Birmingham, New Street Station. Forenzen in maat- of mantelpak zoeken gehaast hun weg naar een van de perrons, toeristen drummen naar de uitgang van het oude station, een van de drukste treinknooppunten van het Verenigd Koninkrijk, waar taxi's aan- en afrijden. Birmingham baadt in een herfstzonnetje, de skyline wordt gedomineerd door gigantische kranen, exponenten van een van de tientallen projecten van stadsvernieuwing. Locals wringen zich door de deuren van Bull Ring, een futuristisch shoppingcentrum dat jaarlijks bijna veertig miljoen bezoekers over de vloer krijgt. De stad, met meer dan twee miljoen inwoners de op één na grootste van Engeland, maakt een frisse indruk.
...

Birmingham, New Street Station. Forenzen in maat- of mantelpak zoeken gehaast hun weg naar een van de perrons, toeristen drummen naar de uitgang van het oude station, een van de drukste treinknooppunten van het Verenigd Koninkrijk, waar taxi's aan- en afrijden. Birmingham baadt in een herfstzonnetje, de skyline wordt gedomineerd door gigantische kranen, exponenten van een van de tientallen projecten van stadsvernieuwing. Locals wringen zich door de deuren van Bull Ring, een futuristisch shoppingcentrum dat jaarlijks bijna veertig miljoen bezoekers over de vloer krijgt. De stad, met meer dan twee miljoen inwoners de op één na grootste van Engeland, maakt een frisse indruk. Na een taxirit van amper vijf minuutjes naar Bordesley Green toont Birmingham zijn andere gezicht. Grauw, afstandelijk, verloederd. Op het einde van Bordesley Park Road is Saint Andrew's Stadium, de thuishaven van Birmingham City Football Club, een landmark. De omgeving is verlaten, slechts heel af en toe slenteren een paar gesluierde moslima's en mannen met dikke zwarte baarden over straat, op weg naar de moskee Dural Barakaat, op de hoek van Tilton Road en Garrison Lane. De wijk, waar meer dan 30.000 mensen wonen, is de op één na 'donkerste' van de stad: 71 procent van de inwoners behoort tot een etnische minderheidsgroep, ver boven het gemiddelde (30 procent) van de metropool, en één op de drie is buiten Engeland geboren. Blanke Britten zijn er in de minderheid (amper 25 procent), het straatbeeld wordt gekleurd door Pakistanen (50 procent!), Indiërs, Bengalezen en Afrikanen uit het Caraïbische gebied. Het leven is hard in Bordesley Green, waar slechts vier op de tien inwoners een job hebben. Officieel dan toch, want rond Saint Andrew's Stadium liggen tientallen obscure carrosserieën, waar afgeplakte en/of beschadigde ruiten geheimen weigeren prijs te geven. In Saint Andrew's Road trekken arbeiders de deuren van Supreme Halal Meat achter zich dicht, het Education Center for Muslims organiseert straks een bijeenkomst, in Bainsy's Bar - een van de weinige pubs - staat vanavond een karaokeavond op het programma. In Zuidoost-Birmingham zit geluk vaak nog in een klein hoekje. Een dag later. In de lobby van het hotel ligt een jonge twintiger op de grond, handen op de rug geboeid, wild om zich heen schoppend. De vrouwelijke agent zet hem in de zetel en praat op hem in. Zij: " You could get arrested." De jongeman: " So?" Respect is ver te zoeken. Voor de deur van het hotel staat een groot publiciteitsbord: Birmingham University, a world of opportunity. Welke mogelijkheden? "Dit deel van de stad is nochtans vrij rustig", verrast een bewakingsagent die vipgasten van Birmingham City een plaatsje op de parking wijst. Straks speelt de tweede club uit Birmingham - na Aston Villa - een thuiswedstrijd tegen Barnsley Football Club. Meer dan twee uur voor de wedstrijd hinkt een oude man met wandelstok, verrekijker rond de nek, naar de Kop Stand. Tien meter verder stappen vaders met hun kinderen naar de Blues Superstore, op zoek naar nóg een blauw souvenir. In de etalage: ' Club Brugge - Birmingham City FC. Thursday 20 October, Jan Breydelstadion'. Op het dak van het stadion wappert de vlag van de Europa League en de UEFA. "We komen met vijfduizend supporters naar Brugge", zegt Colin Tattum, journalist van de Birmingham Mail die de club al meer dan twintig jaar volgt. "De meeste supporters beseffen dat ze dat nooit meer zullen meemaken, a once in a lifetime experience. Tegen AC Nacional, in de laatste voorronde van de play-offs, was het stadion met meer dan 27.000 toeschouwers uitverkocht." Maar eerst een thuiswedstrijd in de zogenaamde npower Championship, de Engelse tweede klasse - na de Premier League, de Duitse Bundesliga en de Spaanse Primera División de drukst bezochte competitie in Europa. Een weinig opwekkende gedachte, zeker voor zeventigers en tachtigers die zich de successen, diep in hun geheugen verborgen, uit de jaren vijftig en zestig proberen te herinneren. Finale van de FA Cup in 1956, twee finales (1960 en 1961) van de Jaarbeursstedenbeker (de voorloper van de UEFA Cup, nu Europa League) en de winst in de League Cup van 1963, uitgerekend tegen stadsrivaal en favoriet Aston Villa. Daarna: de grote leegte. Anoniem in eerste klasse, soms in tweede, heel af en toe zelfs in derde, in de schaduw geduwd door Aston Villa. "Villa is groter, heeft een rijkere geschiedenis en was meer succesvol. Wij zijn de underdogs, altijd geweest", zegt Chris Kershaw, pr- en communicatiemanager van de club. "Maar nu speelt ook Aston Villa een tweederangsrol. Topvoetbal in de Midlands - Birmingham, Wolverhampton, Leicester, Nottingham, Derby - is een moeilijke zaak geworden. Alle aandacht gaat naar de clubs in Londen en Manchester. Spijtig, want in deze regio zijn mensen passionate about football." Op Saint-Andrew's zijn de verwijzingen naar betere tijden nog altijd tastbaar. De Gil Merrick Stand, de grote tribune achter het doel, eert de manager die Birmingham City begin jaren zestig in Europa aanzien gaf. De Trevor Francis Suite in Garrison Lane Stand, de hoofdtribune, verwijst naar de meest succesvolle speler uit de clubgeschiedenis. Trevor Francis, de eerste Britse speler die voor meer dan een miljoen pond verkocht werd, is voor velen nog altijd hét gezicht van The Blues, de roepnaam van de club. In het kleine perszaaltje wordt het middagmaal geserveerd: gebakken aardappelen, een onidentificeerbaar stuk vlees en dikke saus. Op het reuzengrote televisiescherm zendt Sky Sports Manchester City tegen Everton uit. Twee ploegen die hier vorig seizoen nog op bezoek waren, dit seizoen moeten supporters zich tevredenstellen met wedstrijden tegen Peterborough, Doncaster of Burnley. Vreemd, want na de promotie naar de Premier League in 2010 eindigde de club als negende, het beste resultaat in 51 jaar. Het seizoen erna verloor ze op de slotspeeldag haar plaats in de hoogste afdeling. "Niemand binnen de club hield vorig seizoen rekening met de degradatie", weet Tattum. "Het komt wel in orde, dacht iedereen, maar ja ... Oorzaken? De club wilde investeren. Twaalf miljoen euro voor Roman Pavljoetsjenko van Tottenham, negen miljoen voor Charles N'Zogbia, er was zo goed als een akkoord met Moussa Dembélé, maar om de een of andere reden zijn die deals afgesprongen en moest de club zich tevredenstellen met tweede keuzes. Dat, gekoppeld aan de vele blessures en de behoudende spelstijl van manager Alex McLeish, leidde ertoe dat de club nu in tweede voetbalt. Maar eigenlijk had het nooit zover mogen komen." De gevolgen waren desastreus. De televisierechten zakten van 48 miljoen euro - op een totaalbudget van 64 miljoen - naar 18 miljoen, de manager vertrok naar aartsrivaal Aston Villa, zestien spelers verlieten Saint Andrew's. "Uit noodzaak, ja", bevestigt Tattum. " Obafemi Martins(ex-Inter, nvdr), Aleksander Hleb(ex-Arsenal en ex-Barcelona, nvdr), David Bentley en Matt Derbyshire - vier spelers op huurbasis - verdienden samen 230.000 euro per week. Onbetaalbaar in tweede klasse." Nikola Zigic, die in december 2008 met Valencia nog tegen Club Brugge scoorde, bleef wél. Chris Kershaw, de pr-manager: "Het klinkt misschien raar, maar Zigic wilden we echt kwijt. Financieel een gróót probleem." Tattum vult aan: "Een aantal clubs uit Spanje wilde de Serviër lenen, maar ofwel konden ze zijn loon niet betalen, ofwel waren ze terughoudend. In zes maanden twee korte invalbeurten en een operatie aan de lies ... Met Zigic in de ploeg was de club wellicht in de Premier League gebleven, maar voor de ploeg is het wel een goede zaak dat hij bleef. He can cause damage. Groot ( 2m02, nvdr), technisch sterk, een ideaal aanspeelpunt. En nog een leuke jongen ook." Buiten zoeken de supporters hun plaats in de tribune. Vorig seizoen kwamen gemiddeld 25.000 Brummies, slang voor inwoners van Birmingham, naar Saint Andrew's, maar tweedeklassevoetbal spreekt minder aan. "Ongeveer 18.000 toeschouwers", zegt Kershaw. "Ons werkloosheidscijfer is een van de hoogste in Groot-Brittannië. Vooral de klassieke Bluesregio's zijn zwaar geteisterd. Alleen al in de autofabriek van MG Rover in Northfield verloren meer dan zesduizend arbeiders hun job. Mensen kunnen zich gewoon geen ticket meer veroorloven." De prijzen zijn dan ook niet min. Een zitje in de Kop Stand achter het doel kost 31 euro, voor het goedkoopste abonnement moeten de blue noses, zoals de supporters zichzelf noemen, 460 euro afdokken. Kershaw: "Minder kan écht niet. We zouden losse tickets aan tien euro kúnnen verkopen, ja, maar dat kunnen we niet maken ten opzichte van onze abonnees. Af en toe doen we een actie, zoals tegen Nacional, toen kinderen voor vijf euro in het stadion mochten. Zinderende ambiance, helemaal uitverkocht. Dat bewijst dat er een enorm potentieel is, maar ook dat de supporters afknappen op de prijzen." De spelers komen onder begeleiding van mascotte Beau Brummie, een hond, het veld op. Uit de boxen klinkt 'Mister Blue Sky', het legendarische nummer van Electric Light Orchestra, de plaatselijke rockgroep die in de jaren zeventig en tachtig furore maakte. Mister Blue Sky, please tell us why, you had to hide away for so long, so long. Where did we go wrong? Supporters kwelen het nummer massaal mee en denken terug aan 27 februari 2011, toen 31.500 Brummies in Wembley zagen hoe de club de Carling Cup won, de eerste grote trofee in 48 jaar. Arsenal-Birmingham City 1-2, doelpunten van Zigic en Martins. Een hoogdag. Kershaw: "Die trofee betekende zó veel. Schitterend parcours: in de kwartfinale Aston Villa, daarna West Ham en in de finale Arsenal, de club waar ze hier sowieso al niet van houden." Maar de pret ebde snel weg. Amper een week na de winst op Wembley verklaarde de eigenaar, Birmingham International Holdings met basis in Hongkong, dat de club een schuld van 33 miljoen euro opgestapeld had. Tattum: "Dat nieuws had een enorme impact, in die mate dat de club bijna geen Europese licentie kreeg." De onzekere financiële toekomst baart de blue noses zorgen en dat laten ze geregeld merken. Ook vandaag. In de Kop Stand hangt een spandoek: ' Yeung & co. Please go. We've had enough of your lies.' De onvrede met Carson Yeung, de Chinese eigenaar van de holding en voorzitter van de club, zit diep. "We houden van deze club en hopen dat ze nog bestaat wanneer onze kinderen opgroeien, maar als het zo verder gaat, zal dat niet het geval zijn", zegt een bittere supporter na de wedstrijd. "Het is een slechte zaak dat buitenlandse investeerders clubs overnemen. It's ruining