Ik, in de put? Vergeet het! Woensdag is er koers en ik heb er zin in! 1 februari 2015, na het WK, waarin Nys pas 17e werd

SVEN NYS: 'Het klinkt raar, maar vorig seizoen heb ik geen seconde mentaal diep gezeten. Omdat ik perfect de oorzaak wist: een gebrek aan rust. Door mijn echtscheiding was ik - als controlefreak - plots die controle kwijt. Ik moest facturen betalen, boodschappen doen, nieuwe codes aanvragen op de computer... Totaal nieuw voor mij.'s Nachts maalde dat constant door mijn hoofd: ik moet dit nog doen, mag dat niet vergeten. Stress! Bovendien zat ik ook in met Thibau: hoe gaat die dit verwerken? Een goeie papa zijn, de organisatie van ons gezin, dát had toen prioriteit, niet mijn carrière.
...

SVEN NYS: 'Het klinkt raar, maar vorig seizoen heb ik geen seconde mentaal diep gezeten. Omdat ik perfect de oorzaak wist: een gebrek aan rust. Door mijn echtscheiding was ik - als controlefreak - plots die controle kwijt. Ik moest facturen betalen, boodschappen doen, nieuwe codes aanvragen op de computer... Totaal nieuw voor mij.'s Nachts maalde dat constant door mijn hoofd: ik moet dit nog doen, mag dat niet vergeten. Stress! Bovendien zat ik ook in met Thibau: hoe gaat die dit verwerken? Een goeie papa zijn, de organisatie van ons gezin, dát had toen prioriteit, niet mijn carrière. 'Toch wilde ik al mijn trainingen afwerken, alleen moest ik me op den duur - voor het eerst in mijn carrière - echt vooruit sleuren. Elke keer startte ik nochtans met nieuwe moed, maar telkens botste ik op een muur van vermoeidheid. Ik wist echter waaraan het lag en kon het zo aanvaarden. Meer frustrerend was die steeds terugkerende vraag van de pers: 'Ben je te oud?' Ik heb vaak gedacht: zijn jullie nu echt zó dom? Snáppen jullie het niet? Néén, ik ben niet versleten! Als je in het seizoensbegin wint in Ronse, nipt verliest op de Koppenberg en in Zonhoven, dan ligt het niet aan de leeftijd. Na een tijd heb ik het niet meer uitgelegd, werd het in mijn entourage zelfs een running gag. Als ik iets moest doen van Paul (Van Den Bosch, zijn coach, nvdr) zei ik: 'Neen, dat gaat niet, daar ben ik te oud voor.' (lacht) 'Veel fans bleven me steunen, maar ik kreeg ook zure reacties. Tweets à la 'Stop ermee oude vent', zoals onlangs nog. Ik heb fatsoenlijk geantwoord - 'Nog even en dan heb je van mij geen last meer! Fijne zondag verder!' - en dat bericht geretweet,zodat al mijn volgers (intussen 167.000, nvdr) het konden lezen. Zo confronteer ik die man, zoals ze dat ook zo goed doen in het Vierprogramma Karen & De Coster, met zijn onzin, zeker omdat er velen hém begonnen aan te vallen. Gelukkig blijven zulke gefrustreerden een heel kleine minderheid. Integendeel: dit seizoen word ik nóg meer aangemoedigd - uit respect voor dat oudje zeker?' (lacht) SVEN NYS: 'Met die instelling heb ik de voorbereiding op dit seizoen aangevat. Eerst vakantie - naar de Maldiven, daarna gaan skiën - om weer helemaal te herstellen. Drie weken amper gefietst zelfs. Nooit gebeurd de laatste tien jaar, maar ik had het wel nodig. Rap viel daarna alles weer in de plooi, ook hier thuis. Ik had nochtans geen drie extra poetsvrouwen aangenomen en regelde nog evenveel praktische zaken, maar het werd routine - zoals ouders met vier kinderen dat ook gewoon geraken. Nu doe ik zelfs alles met de ogen dicht en lig ik er niet meer van wakker. Ook omdat Thibau gelukkig is en ik met Isabelle perfect kan afspreken wanneer hij bij wie blijft, wie hem naar een cross voert. Thuis trekt hij ook probleemloos zijn plan. Soms belt hij tijdens een training: 'Pa, doe gerust verder, ik red het hier wel.' Terwijl ik vorig jaar continu dacht: ik moet mij haasten, Thibau komt straks thuis van school. 