De eerste Europese finales van het tweede millennium zijn allebei geëindigd op de ongewone score van 5-4. In de Uefacup haalde Liverpool het van Alavés met een golden own-goal diep in de verlengingen, in de Champions Leaguefinale tussen Bayern München en Valencia waren er ongeveer 145 minuten voetbal en 17 strafschoppen nodig om tot dezelfde eindstand te komen. In beide gevallen was de verliezende ploeg fel aangeslagen en vond ze dat ze niet op haar reële waarde was verslagen. Telkens ook werd de formule - strafschoppenreeks of golden goal - aangeklaagd. Sinds ettelijke jaren worstelt de Fifa met het probleem een winnaar te vinden voor wedstrijden die na de reglementaire speeltijd van 90 minuten onbeslist blijven. Van de meest onrechtvaardige formule - de op...

De eerste Europese finales van het tweede millennium zijn allebei geëindigd op de ongewone score van 5-4. In de Uefacup haalde Liverpool het van Alavés met een golden own-goal diep in de verlengingen, in de Champions Leaguefinale tussen Bayern München en Valencia waren er ongeveer 145 minuten voetbal en 17 strafschoppen nodig om tot dezelfde eindstand te komen. In beide gevallen was de verliezende ploeg fel aangeslagen en vond ze dat ze niet op haar reële waarde was verslagen. Telkens ook werd de formule - strafschoppenreeks of golden goal - aangeklaagd. Sinds ettelijke jaren worstelt de Fifa met het probleem een winnaar te vinden voor wedstrijden die na de reglementaire speeltijd van 90 minuten onbeslist blijven. Van de meest onrechtvaardige formule - de opgooi van een muntstuk - werd intussen gelukkig al afgezien, maar het probleem blijft bestaan.De eerste wedstrijd die we bijwoonden waarin een golden goal de beslissing bracht, was de finale in 1996 van het Aziatisch pre-olympisch toernooi in Kuala-Lumpur tussen Irak en Saoedi-Arabië. Het reusachtige stadion was niet eens voor een derde gevuld en toen de Saoedi's halfweg de eerste verlenging scoorden, viel er een doodse stilte over de arena. De elf Irakezen, voor wie het een dubbele nederlaag betekende om door de aartsvijand te worden verslagen, stortten neer op het veld en bleven er lange tijd voor dood liggen. Nooit was de toen nog gebruikte benaming sudden death beter van toepassing. In Liverpool-Alavés was de sfeer in het stadion van Dortmund uiteraard helemaal anders met die duizenden Engelse supporters rond het veld. Maar voor de Spanjaarden was de epiloog vergelijkbaar met een plotse dood. Toen invaller Geli de bal, die voorbestemd leek om door keeper Herrera uit de lucht te worden geplukt, in de eigen netten devieerde, gingen alle Spaanse lichten plots uit. Het was de tweede blunder van Herera die avond, want eerder in de wedstrijd had hij een nutteloze strafschop op Owen veroorzaakt. Met nog drie minuten te gaan tot de strafschoppenreeks, had hij zijn ploegmaat luidkeels moeten laten verstaan dat die bal hem niet kon ontsnappen. Weinigen verkiezen de golden goal boven de strafschoppen. Michel Platini is er niettemin één van : hij zegt liever een ploeg te zien winnen door het scoren van een doelpunt, dan doordat de tegenpartij faalt bij het nemen van de strafschoppen. Platini is van mening dat de mogelijkheid om op elk moment van de verlengingen dat gouden doelpunt te maken, de spelers aanspoort tot het nemen van meer aanvallende initiatieven. In Bayern-Valencia was daar in elk geval weinig van te merken, net zomin als in vele andere wedstrijden. De spelers volgen tot het einde de richtlijnen van hun coach. Het is intussen door de televisiemakers uitgerekend dat als de strafschoppenreeks op het scherm komt, de kijkdichtheid prompt de hoogte ingaat. Omdat niemand die thuis zit te kijken dit onevenaarbare en uiterst emotionele moment suprême wil missen. Want bij het steekspel tussen de twee keepers en al de andere veldspelers, is de strijd nooit voorbij vooraleer hij écht voorbij is. Bij haast elke trap wisselen de winstkansen van kamp. Het is ook het grote moment van de doelverdedigers, die in het huidige voetbal steeds meer een beslissende rol opeisen. Raymond Goethals is niet de enige die beweert dat een wedstrijd die eindigt op een hoge score, een aaneenschakeling van fouten en vergissingen is geweest. Zowel van doelverdedigers als van veldspelers. Dat gold inderdaad voor Liverpool-Alavés, maar niet voor Bayern-Valencia. Behalve de ballen vanop de stip, viel er in die wedstrijd nog anderhalve kans voor de voeten van de Kroaat Zahovic. En die liet ze liggen. Zoals hij ook zijn elfmetertrap niet voorbij Oliver Kahn kreeg. Dat die tot man van de wedstrijd werd uitgeroepen door Pelé, was wellicht de gemakkelijkste maar ook de meest logische keuze. door Mick Michels