkt.