S teffen Albert: "Het enige nadeel om 'de broer van' te zijn, is dat ik overal over Niels aangesproken word. Vaak hoef ik niet eens mijn achternaam te zeggen, want doordat ik heel erg op hem gelijk, gapen mensen mij dikwijls aan. Zeker 's winters in de frituur: 'Is Albert frieten aan het eten? Dáágs voor een cross?' Sommigen stappen zelfs op me af: 'Succes morgen!' ' Euh, ik ben Steffen, de broer.' 'Oei, sorry. Niet gezien.' Zo hebben tientallen mensen zich al vergist. Na een tijdje ben je dat wel beu.

"Nochtans heb ik er geen probleem mee om in Niels' schaduw te staan. Ik vertoef liever in de luwte. Ook vroeger, als kind, speelde ik altijd in een rustig hoekje. Daar was ik gelukkig. Al die aandacht hoef ik niet. Niels eigenlijk ook niet, maar als bekende topsporter en door zijn natuurlijke uitstraling treedt hij automatisch op de voorgrond. Als we hier een feestje organiseren en hij is er nog niet, dan praten de mensen over koetjes en kalfjes of vragen ze naar mijn nieuwe zaak, maar zodra Niels arriveert, stormt iedereen op hem af en gaat het alleen nog over de cross. Dat stoort me niet, neen. Je raakt het op den duur gewoon.

"Niels' broer zijn heeft natuurlijk ook voordelen. Zo heeft hij mee geïnvesteerd in de traiteur/homecookingzaak die ik in het voorjaar in Tremelo zal openen. Zoals elke kok droomde ik van een eigen restaurant, maar door de afgelopen jaren in restaurants te werken besef ik hoe moeilijk het geworden, is om zoiets op te starten: goed personeel vinden, is bijna onmogelijk en mensen eten door de crisis ook meer thuis.

"Alleen zou ik op mijn 21e niet aan zo'n avontuur beginnen - het gaat over veel centen - maar Niels wou me absoluut helpen. Hij ging zelf op zoek naar een geschikte locatie en belde zelfs naar de burgemeester om te vragen op wiens naam bepaalde gebouwen stonden. Vorig jaar in juni stootte hij plots op een nieuw pand, in het centrum van Tremelo. Ik twijfelde nog, maar Niels overtuigde me: 'Dit is een buitenkans, we gaan ervoor. '

"Ook nu is hij er nog altijd mee bezig. Na een receptie op een of andere persvoorstelling of prijsuitreiking barst hij van de ideeën: 'Ze hebben dat gerechtje of dat hapje klaargemaakt, dat kun je misschien ook proberen.' In de zaak zal hij wegens tijdsgebrek niet veel kunnen helpen, maar Niels grapte wel dat hij na zijn carrière wil meegaan als ik bij mensen thuis ga koken. 'Dan kun jij je op het eten concentreren, ik zal de gasten wel entertainen.' ( lacht)

"Zich zo inspannen om mij te helpen, is typisch Niels: hij geniet er van om zijn geliefden gelukkig te maken, want dat maakt hem ook gelukkig. Daarvoor wil hij gerust zijn portefeuille bovenhalen - aan ons mama heeft hij een nieuwe keuken cadeau gedaan - maar dat kan ook met een kleine attentie, een mooie verjaardagskaart of een bos bloemen op Moederdag. Hij zal het niet met zoveel woorden zeggen, maar op zulke momenten zie je hoezeer hij met ons begaan is en wat voor klein hartje hij heeft."

Beschermen

"Als oudere broer heeft Niels zich altijd over mij ontfermd. Als er iemand op de lagere school ruzie met mij zocht, kwam hij direct tussen. Die reflex heeft hij nog altijd. Hem mag je uitschelden - daar trekt hij zich tegenwoordig weinig van aan - maar o wee als er iemand kwaadspreekt over mij of over ons moeder. Vorig jaar veranderde Niels zelfs van supporterslokaal omdat ik ruzie gekregen had met de uitbater, bij wie ik werkte als kok. 'Als jij daar buiten vliegt, stap ik ook op. '

"Voor Niels begon te koersen, speelden we veel samen. Naast ons huis lag er een groot stuk grond met een klein bos, waar we kampen bouwden of BMX-parcoursen aanlegden. Dikwijls organiseerden we ook wedstrijdjes: dan was Niels Johan Museeuw en ik Eddy Merckx, of omgekeerd. Op het scherp van de snede, hoor! Eén keer reed hij me zelfs los in een diepe gracht. Tot zijn groot plezier, terwijl ik met kletsnatte kleren stond te wenen. ( lacht) Typerend voor Niels: hij moest altijd winnen, desnoods door vals te spelen.