'Die hervonden mentale en fysieke rust had ook een positief effect op de fiets, al van in april. Alleen in de wedstrijden vlotte het aanvankelijk niet super, in de WB mountainbike in Albstadt, op de Europese Spelen... Paul heeft me toen kalm gehouden: 'Pas in september moet je er staan. Niet overbelasten, rustig opbouwen, met minder competitiedagen (vijftien in plaats van dertig, nvdr) dan vroeger.' Daardoor miste ik die eerste maanden dat tikkeltje competitieritme. 'Half juli kwam het kantelpunt: Belgisch kampioen mountainbike! Een heel speciaal, trots gevoel: nog eens de Brabançonne horen, zo afscheid nemen van een discipline waar ik zo veel aan te danken heb. Nogmaals een bevestiging bovendien dat ik niet versleten was. Wat ook bleek de week erop: winst in de Ronde van Vlaams-Brabant, tegen de betere veldrijders en beloften - nota bene mijn allereerste eindzege ooit in een rittenkoers. Sindsdien zijn alle trainingen en wedstrijden opnieuw een feest: ik voel als vanouds weer power in de benen, kan probleemloos ritten van vijf, zes uur aan, bepaal opnieuw zélf wanneer ik me pijn doe in een race.' SVEN NYS: 'Dat goede gevoel werd toen bevestigd door cijfers: voor de allereerste keer in een sprinttest de kaap van 1400 watt gerond, een grens die ik al lang had nagestreefd. Ter vergelijking: in december vorig jaar, toen ik zo diep zat, haalde ik amper 1100 watt. Ik heb vorige zomer wel extra op explosiviteit en kracht getraind, maar om dát record als 'oude vent' te verbeteren... 'Nog altijd zijn mijn trainingen - meer dan de competitie op zich - mijn maatstaf. Ik moet tijdens de week mijn aantal kilometers kunnen afmalen, nog altijd word ik zot als verplichtingen dat schema verstoren. En ik kan ook niet accepteren dat mijn gemiddelde snelheid lager zou liggen dan tien jaar geleden. Onlangs heb ik op een duurtraining nog 36,5 kilometer per uur gehaald - zelfs op mijn 25e zou dat me moeilijk gelukt zijn. En op mijn trainingsparcours in het bos van Lichtaart klokte ik ook slechts zeven tellen boven mijn record van 3 minuten en 13 seconden, terwijl ik niet à bloc had doorgereden en de paadjes er zanderig bij lagen. 'Velen vinden het normaal dat ik dat op mijn 39e nog kan, dat ik nog altijd wedijver met kerels die bijna mijn zoon konden zijn, maar dat is het niet. Kijk eens naar veel kampioenen uit het verleden: wat hebben zij op die leeftijd gepresteerd? Als ze überhaupt nog coureur waren. 'Is er dan geen fysiek verval? Jawel, mijn maximale hartslag bedraagt nu goed 190 tegenover 196 à 197 vroeger, en mijn gemiddelde is gezakt van 185 à 186 naar 179 à 180. Het grootste verschil is echter dat mijn motor moeilijker in gang geraakt. Zet me koud aan de start en ik zal bij de laatste vijf eindigen. Ik merk dat ook tijdens de training in Lichtaart: in het eerste uur zie ik tijdens elke sprint bergop mijn hart een slag of drie, vier sneller kloppen, waarna ik pas in het tweede uur mijn maximale waarde haal. Omdat Wout Van Aert en co mij met een snelle openingsronde soms onder druk proberen te zetten moet ik daar dus meer dan ooit op anticiperen. Door de dag voor de race al intensief te trainen en in de opwarming bij wijze van spreken al een halve cross te rijden. Eigenlijk zou ik twee uur op de weg moeten fietsen, maar dat is praktisch gezien niet mogelijk. 'Een ander verschil met de allerbeste Nys van midden jaren 2000? Toen legde ik mijn wil op en zette ík de ellebogen tegen 'oudjes' als Mario De Clercq. Nu is dat killersinstinct - zeker na het mindere vorige seizoen - wat afgebot: ik onderga de koers meer, maak vlugger plaats voor de jongeren. Hoe dat komt? Een tikje gemakzucht, voldaan zijn ook, na zo'n succesvolle carrière. De gedrevenheid, het obsessief bezig zijn met mijn vak is er wel nog, maar winnen hoeft niet meer, zeker niet in de 'gewone' veldritten. 