16/04/2015 10: 00

De wekker loopt af. Ik word wakker. Alleen! Al jaren hebben we onze eigen kamer, in mijn eerste jaren was dat nog met tweeën op één kamer. Ik ga ontbijten. Dat is bij ons niet verplicht, maar je kan het doen tussen acht en iets over tien. Soms doe ik het, soms niet. Andere spelers zie ik niet. Dan keer ik terug naar mijn kamer. De avond voordien zijn we aangekomen in Sevilla, een stad die ik nooit voorheen bezocht. Veel sightseeing is er niet bij.
...

De wekker loopt af. Ik word wakker. Alleen! Al jaren hebben we onze eigen kamer, in mijn eerste jaren was dat nog met tweeën op één kamer. Ik ga ontbijten. Dat is bij ons niet verplicht, maar je kan het doen tussen acht en iets over tien. Soms doe ik het, soms niet. Andere spelers zie ik niet. Dan keer ik terug naar mijn kamer. De avond voordien zijn we aangekomen in Sevilla, een stad die ik nooit voorheen bezocht. Veel sightseeing is er niet bij. Tijd voor de traditionele wandeling. Die duurt zo'n 20 minuten, dan is er stretching en bij de terugkeer in het hotel de eerste van de twee theoriebesprekingen die we op een wedstrijddag krijgen. Dat gaat over de tegenstander van vandaag en duurt maximaal 20 minuten, met beelden. Er worden amper vragen gesteld, dat is altijd zo. We hebben op voorhand videoanalyses gekregen van onze tegenstanders. De verdedigers krijgen die van hun spitsen, en onze spitsen van hun verdedigers. Europees kan dat interessant zijn, in Rusland ken ik de aanvallers bijna allemaal en heb ik dat niet meer nodig. Soms kan de tegenstander ook helemaal anders spelen, door omstandigheden, of gewild, en dan heb je daar niet zo veel aan. We lunchen samen. Buffet. We hebben onze eigen kok mee, de dokter bepaalt wat we eten. Dat is bijvoorbeeld pasta, en geen dessert. Geen alcohol de dag voor de match, zelfs geen frisdranken. Na de lunch gaan we rusten. Slapen lukt niet, dus kijk ik wat tv en surf ik op internet. Van stress heb ik geen last. Drie uur voor de match eten we: spaghetti. Dan gaan we naar de kamer, douchen, tijd om de koffer klaar te maken en nog een korte theoretische bespreking, voor de stilstaande fases. Vertrek naar het stadion, met politiebegeleiding. Dat loopt vlot, het is maar een kwartier rijden en het is nog rustig op straat. Ik ga het terrein verkennen, de tegenstander is nog niet buiten. Dan gaan we weer naar binnen, maken ons klaar tot het tijd is voor de opwarming. Iemand zet de muziek aan. Meestal is Hulk de deejay, nu doet iemand anders dat. Ik weet al dat ik start, dat weet je ten laatste bij de eerste theorie. Net voor de aftrap zit het stadion redelijk vol, er is sfeer. Kippenvel heb ik niet, dat krijg ik steeds minder. Hoe ouder ik word, hoe gewoner ik het allemaal vind, waar dan ook. Zelfs op het WK was ik niet onder de indruk van de sfeer. Het is wel leuk, maar ik bedoel dat ik er niet meer nerveus van word. Na de wedstrijd wandel ik door de mixed zone. Niemand klampt me aan, en ik zoek het contact ook niet. Het zijn na een match toch altijd dezelfde vragen. Maar als iemand me aanklampt, zal ik wel antwoorden, hoor. Zodra iedereen klaar is, vertrekken we rechtstreeks naar de luchthaven, waar we inchecken. Eerst is er nog wat tijd om duty free te shoppen. Er is een chartervliegtuig voor ons voorzien, dat opstijgt om halftwee. Vijf uur vliegen is lang, ook naar Russische begrippen. Dit seizoen is onze langste verplaatsing drie uur vliegen. De verre clubs zitten dit jaar in tweede klasse. Aankomst in Sint-Petersburg, waardoor we net voor de ochtendspits nog naar huis kunnen. Om kwart over acht ben ik al thuis, dat is uitzonderlijk snel. Dan ga ik slapen. Op het vliegtuig slapen was me niet gelukt. Na een uur of drie slapen is er uitlooptraining, dan sauna en zwembad. Als ik de balans maak, zeg ik: voor de heenmatch had ik voor zo'n resultaat getekend (Zenit verloor met 2-1, nvdr), achteraf gezien viel dat toch tegen. Zeventig minuten konden we de nul houden en hadden we de match redelijk onder controle. Sevilla was wel de betere, maar met de vier basisspelers die voor de terugmatch terugkeren bij ons, is alles nog mogelijk. We hebben het niet weggegooid, het blijft toch de winnaar van de Europa League. DOOR GEERT FOUTRÉ