"Al tijdens onze kinderjaren zag je dat hij sportiever was dan ik. Voor Niels begon te crossen, heeft hij gevoetbald en ge-BMX't en in navolging van ons vader ( die professioneel motorcrosser was, nvdr) is hij zelfs nog gestart in enkele motorcrosswedstrijden. Dat heeft echter niet lang geduurd, want Niels was - ook dat zie je nog altijd - te bang in de start. Met een hele hoop naar een punt vlammen lag hem niet. Hetzelfde in het voetbal: als ze met z'n tweeën voor de bal gingen, hield hij zich altijd in. Ze moesten eens tegen zijn schenen stampen... ( lacht)

"Zelf sporten heeft mij nooit geïnteresseerd. Ik ging wel mee supporteren toen Niels BMX'te en ook tijdens zijn beginjaren als crosser. Op maandag vergezelde ik hem later zelfs af en toe toen hij ging losrijden, maar daar haalde ik geen voldoening uit. Ik was liever creatief in de keuken bezig: soep of chocolademousse maken. In de vakantie flanste ik altijd iets ineen voor Niels, voor na zijn training: ballekes met kriekskes, een croque monsieur, een vidéke... Dat vond hij superlekker. Als ons moeder hem iets voorschotelde, zei hij altijd: 'Steffen heeft het niet gemaakt, zeker?' Het mijne was altijd beter." ( lacht)

Scheiding

"Met ma hebben Niels en ik altijd een heel sterke band gehad. Ze heeft er alles aan gedaan opdat haar steeds slechter wordende relatie met ons vader onze jeugd nooit zou beïnvloeden. Hoewel de sfeer dikwijls gespannen was, heeft ze daar nooit iets van laten merken. Achteraf beseften Niels en ik dat het geen toeval was dat ons vader altijd in de living zat en mama in de keuken, of omgekeerd, maar op dat moment waren we ons daar niet van bewust. Een echte vaderfiguur heb ik wel nooit gehad, want met mij hield hij zich amper bezig. Wel met Niels, want als die een cross won, kon hij met zijn zoon opscheppen, hé...

"Vijf jaar geleden, toen ik zestien en Niels twintig was, werd de sfeer thuis steeds grimmiger. Dan hebben we zélf gezegd: 'Alsjeblief, ga uiteen, dit heeft geen zin meer. Verpest jullie leven niet door nog dertig jaar op elkaars lip te zitten.' Uiteindelijk bleek het voor alle twee een goede beslissing. Niels heeft af en toe nog contact met ons vader, maar voor mij is de band helemaal doorgeknipt.

"Na de echtscheiding zijn we met ons drieën thuis blijven wonen tot dat huis verkocht moest worden. In afwachting van de nieuwe woning van ons ma hebben zij en ik daarna een jaar gelogeerd bij Niels, die al gebouwd had. Nu slaap ik afwisselend bij mijn vriendin, mijn moeder en een à twee keer per week bij Niels.

"Voor hem is dat geen probleem, neen. De laatste jaren zijn we opnieuw dichter naar elkaar toegegroeid, nadat het contact in zijn tienerjaren wat verminderd was. Logisch: op je zeventiende heb je andere interesses dan je broer van dertien, hé. Hij had vrij vroeg een vriendin met wie hij veel tijd spendeerde en bovendien werkte ik vanaf mijn vijftiende 's weekends in een restaurant, waardoor ik niet meer kon meegaan naar de cross.

