Nabil Dirar: "Ik ben een overlever, want ik kom van nergens en belandde zowaar in de Belgische eerste klasse. Wie opgroeit in Casablanca, kan later overal zijn draai vinden. Ik bracht veel tijd door met voetballen op straat. Mijn lichaam draagt nog de sporen van mijn jonge jaren in Marokko: schrammen, blutsen en littekens. Ik moest tot mijn dertiende soms vechten om een kans te krijgen om met die oudere jongens te voetballen. Geen woorden, maar daden. Ik werd er mentaal gehard, en leerde al snel slecht van goed te onderscheiden. We speelden er op beton. Wie viel, werd niet opgeraapt. Alleen de sterkste karakters...

Nabil Dirar: "Ik ben een overlever, want ik kom van nergens en belandde zowaar in de Belgische eerste klasse. Wie opgroeit in Casablanca, kan later overal zijn draai vinden. Ik bracht veel tijd door met voetballen op straat. Mijn lichaam draagt nog de sporen van mijn jonge jaren in Marokko: schrammen, blutsen en littekens. Ik moest tot mijn dertiende soms vechten om een kans te krijgen om met die oudere jongens te voetballen. Geen woorden, maar daden. Ik werd er mentaal gehard, en leerde al snel slecht van goed te onderscheiden. We speelden er op beton. Wie viel, werd niet opgeraapt. Alleen de sterkste karakters haalden het. Ik zag voetballers die begaafder waren dan ik, afhaken. Veel van mijn vrienden kozen ook het verkeerde pad. Gelukkig maakte ik die fouten nooit, ook al was de verleiding constant aanwezig. Velen willen al op jonge leeftijd tonen dat ze man zijn en niet bang zijn om bijvoorbeeld te stelen. Wie niet sterk genoeg bleek in zijn hoofd, was een gemakkelijke prooi in dat milieu. En voor bepaalde dommigheden vlieg je soms voor zes maanden of een jaar in de cel. ( schudt het hoofd en kijkt naar boven) Dan is alles verloren, hé. Begin maar eens met een geschonden imago opnieuw aan de bak te raken. "Ik ben blij dat die fase in mijn leven al een tijdje achter me ligt. Weet je, zulke zaken zetten een mens aan het denken. Vandaar dat ik regelmatig eens mijn idealistische kant bovenhaal. Diep in mij zit er een weldoener. De komende jaren hoop ik mijn voorbeeldfunctie voor tal van Marokkaanse jongeren in het Brusselse zo maximaal mogelijk uit te spelen. Nu al geef ik af en toe wat materiële dingen, ballen en truitjes, aan een zaalvoetbalclub waar ik vroeger nog speelde. Binnen enkele jaren wil ik graag iets oprichten, een soort verzamelplaats waar jonge voetbaltalenten - afgezonderd van de harde buitenwereld, waar het gevaar van vandalisme, drugs en geweld om de hoek loert - kunnen samenkomen en heel professioneel opgevolgd worden. Begeleiding is iets wat vaak wordt vergeten. Noord-Afrikanen zijn verliefd op de bal, we houden van show en dribbels. Wij zijn ook een heel fier volk. Dat is een probleem als je bij een club terechtkomt waar je meteen de confrontatie moet aangaan met tal van regels. Dat botst te veel met onze natuur. Zo ontstaan verkeerde discussies over mogelijk racisme. Voor mij is het vrij eenvoudig: wie respect toont voor een ander, zal ook op dezelfde manier behandeld worden. "Ook al moet ik als profvoetballer nog veel progressie boeken, ik merk dat ik voor veel jongens uit mijn buurt de juiste motivatiebron beteken om zich via een sport op te werken in de maatschappij. Zoiets maakt me oprecht gelukkig. Voor het eerst in mijn leven moet ik leren omgaan met de status van held. Ik wil hen aantonen dat je niet te snel de armen mag laten zakken. Je moet die positieve mentaliteit niet alleen altijd uitstralen, maar ook dagelijks in de praktijk brengen. Maar meer dan wat goede raad geven, kan ik op dit moment niet doen. De jeugd moet plezier maken en nederig zijn, maar evengoed aan zijn mentaliteit werken." S door frédéric vanheule