football." Tattum: "Toen de club in 2010 negende werd in de Premier League was Carson Yeung nochtans ook al eigenaar. Het grote probleem is dat de holding in zware financiële problemen zit en dat Yeung onlangs beschuldigd werd van verduistering en witwaspraktijken, waardoor hij China niet mag verlaten. Sinds mei heeft Yeung trouwens geen enkele wedstrijd meer bijgewoond. Hij wilde Birmingham City ook in China, een enorme markt, commercialiseren, maar daar heeft hij zich op verkeken. Dit is Manchester United niet, hé." De speaker roept de namen af, telkens weerklinkt een goedkeurende yeah. Een verzameling van onbekende Engelse, Schotse, Ierse en Welshe voetballers, aangevuld met de Chileen Jean Beausejour (in 2006/07 een seizoen op de bank van AA Gent), Marlon King (Jamaicaans international), Chris Wood (een boomlange Nieuw-Zeelandse spits) en de Amerikaan Jonathan Spector. Nikola Zigic zit op de bank, maar blijkt heel populair bij de blue noses, net als Nathan Redmond, een zeventienjarige middenvelder/winger. Tattum: "Hij was fantastisch tegen Nacional, dat met 3-0 van het veld geveegd werd. Hij heeft het potentieel om uit te groeien tot de beste speler die de club produceerde sinds Trevor Francis. Sensational! In de twintig jaar dat ik de club volg, heb ik nog nooit zo'n talent vanuit de jeugdacademie zien opgroeien. Dat is dan misschien het voordeel om in tweede te voetballen, jonge spelers zullen sneller een kans krijgen." Chris Hughton, de coach, kiest voor een 4-4-2 met Beausejour en Wood als centrale aanspeelpunten voorin, Redmond loopt zich vandaag op de linkerflank keer op keer vast en zal geen rol van betekenis spelen. Barnsley tikt de bal geduldig rond, Birminghams tegenzet is old school football, waarbij de technisch beperkte verdedigers de ballen systematisch naar voren pompen. De coach, na de wedstrijd, op de vraag waarom de ploeg kiest voor het 'lange-halen-snel-thuis'-voetbal: "Wedstrijden in de Championship zijn niet te vergelijken met die in de Europa League. Maar inderdaad: in de eerste helft konden we de bal niet genoeg in de ploeg houden. Dat moet beter." In de tribune ziet Ryan Yeung - voor het eerst op Saint Andrew's sinds hij directeur werd - hoe Jacob Butterfield de bal onhoudbaar voorbij doelman Boaz Myhill knalt. Akelige stilte. Het publiek wordt slechts wakker geschud wanneer de duels bitser worden. Of, zoals Marlon King het in het clubblad Blues News verwoordt: "De fans appreciëren het wanneer ze zien dat we wérken op het veld." Tattum: "De nieuwe coach probeert toch avontuurlijker te voetballen, ook al omdat het 'maar' tweede klasse is. Zelfs tegen Nacional schoten The Blues zeventien keer op doel. Vorig seizoen in de Premier League speelde McLeish vaak in een 4-5-1, een verwijt dat hij nu ook bij Aston Villa te horen krijgt. Het voetbal in de Championship is more exciting, het spel gaat meer op en neer, terwijl vorig seizoen vaak met elf man achter de bal gespeeld werd." Maar echt vrolijk zijn de fans ook vandaag niet. Tot Zigic na iets meer dan een uur het veld opkomt en meteen twee, drie goede acties in elkaar knutselt. Toch is het wachten tot de 86e minuut, wanneer Chris Burke de gelijkmaker op het bord schiet. Birmingham-Barnsley 1-1. Supporters druipen ontgoocheld af, wéér een afknapper. Als ook het voetbal al geen troost meer kan bieden ... Maar vijf dagen later winnen The Blues met 1-2 op NK Maribor. Tattum: "Het Europese avontuur, het eerste in vijftig jaar, houdt de supporters hier op de been. In ieder geval tot Kerstmis." door Chris Tetaert"Nikola Zigic wilden we echt kwijt. Financieel een gróót probleem." Chris Kershaw"Carson Yeung wilde Birmingham City ook in China commercialiseren, maar daar heeft hij zich op verkeken. " Colin Tattum