'Voor de klassiekers of de kampioenschappen daarentegen zal de adrenaline de komende maanden ongetwijfeld wel nog stromen, al dagen op voorhand - dan moeten mijn trainingen perfect zijn. En ook ín de cross kan ik dan dat beetje dieper gaan. Niet toevallig heb ik op de Koppenberg, in Gavere, voor eigen volk in Baal of het BK al negen keer gewonnen. Als ik één van die vier moet kiezen om daar een tien van te maken? Dan het liefst de mythische Koppenberg. Nog meer dan het BK-record van Roland Liboton evenaren, ja. Een Belgisch kampioenschap is dikwijls een tactische race waarin niet altijd de sterkste wint - misschien ook dit seizoen, in Lille. Maar op de Koppenberg drijft de échte veldrijder boven, zeker als die erbij ligt zoals het moet: modderig, waardoor je bergop en bergaf met fysiek en techniek het verschil kunt maken. Zo heb ik er ook mijn mooiste zeges behaald - zoals tegen Lars Boom in 2008, toen mijn vinger uit de kom schoot. Doodjammer zou ik het dan ook vinden mocht het stof er volgende zondag, tijdens mijn laatste deelname, in het rond vliegen, want dan is de heroïek toch veel minder. 'Het enige wat boven een tiende kasseisteen zou gaan, is een wereldtitel voor eigen volk in Zolder. Alleen zijn mijn winstkansen daar, op een snel parcours, een pak kleiner. Lukt het wel, dan stop ik meteen, ja, ook al moet ik dan de klassementen laten schieten en kan ik daarna de regenboogtrui niet meer aantrekken - ik héb dat gevoel al vele malen ervaren. En zou het niet speciaal zijn, en vooral nooit vertoond, als wereldkampioen mijn fiets aan de haak hangen? Zelfs Peter Sagan heeft het even overwogen.' (lacht) SVEN NYS: 'Ik heb dat geretweet omdat ik me perfect kon voorstellen hoe Fabian Cancellara zich voelde en hoe die dag eruitzag: uitslapen, rustig ontbijten, een paar uur fietsen in de zon, tijd doorbrengen met zijn familie,'s avonds goed eten en een terrasje doen... Helaas zijn zulke dagen vrij schaars, ook voor mij. Van een 'vedette' wordt immers veel meer verwacht dan alleen eten-trainen-slapen, vaak moet je van sponsor naar interview hollen. 'Daarom heb ik de laatste maanden bewuster dan ooit genoten van kleine dingen - vandaar ook de gelijknamige hashtag in mijn tweets. Zoals toen we na de cross in Las Vegas 's nachts in de McDonald's met de ploeg een vette hamburger hebben gegeten, of zoals toen van de zomer op een hete dag een klant in een tankstation me spontaan een frisdrank aanbood. Maar genieten doe ik het meest van qualitytime met mijn familie: fietsen met Thibau op Majorca, zoals elke jonge vader ervan droomt om later met zijn zoon op survival te gaan of een kamp te bouwen. Of mijn pa meenemen naar Las Vegas, waar hij nog nooit was geweest en waar we samen een fantastische week hebben beleefd. Avonturen waar we in 2025 nog over zullen spreken. Zoals we ook voor Gieten, waar ik 23 (!) jaar geleden voor de eerste keer had deelgenomen, met mijn entourage 'weet-je-nog-toen-verhalen' over die cross hebben opgehaald. 'Toch word ik (nog) niet overvallen door nostalgie wanneer ik ergens een laatste keer start. Ik bedank de organisator wel persoonlijk, maar verder niets speciaals. Ik denk niet telkens: hier kom ik nooit meer terug. Daarvoor ben ik nog te gefocust op mijn job als renner. En daar geniet ik wél volop van: van de trainingen, de spanning voor de start, de aanmoedigingen... Win ik, des te beter, eindig ik 'pas' als zesde, so be it. Niet meer de beste zijn, daar heb ik alláng vrede mee genomen. 