"Ondanks zijn drukke sportcarrière steekt Niels nu veel energie en tijd in onze relatie. Vooral in gezamenlijke uitstappen. Vorig jaar heeft hij zelfs twee vespa's, mét helmen, gekocht: een voor hem en Chantal, en een voor mij en mijn vriendin, zodat we met ons vieren een ritje kunnen maken.

"Vorig jaar had Niels voor het BK ook beloofd dat als hij Belgisch kampioen zou worden, hij zou meestappen in de carnavalstoet in Leuven. Dat is mijn grootste hobby: met een kameraad heb ik een grote praalwagen waarmee we elk jaar aan acht tot negen stoeten deelnemen. Niels won, dus hield hij zich aan zijn belofte. Gekleed als Mozart - pofbroek, witte kousen, bordeaux vestje én witte pruik - heeft hij zich kostelijk geamuseerd. Hij had er zelfs voor gezorgd dat we honderden blikjes cola konden uitdelen, een deal die hij gemaakt had met een drankhandelaar uit de buurt. Gewoon om mij te steunen, omdat Niels weet dat die hobby mij heel na aan het hart ligt. Maar ook hij heeft nu de smaak te pakken, want op het kindercarnaval in Schriek ( een deelgemeente van Heist-op-den-Berg, nvdr) in maart stapt hij opnieuw mee. Deze keer zal Niels Vetje, het knechtje van Peter Pan, spelen. Ik kijk er al naar uit. ( lacht)

"Na een lang veldritseizoen is dat voor Niels een leuke bezigheid. Niet denken aan presteren, maar zich gewoon amuseren. En onnozel doen, dat doet hij al zijn hele leven graag, hé. Net dát zoekt hij bij mij: tijd om de gewone, vrolijke Niels te zijn."

Gesloten

"Of Niels een topveldrijder is of niet, op zijn relatie met mij of ons moeder heeft dat totaal geen invloed. Niels is in de eerste plaats mijn broer. Iemand die per toeval hard kan fietsen, zoals ik per toeval goed kan koken. Natuurlijk leven we intens met hem mee en hopen we dat hij wint, maar eigenlijk is veldrijden slechts een bijkomstigheid. Mocht hij morgen stoppen en kapper worden, dan zou dat voor ons even goed zijn.

"Onze gespreksonderwerpen gaan dan ook vooral over dagelijkse dingen: de kat, een nieuwe auto die hij wil kopen, die carnavalstoeten, zijn vakantie, mijn traiteurzaak... Onze ziel blootleggen, praten over gevoelens, doen we zelden. Zelfs als er iets scheelt, ontkennen we dat. Om er rapper van af te zijn. Waarom? Dat weet ik niet. Het zit in onze genen zeker?

"Over mijn liefdesleven bijvoorbeeld zeg ik tegen Niels heel weinig, en hij ook niet tegen mij. Als hij ruzie heeft met Chantal zal ik dat niet weten. Ons ma wel, want tegen haar vertelt hij bijna alles. Elke dag belt hij haar zeker tweemaal. Als ik iets over Niels moet weten vraag ik het dus meestal aan haar.

"Qua geslotenheid lijken we enigszins op elkaar, maar onze manier van leven is heel verschillend. Bij mij is alles tot in de puntjes gepland. 's Avonds moet ik al weten wat ik de dag erna zal doen, terwijl Niels, zeker buiten het veldritseizoen, eerder van minuut tot minuut leeft. A l'improviste. Vaak komt hij daardoor ook te laat. Soms tot mijn ergernis, ja, al heb ik daarvoor een trucje bedacht. Als we om zeven uur aan tafel willen schuiven, zeg ik tegen Niels dat we om halfzeven gaan eten. Dan is hij zeker op tijd. ( lacht) "

Volwassener

"Het is geen fabeltje als Niels zegt dat hij rustiger en volwassener geworden is. Meer dan hij misschien zelf beseft. Tot voor enkele jaren vatte hij alles speels op, lachte hij voortdurend en plaagde hij mij constant. Dat is nu voorbij. Hij haalt nog wel grappen uit, maar is een pak serieuzer geworden. Ook in zijn uitspraken: vroeger zei hij alles wat in hem opkwam - klonk het niet, dan botste het. Nu denkt hij veel meer na. '

