Eén ploeg, één land, één doel, één droom: in de fotomontage op de voorpagina van dit magazine bundelen spelers en supporters eendrachtig de krachten. Terwijl er met het oog op de verkiezingen van volgend jaar hier en daar al voortijdig wordt gesproken over een ontbinding van het land, zijn de Rode Duivels meer dan ooit uitgegroeid tot een nationaal product. Geen sprake meer van communautaire toestanden, van tweespalt in de selectiegroep. Wel van een groepsgevoel. De nationale trots is nu een troef, de gretigheid die in de ploeg zit, doet denken aan de winnaarsdrang van de memorabele Rode Duivels uit de jaren tachtig.
...

Eén ploeg, één land, één doel, één droom: in de fotomontage op de voorpagina van dit magazine bundelen spelers en supporters eendrachtig de krachten. Terwijl er met het oog op de verkiezingen van volgend jaar hier en daar al voortijdig wordt gesproken over een ontbinding van het land, zijn de Rode Duivels meer dan ooit uitgegroeid tot een nationaal product. Geen sprake meer van communautaire toestanden, van tweespalt in de selectiegroep. Wel van een groepsgevoel. De nationale trots is nu een troef, de gretigheid die in de ploeg zit, doet denken aan de winnaarsdrang van de memorabele Rode Duivels uit de jaren tachtig. De dubbele confrontatie tegen Macedonië is het volgende obstakel op de grillige weg naar Brazilië. Vooral in de Hel van Skopje wacht in een sfeer van beangstigend patriottisme een hels karwei. Het sterkt de nog altijd in een groeiproces zittende nationale ploeg dat de laatste WK-kwalificatiewedstrijd, thuis tegen Schotland, de beste was. Nadat de ploeg in de match daarvoor, in Servië, aanvankelijk werd weggespeeld, met geluk overeind bleef en vervolgens mentale kracht toonde door met 0-3 te gaan winnen. Dat laatste is nog niet vaak gebeurd. Het is tekenend voor de groeiende rijpheid. Rond de nationale ploeg hangt een sfeer van rust en sereniteit. Toen Michel D'Hooghe afgelopen vrijdag in het Casino van Knokke werd gehuldigd voor 25 jaar voorzitterschap van de medische commissie van de FIFA, viel er bij de op het galadiner aanwezige Marc Wilmots geen spatje zenuwachtigheid te ontdekken. Hij straalt het geloof in deze generatie uit en stelt vast dat het team qua discipline een grote stap heeft gezet, zowel op als naast het veld. Dat laat de bondscoach toe het voetbal te brengen dat aanleunt bij zijn filosofie: met veel energie hoog drukken zetten, zodat de tegenstander zich versmacht voelt. Daarvoor, weet Wilmots, zijn er in de eerste plaats snelle en intelligente verdedigers nodig. Juist dat laatste kan vrijdag in Macedonië een probleem worden. Vooral in het hart van de defensie dreigen er lacunes te ontstaan. Thomas Vermaelen is niet echt in vorm en het lijkt onwaarschijnlijk dat Vincent Kompany, die al twee maanden geen match meer speelde, aan de aftrap komt. De verdediger van Manchester City is in grote mate mee verantwoordelijk voor de opleving van de nationale ploeg. Hij heeft, zo erkennen alle Rode Duivels, met zijn ambitie iedereen besmet en ook daardoor een andere sfeer in de ploeg gebracht. Voorbij is de tijd dat Dick Advocaat de internationals als kleuters moest toespreken, al bande de Nederlander wel op een resolute manier de toen opkomende anarchie. Ook daar profiteert Wilmots van. Hij geeft iedereen veel vrijheid omdat hij weet dat deze ploeg zichzelf in het gareel houdt. En als iemand op training de neiging heeft om het wat rustiger aan te doen, wordt die meteen door de groep gecorrigeerd. Het is mee de basis van het succes. Gedragen door spelers die in het buitenland leerden voetballen in een sneller tempo. Niemand die dat op dit moment beter in beeld brengt dan Kevin De Bruyne. Dat hij bij Werder Bremen, in de Bundesliga toch een middenmoter, in korte tijd vier kilo verloor, snijdt een oud zeer aan binnen ons voetbal: in vergelijking met het buitenland lijken trainingen hier te vaak bezigheidstherapie. Twee overwinningen tegen Macedonië geven nog allerminst een garantie op deelname aan het WK, maar lijken met het oog op de voorlaatste kwalificatiewedstrijd in Kroatië wel noodzakelijk. Die wordt pas binnen zeven maanden gespeeld. Een periode waarin deze ploeg zich nog volop kan ontwikkelen. Want hoe deze gouden generatie ook wordt bejubeld, mankementen zijn er nog. Zo moet het bij balverlies tot een beter evenwicht komen tussen verdedigen en aanvallen en kan de technische superioriteit alleen verzilverd worden als er in de ploeg voldoende diepgang zit. Daaraan wil het weleens ontbreken. Niemand die het beter weet dan Marc Wilmots zelf. Ook als er straks zes punten worden behaald zal hij zich niet laten meedrijven in een gegarandeerd opkomende storm van euforie. 10_1_42_232_2013_03_18_12_04_16.xml DOOR JACQUES SYSMarc Wilmots straalt het geloof in deze generatie uit.