'Ik ben afkomstig van Blaasveld, een deelgemeente van Willebroek. Daar begon ik ook heel vroeg met voetballen, zelfs iets te jong om officieel te mogen meedoen. Nog goed herinner ik me mijn eerste wedstrijd, op Beigem. Je moet weten dat ik het gewoon was om in onze tuin te sjotten. Dat was natuurlijk iets heel anders dan in competitieverband, wat ertoe leidde dat ik de eerste minuten naar de verkeerde goal liep. Tot ontsteltenis van mijn vader, die me snel duidelijk maakte dat dit niet de bedoeling was. Ik had zelfs geen echte voetbalschoenen, maar van die turfexemplaren van Diadora. Met de handtekening van Enzo Scifo, wat een band voor het leven creëerde. Scifo is een speler voor wie ik altijd bijzonder veel respect ha...

'Ik ben afkomstig van Blaasveld, een deelgemeente van Willebroek. Daar begon ik ook heel vroeg met voetballen, zelfs iets te jong om officieel te mogen meedoen. Nog goed herinner ik me mijn eerste wedstrijd, op Beigem. Je moet weten dat ik het gewoon was om in onze tuin te sjotten. Dat was natuurlijk iets heel anders dan in competitieverband, wat ertoe leidde dat ik de eerste minuten naar de verkeerde goal liep. Tot ontsteltenis van mijn vader, die me snel duidelijk maakte dat dit niet de bedoeling was. Ik had zelfs geen echte voetbalschoenen, maar van die turfexemplaren van Diadora. Met de handtekening van Enzo Scifo, wat een band voor het leven creëerde. Scifo is een speler voor wie ik altijd bijzonder veel respect had. 'Voetbal zat in onze genen, via mijn ouders en oom, maar ook mijn broer. Wij kenden een heel vrije opvoeding, maar één principe stond vast: je supporterde voor FC Barcelona! In zoverre zelfs dat de zonen van mijn broer na 'mama' en 'papa' als derde woordje 'Messi' uitspraken. Mijn vader werd in Barcelona geboren, mijn grootouders kwamen in de jaren zestig naar hier toen papa zes was. De band is dus nog vrij direct. Barça blijft de club waar mijn hartje het hardst en snelst voor klopt. Familiefeesten gaan toch voor minstens 30 procent over die Catalaanse topclub. Mocht er iemand binnenkomen met een lief dat voor Real Madrid supportert, dan zou er een probleem zijn. Ik vind de eenvoud van een clubicoon als Andrés Iniesta nog indrukwekkender dan de machine Messi. Maar mijn jeugdheld is en blijft Ronald Koeman. 'Mijn eerste wedstrijd die ik ooit zag op tv, was in 1993: België tegen de VTS, de Tsjechen en Slovaken. Een WK-kwalificatieduel, waarbij Filip De Wilde een wereldpartij keepte. Ik ben nog net geprikkeld geweest door de goede periode van Anderlecht, met de eerste successen in de Champions League. Mijn eigenzinnigheid, want op school waren de meeste kinderen voor Club Brugge, zorgde er misschien wel voor dat ik voor hen begon te supporteren. Barcelona, dat is fanatiek, Anderlecht blijft voor mij gewoon de Belgische top. Ik denk dan spontaan aan de eigen Ketjes die doorbreken: Kompany, Tielemans en Vanden Borre. Ooit liep ik eens een hele wedstrijd achter hem aan, in zijn witte schoenen. Op Neerpede was dat, ook Mboyo was toen outstanding. 'In totaal speelde ik zelf vier jaar voor KV Mechelen, van het vijfde leerjaar tot het tweede middelbaar. Ik was zelfs aanvoerder, speelde rechtsachter of centrale verdediger. Op Sart-Tilman, in de verschrikkelijke gravel van Standard. Tegen Legear, Pocognoli en misschien ook nog Mirallas, werden we kampioen. Een ongelofelijke prestatie. Ik was een buitenbeentje, een grote mond, had veel impact en voetbalde eigenlijk niet zo graag. Toenmalig jeugdcoördinator Zivica Kanacki, een monument binnen de club, was niet meteen mijn grootste fan. (lacht) Om extrasportieve redenen lukte het niet en vertrok ik. Iedereen wilde prof worden, ik minister. Mijn drive was dus niet groot genoeg. 'Het truitje waarmee ik poseer, dat blijft een bijzonder verhaal. In mijn eerste jaar speelden we met Mechelen thuis, op hetzelfde moment als de UEFA-junioren. Bij Anderlecht speelde toen Daniël Calvo rechtsachter. Naamgenoot, ook aanvoerder, Spaans bloed: mijn aandacht werd meteen op hem gevestigd. Na zijn debuut in de eerste ploeg besloot ik hem een brief te schrijven. Even later kreeg ik via een postpakket zijn wedstrijdshirt. Hij speelde niet zo veel meer mee, daarom vond ik die geste ook zo sympathiek.' DOOR FRÉDÉRIC VANHEULE - FOTO KOEN BAUTERS'Ooit liep ik eens een gehele wedstrijd achter Vanden Borre aan, in zijn witte schoenen.' - Kristof Calvo