"Het mooiste voorbeeld van de 'nieuwe Niels' was zijn reactie op die handbreuk van enkele weken geleden, toen hij tegen de spiegel van een bestelwagen gebotst was. Vroeger had hij de stenen uit de grond gevloekt, maar nu was hij de kalmte zelve. Niels moest zelfs ons ma kalmeren toen hij naar het ziekenhuis reed: 'Mama, niet zagen, het is gebeurd, ik kan er niks meer aan veranderen en moet vooruitkijken. Alles op het BK in Hooglede-Gits en het WK in Koksijde. '

"Ook dát is mijn broer: als hij iets in zijn hoofd steekt, gaat hij er vol voor. Zeker in zijn sport, want daar is hij niet zo nonchalant als in het dagelijkse leven. Integendeel: hij traint keihard, wat Roger De Vlaeminck ook moge beweren. Op het einde van een groepstraining zal hij vaak stiekem nog wat extra kilometers bijtrainen, zodat hij iets meer gedaan heeft dan de rest, al komt hij daar om een of andere reden niet graag voor uit.

"Ondanks zijn aangeboren nonchalance is Niels soms bezig met een langetermijnproject waar hij pas op het laatste moment mee naar buiten komt. Mocht ik zeggen: ik zoek een zaal om binnen tien jaar een restaurant uit te baten, dan zou hij tijdens zijn trainingen nu al naar iets uitkijken. En zou hij mij pas bellen als hij iets gevonden heeft en daarover al informatie verzameld heeft, zoals met dat pand voor mijn traiteurzaak. Onlangs ook met zijn nieuwe carport: hij had daar wel al iets over laten vallen, maar plots stond hij hier met een volledig uitgewerkt plan: het moest er zo en zo uitzien. Zonder dat hij eerst om raad gevraagd had. Typisch Niels: met geen stok zul je hem van mening doen veranderen. Hij volgt alleen zijn eigen weg."

door Jonas Creteur - beelden Imageglobe

"In de frituur zitten mensen vaak naar mij te loeren: is Albert nu frieten aan het eten, dáágs voor een cross?"

