Nadat Denemarken zich niet voor het EK 2016 kon plaatsen kondigde Morten Olsen in november 2015 na vijftien jaar zijn afscheid als bondscoach aan. Nu zet de 68-jarige Deen definitief een put achter zijn trainerscarrière en is er zo een bladzijde omgedraaid. Het is tijd, zegt hij, om andere dingen te doen. Olsen is altijd een toonbeeld van professionalisme geweest. Toen hij in 1972 in België neerstreek en voor Cercle Brugge speelde, wilde iemand op de dag voor een onbeduidende vriendschappelijke wedstrijd een interview met hem maken. Dat kon niet, zei Olsen. De dag voor een match, welke dan ook, diende in het teken te staan van de concentratie.

Dankbaar was Morten Olsen in interviews wel. Hij had altijd iets zinnigs te vertellen. 'Een voetbalclub hoort een democratische dictatuur te zijn', zei hij ooit toen hij als trainer bij Ajax was neergestreken. 'Het was de kunst', vervolgde hij, 'om voetballers te leiden, maar ze toch het gevoel te geven dat ze inspraak hadden. Ook al was er maar één baas, de trainer.'

De meest ingrijpende reportage met Morten Olsen herinneren we ons in de periode dat de stijlrijke verdediger voor Anderlecht speelde (1980-1986), in december 1982. Vanuit zijn woonplaats Oostkamp reden we met hem mee naar Brussel en terug. Een dag in het spoor van Morten Olsen. Hij vertelde met enthousiasme over de aanpak van de toenmalige trainer Tomislav Ivic onder wie je even graag op de bal joeg dan dat je zelf een aanval opbouwde en wiens tactische trainingen hij verrijkend vond. En Olsen verviel 's avonds in somberheid toe hij plots voor de eerste keer vertelde over het drama in zijn leven, het ongeval van zijn vriendin die, in augustus 1978, tijdens een overvaart van Kopenhagen naar Lübeck verdween en nooit meer werd teruggevonden. Het onderzoek leverde niets op. De politie verkeerde in de veronderstelling dat ze overboord was gevallen. Morten Olsen had moeite om het drama te verwerken, hij hoopte op een mirakel, dat ze plots op een dag weer zou opduiken. Tegelijkertijd wist hij dat hij ooit aan een nieuw leven moest beginnen. Maar daar was het op dat moment nog te vroeg voor.

Nieuw privégeluk vond hij later inderdaad. Ofschoon Morten Olsen na zijn carrière een aan terugkeer naar Denemarken dacht, zou dat er nooit helemaal komen. Als bondscoach woonde Morten Olsen in de omgeving van Brussel. Volgens hem de ideale plaats om de Deense internationals te gaan scouten.

Nadat Denemarken zich niet voor het EK 2016 kon plaatsen kondigde Morten Olsen in november 2015 na vijftien jaar zijn afscheid als bondscoach aan. Nu zet de 68-jarige Deen definitief een put achter zijn trainerscarrière en is er zo een bladzijde omgedraaid. Het is tijd, zegt hij, om andere dingen te doen. Olsen is altijd een toonbeeld van professionalisme geweest. Toen hij in 1972 in België neerstreek en voor Cercle Brugge speelde, wilde iemand op de dag voor een onbeduidende vriendschappelijke wedstrijd een interview met hem maken. Dat kon niet, zei Olsen. De dag voor een match, welke dan ook, diende in het teken te staan van de concentratie. Dankbaar was Morten Olsen in interviews wel. Hij had altijd iets zinnigs te vertellen. 'Een voetbalclub hoort een democratische dictatuur te zijn', zei hij ooit toen hij als trainer bij Ajax was neergestreken. 'Het was de kunst', vervolgde hij, 'om voetballers te leiden, maar ze toch het gevoel te geven dat ze inspraak hadden. Ook al was er maar één baas, de trainer.' De meest ingrijpende reportage met Morten Olsen herinneren we ons in de periode dat de stijlrijke verdediger voor Anderlecht speelde (1980-1986), in december 1982. Vanuit zijn woonplaats Oostkamp reden we met hem mee naar Brussel en terug. Een dag in het spoor van Morten Olsen. Hij vertelde met enthousiasme over de aanpak van de toenmalige trainer Tomislav Ivic onder wie je even graag op de bal joeg dan dat je zelf een aanval opbouwde en wiens tactische trainingen hij verrijkend vond. En Olsen verviel 's avonds in somberheid toe hij plots voor de eerste keer vertelde over het drama in zijn leven, het ongeval van zijn vriendin die, in augustus 1978, tijdens een overvaart van Kopenhagen naar Lübeck verdween en nooit meer werd teruggevonden. Het onderzoek leverde niets op. De politie verkeerde in de veronderstelling dat ze overboord was gevallen. Morten Olsen had moeite om het drama te verwerken, hij hoopte op een mirakel, dat ze plots op een dag weer zou opduiken. Tegelijkertijd wist hij dat hij ooit aan een nieuw leven moest beginnen. Maar daar was het op dat moment nog te vroeg voor. Nieuw privégeluk vond hij later inderdaad. Ofschoon Morten Olsen na zijn carrière een aan terugkeer naar Denemarken dacht, zou dat er nooit helemaal komen. Als bondscoach woonde Morten Olsen in de omgeving van Brussel. Volgens hem de ideale plaats om de Deense internationals te gaan scouten.