'Nostalgisch zal ik misschien wel worden in de laatste crossen, en vooral op het dubbele slotfeest 'Merci Sven' in het Sportpaleis. Ik heb in mijn carrière nog maar driemaal geweend: van ellende, samen met Mario De Clercq, na het WK in Sint-Michielsgestel in 2000, van uitputting na Parijs-Roubaix in 2002 en van de ontlading na het BK in Hooglede-Gits in 2012 (nadat Nys 's morgens door een geblokkeerde rug amper had kunnen stappen, nvdr). Allicht zal in het Sportpaleis de vierde keer volgen. Ze zullen mij emotioneel máken, zoals indertijd bij het afscheid van Kim Clijsters. Al weet ik niet wat er exact gepland is, ook voor mij wordt dat een verrassing. 'Onwezenlijk dat die eerste avond al na 72 uur was uitverkocht, terwijl Bob Verbeeck (CEOvan Nys' managementbureau Golazo, nvdr) het pas drie dagen ervoor op tafel had gegooid. 'Zou dat, in plaats van een afscheidscross in Baal, geen beter idee zijn?' Ja dus, aan de stormloop op de tickets te zien, ook voor die tweede avond. 'Ik kick er niet op om in de belangstelling te staan, maar voor dat feest heeft Bob niet moeten aandringen. Ik voel me zelfs vereerd. Zo'n carrière mag je toch met een grote knal afsluiten? En daarna verdwijn ik met alle plezier in de anonimiteit, zal ik weer als 'gewone' mens naar de bakker gaan. Op die koersen voor oud-kampioenen zul je mij niet zien. Zegt me niks, zo nog eens in the picture lopen. Laat staan dat ik daarna in een viptent naar mijn ex-collega's zou kijken. Neen, dan ga ik met botten en een hamburger tussen het volk wandelen.' SVEN NYS: 'Zo'n lezing over hoe je de manier waarop ik topsport beleef aan het bedrijfsleven kunt linken, heb ik al enkele keren gegeven, zelfs eens voor 1500 bedrijfsleiders. Nerveus ben ik daar niet (meer) voor. Zolang ik over mijn passie kan vertellen - niet zomaar droog aflezen - dan mag daar gelijk wie staan.Nogeen transformatie die ik heb ondergaan: van bedeesde, stressgevoelige jongeman tot zelfverzekerde, mondige topsporter. 'Na mijn carrière wil ik dat meer doen. Enkele lezingen, onder meer voor VOKA, zijn zelfs al gepland. Want dat ligt vast: de eerste dag na mijn laatste cross ga ik werken. Onlangs zei Lars Boom me dat hij na zijn pensioen allicht een jaar in zijn zetel chips zal eten, maar zo lang geen doel hebben is voor mij geen optie. Minder hectisch zal het leven dus niet worden. Integendeel: er staat heel wat op stapel en dat wil ik óók zo perfect mogelijk doen. Het meest concreet is het belevingscentrum rond off-roadfietsen op de Balenberg, waar ik wellicht jeugdinitiaties zal geven, symposiums voor bedrijven en de GP Sven Nys op 1 januari mee zal helpen organiseren. 'Geen fulltimejob echter: ik ga ook werken voor mijn nieuwe sponsor Mundo Mediterráneo (een vastgoedfirma op de Balearen, nvdr), ik onderhandel met Trek (het fietsenmerk waar Nys mee rijdt, nvdr) om in de toekomst materiaal te testen en een pr-functie te vervullen, en ik heb al gesproken met de VRT over een rol als analist/cocommentator in wieleruitzendingen, zoals dit jaar tijdens Tirreno-Adriatico. Waar en wanneer, dat moeten we wel nog bepalen. Ook grote rondes als de Giro? Dat zie ik wel zitten, móchten ze dat vragen, want ik wil José De Cauwer, of Paul Herijgers in de cross, niet verdringen. 'Eén ding is wel zeker: ik zal blijven sporten, allicht vanaf de eerste dag na mijn laatste cross. Om fit en op gewicht te blijven, mijn lichaam niet te zien aftakelen. Dat wil ik absoluut vermijden, want het zal héél raar aanvoelen om geen profatleet meer te zijn. Al zal ik sportieve uitdagingen blijven zoeken: de Cape Epic Ride, de Crocodile Trophy (rittenwedstrijden voor mountainbikers in Zuid-Afrika en Australië, nvdr), een marathon... Maar niet meer om anderen te verslaan en mij het snot voor de ogen te rijden. Neen, met vrienden ontspannen genieten van de inspanning. Op zoek naar die perfect day, à la Cancellara.' DOOR JONAS CRETEUR - FOTO'S KOEN BAUTERS'Liever een tiende keer winnen op de Koppenberg dan een tiende Belgische titel.' - SVEN NYS