S teffen Albert: "Het enige nadeel om 'de broer van' te zijn, is dat ik overal over Niels aangesproken word. Vaak hoef ik niet eens mijn achternaam te zeggen, want doordat ik heel erg op hem gelijk, gapen mensen mij dikwijls aan. Zeker 's winters in de frituur: 'Is Albert frieten aan het eten? Dáágs voor een cross?' Sommigen stappen zelfs op me af: 'Succes morgen!' ' Euh, ik ben Steffen, de broer.' 'Oei, sorry. Niet gezien.' Zo hebben tientallen mensen zich al vergist. Na een tijdje ben je dat wel beu. "Nochtans heb ik er geen probleem mee om in Niels' schaduw te staan. Ik vertoef liever in de luwte. Ook vroeger, als kind, speelde ik altijd in een rustig hoekje. Daar was ik gelukkig. Al die aandacht hoef ik niet. Niels eigenlijk ook niet, maar als bekende topsporter en door zijn natuurlijke uitstraling treedt hij automatisch op de voorgrond. Als we hier een feestje organiseren en hij is er nog niet, dan praten de mensen over koetjes en kalfjes of vragen ze naar mijn nieuwe zaak, maar zodra Niels arriveert, stormt iedereen op hem af en gaat het alleen nog over de cross. Dat stoort me niet, neen. Je raakt het op den duur gewoon. "Niels' broer zijn heeft natuurlijk ook voordelen. Zo heeft hij mee geïnvesteerd in de traiteur/homecookingzaak die ik in het voorjaar in Tremelo zal openen. Zoals elke kok droomde ik van een eigen restaurant, maar door de afgelopen jaren in restaurants te werken besef ik hoe moeilijk het geworden, is om zoiets op te starten: goed personeel vinden, is bijna onmogelijk en mensen eten door de crisis ook meer thuis. "Alleen zou ik op mijn 21e niet aan zo'n avontuur beginnen - het gaat over veel centen - maar Niels wou me absoluut helpen. Hij ging zelf op zoek naar een geschikte locatie en belde zelfs naar de burgemeester om te vragen op wiens naam bepaalde gebouwen stonden. Vorig jaar in juni stootte hij plots op een nieuw pand, in het centrum van Tremelo. Ik twijfelde nog, maar Niels overtuigde me: 'Dit is een buitenkans, we gaan ervoor. ' "Ook nu is hij er nog altijd mee bezig. Na een receptie op een of andere persvoorstelling of prijsuitreiking barst hij van de ideeën: 'Ze hebben dat gerechtje of dat hapje klaargemaakt, dat kun je misschien ook proberen.' In de zaak zal hij wegens tijdsgebrek niet veel kunnen helpen, maar Niels grapte wel dat hij na zijn carrière wil meegaan als ik bij mensen thuis ga koken. 'Dan kun jij je op het eten concentreren, ik zal de gasten wel entertainen.' ( lacht) "Zich zo inspannen om mij te helpen, is typisch Niels: hij geniet er van om zijn geliefden gelukkig te maken, want dat maakt hem ook gelukkig. Daarvoor wil hij gerust zijn portefeuille bovenhalen - aan ons mama heeft hij een nieuwe keuken cadeau gedaan - maar dat kan ook met een kleine attentie, een mooie verjaardagskaart of een bos bloemen op Moederdag. Hij zal het niet met zoveel woorden zeggen, maar op zulke momenten zie je hoezeer hij met ons begaan is en wat voor klein hartje hij heeft." "Als oudere broer heeft Niels zich altijd over mij ontfermd. Als er iemand op de lagere school ruzie met mij zocht, kwam hij direct tussen. Die reflex heeft hij nog altijd. Hem mag je uitschelden - daar trekt hij zich tegenwoordig weinig van aan - maar o wee als er iemand kwaadspreekt over mij of over ons moeder. Vorig jaar veranderde Niels zelfs van supporterslokaal omdat ik ruzie gekregen had met de uitbater, bij wie ik werkte als kok. 'Als jij daar buiten vliegt, stap ik ook op. ' "Voor Niels begon te koersen, speelden we veel samen. Naast ons huis lag er een groot stuk grond met een klein bos, waar we kampen bouwden of BMX-parcoursen aanlegden. Dikwijls organiseerden we ook wedstrijdjes: dan was Niels Johan Museeuw en ik Eddy Merckx, of omgekeerd. Op het scherp van de snede, hoor! Eén keer reed hij me zelfs los in een diepe gracht. Tot zijn groot plezier, terwijl ik met kletsnatte kleren stond te wenen. ( lacht) Typerend voor Niels: hij moest altijd winnen, desnoods door vals te spelen. "Al tijdens onze kinderjaren zag je dat hij sportiever was dan ik. Voor Niels begon te crossen, heeft hij gevoetbald en ge-BMX't en in navolging van ons vader ( die professioneel motorcrosser was, nvdr) is hij zelfs nog gestart in enkele motorcrosswedstrijden. Dat heeft echter niet lang geduurd, want Niels was - ook dat zie je nog altijd - te bang in de start. Met een hele hoop naar een punt vlammen lag hem niet. Hetzelfde in het voetbal: als ze met z'n tweeën voor de bal gingen, hield hij zich altijd in. Ze moesten eens tegen zijn schenen stampen... ( lacht) "Zelf sporten heeft mij nooit geïnteresseerd. Ik ging wel mee supporteren toen Niels BMX'te en ook tijdens zijn beginjaren als crosser. Op maandag vergezelde ik hem later zelfs af en toe toen hij ging losrijden, maar daar haalde ik geen voldoening uit. Ik was liever creatief in de keuken bezig: soep of chocolademousse maken. In de vakantie flanste ik altijd iets ineen voor Niels, voor na zijn training: ballekes met kriekskes, een croque monsieur, een vidéke... Dat vond hij superlekker. Als ons moeder hem iets voorschotelde, zei hij altijd: 'Steffen heeft het niet gemaakt, zeker?' Het mijne was altijd beter." ( lacht) "Met ma hebben Niels en ik altijd een heel sterke band gehad. Ze heeft er alles aan gedaan opdat haar steeds slechter wordende relatie met ons vader onze jeugd nooit zou beïnvloeden. Hoewel de sfeer dikwijls gespannen was, heeft ze daar nooit iets van laten merken. Achteraf beseften Niels en ik dat het geen toeval was dat ons vader altijd in de living zat en mama in de keuken, of omgekeerd, maar op dat moment waren we ons daar niet van bewust. Een echte vaderfiguur heb ik wel nooit gehad, want met mij hield hij zich amper bezig. Wel met Niels, want als die een cross won, kon hij met zijn zoon opscheppen, hé... "Vijf jaar geleden, toen ik zestien en Niels twintig was, werd de sfeer thuis steeds grimmiger. Dan hebben we zélf gezegd: 'Alsjeblief, ga uiteen, dit heeft geen zin meer. Verpest jullie leven niet door nog dertig jaar op elkaars lip te zitten.' Uiteindelijk bleek het voor alle twee een goede beslissing. Niels heeft af en toe nog contact met ons vader, maar voor mij is de band helemaal doorgeknipt. "Na de echtscheiding zijn we met ons drieën thuis blijven wonen tot dat huis verkocht moest worden. In afwachting van de nieuwe woning van ons ma hebben zij en ik daarna een jaar gelogeerd bij Niels, die al gebouwd had. Nu slaap ik afwisselend bij mijn vriendin, mijn moeder en een à twee keer per week bij Niels. "Voor hem is dat geen probleem, neen. De laatste jaren zijn we opnieuw dichter naar elkaar toegegroeid, nadat het contact in zijn tienerjaren wat verminderd was. Logisch: op je zeventiende heb je andere interesses dan je broer van dertien, hé. Hij had vrij vroeg een vriendin met wie hij veel tijd spendeerde en bovendien werkte ik vanaf mijn vijftiende 's weekends in een restaurant, waardoor ik niet meer kon meegaan naar de cross. "Ondanks zijn drukke sportcarrière steekt Niels nu veel energie en tijd in onze relatie. Vooral in gezamenlijke uitstappen. Vorig jaar heeft hij zelfs twee vespa's, mét helmen, gekocht: een voor hem en Chantal, en een voor mij en mijn vriendin, zodat we met ons vieren een ritje kunnen maken. "Vorig jaar had Niels voor het BK ook beloofd dat als hij Belgisch kampioen zou worden, hij zou meestappen in de carnavalstoet in Leuven. Dat is mijn grootste hobby: met een kameraad heb ik een grote praalwagen waarmee we elk jaar aan acht tot negen stoeten deelnemen. Niels won, dus hield hij zich aan zijn belofte. Gekleed als Mozart - pofbroek, witte kousen, bordeaux vestje én witte pruik - heeft hij zich kostelijk geamuseerd. Hij had er zelfs voor gezorgd dat we honderden blikjes cola konden uitdelen, een deal die hij gemaakt had met een drankhandelaar uit de buurt. Gewoon om mij te steunen, omdat Niels weet dat die hobby mij heel na aan het hart ligt. Maar ook hij heeft nu de smaak te pakken, want op het kindercarnaval in Schriek ( een deelgemeente van Heist-op-den-Berg, nvdr) in maart stapt hij opnieuw mee. Deze keer zal Niels Vetje, het knechtje van Peter Pan, spelen. Ik kijk er al naar uit. ( lacht) "Na een lang veldritseizoen is dat voor Niels een leuke bezigheid. Niet denken aan presteren, maar zich gewoon amuseren. En onnozel doen, dat doet hij al zijn hele leven graag, hé. Net dát zoekt hij bij mij: tijd om de gewone, vrolijke Niels te zijn." "Of Niels een topveldrijder is of niet, op zijn relatie met mij of ons moeder heeft dat totaal geen invloed. Niels is in de eerste plaats mijn broer. Iemand die per toeval hard kan fietsen, zoals ik per toeval goed kan koken. Natuurlijk leven we intens met hem mee en hopen we dat hij wint, maar eigenlijk is veldrijden slechts een bijkomstigheid. Mocht hij morgen stoppen en kapper worden, dan zou dat voor ons even goed zijn. "Onze gespreksonderwerpen gaan dan ook vooral over dagelijkse dingen: de kat, een nieuwe auto die hij wil kopen, die carnavalstoeten, zijn vakantie, mijn traiteurzaak... Onze ziel blootleggen, praten over gevoelens, doen we zelden. Zelfs als er iets scheelt, ontkennen we dat. Om er rapper van af te zijn. Waarom? Dat weet ik niet. Het zit in onze genen zeker? "Over mijn liefdesleven bijvoorbeeld zeg ik tegen Niels heel weinig, en hij ook niet tegen mij. Als hij ruzie heeft met Chantal zal ik dat niet weten. Ons ma wel, want tegen haar vertelt hij bijna alles. Elke dag belt hij haar zeker tweemaal. Als ik iets over Niels moet weten vraag ik het dus meestal aan haar. "Qua geslotenheid lijken we enigszins op elkaar, maar onze manier van leven is heel verschillend. Bij mij is alles tot in de puntjes gepland. 's Avonds moet ik al weten wat ik de dag erna zal doen, terwijl Niels, zeker buiten het veldritseizoen, eerder van minuut tot minuut leeft. A l'improviste. Vaak komt hij daardoor ook te laat. Soms tot mijn ergernis, ja, al heb ik daarvoor een trucje bedacht. Als we om zeven uur aan tafel willen schuiven, zeg ik tegen Niels dat we om halfzeven gaan eten. Dan is hij zeker op tijd. ( lacht) " "Het is geen fabeltje als Niels zegt dat hij rustiger en volwassener geworden is. Meer dan hij misschien zelf beseft. Tot voor enkele jaren vatte hij alles speels op, lachte hij voortdurend en plaagde hij mij constant. Dat is nu voorbij. Hij haalt nog wel grappen uit, maar is een pak serieuzer geworden. Ook in zijn uitspraken: vroeger zei hij alles wat in hem opkwam - klonk het niet, dan botste het. Nu denkt hij veel meer na. ' "Het mooiste voorbeeld van de 'nieuwe Niels' was zijn reactie op die handbreuk van enkele weken geleden, toen hij tegen de spiegel van een bestelwagen gebotst was. Vroeger had hij de stenen uit de grond gevloekt, maar nu was hij de kalmte zelve. Niels moest zelfs ons ma kalmeren toen hij naar het ziekenhuis reed: 'Mama, niet zagen, het is gebeurd, ik kan er niks meer aan veranderen en moet vooruitkijken. Alles op het BK in Hooglede-Gits en het WK in Koksijde. ' "Ook dát is mijn broer: als hij iets in zijn hoofd steekt, gaat hij er vol voor. Zeker in zijn sport, want daar is hij niet zo nonchalant als in het dagelijkse leven. Integendeel: hij traint keihard, wat Roger De Vlaeminck ook moge beweren. Op het einde van een groepstraining zal hij vaak stiekem nog wat extra kilometers bijtrainen, zodat hij iets meer gedaan heeft dan de rest, al komt hij daar om een of andere reden niet graag voor uit. "Ondanks zijn aangeboren nonchalance is Niels soms bezig met een langetermijnproject waar hij pas op het laatste moment mee naar buiten komt. Mocht ik zeggen: ik zoek een zaal om binnen tien jaar een restaurant uit te baten, dan zou hij tijdens zijn trainingen nu al naar iets uitkijken. En zou hij mij pas bellen als hij iets gevonden heeft en daarover al informatie verzameld heeft, zoals met dat pand voor mijn traiteurzaak. Onlangs ook met zijn nieuwe carport: hij had daar wel al iets over laten vallen, maar plots stond hij hier met een volledig uitgewerkt plan: het moest er zo en zo uitzien. Zonder dat hij eerst om raad gevraagd had. Typisch Niels: met geen stok zul je hem van mening doen veranderen. Hij volgt alleen zijn eigen weg." door Jonas Creteur - beelden Imageglobe"In de frituur zitten mensen vaak naar mij te loeren: is Albert nu frieten aan het eten, dáágs voor een cross?"