Sandy Martens : "Nerveus ? Toch wel. Je ziet (wijst op zijn ringen, waarmee hij zit te friemelen, nvdr), ik moet altijd iets in mijn handen hebben. Ik moet altijd met iets bezig zijn. Waarom, ja ? Ik bedoel, ja, ik vraag mij ook af waarom ik hier zit.
...

Sandy Martens : "Nerveus ? Toch wel. Je ziet (wijst op zijn ringen, waarmee hij zit te friemelen, nvdr), ik moet altijd iets in mijn handen hebben. Ik moet altijd met iets bezig zijn. Waarom, ja ? Ik bedoel, ja, ik vraag mij ook af waarom ik hier zit. "Veel twijfelen ? Ja, een beetje... pfff ... ja...En niet zo zelfverzekerd overkomen ? Misschien, ja. Niet iedereen kan hetzelfde karakter hebben en ik ben nu zo, ja. Misschien goed dat ik zo ben, anders had ik misschien niet hetzelfde meegemaakt dan wanneer ik meer vanmijnkloten gemaakt zou hebben. "Mij ooit één keer kwaad gemaakt ? Ik weet het niet. In mijzelf zal ik wel eens vloeken, maar ik zal het zo niet tonen. Ik denk dat ik een grote emmer heb die niet rap vol is ( lacht). Normaal loop ik weg van de problemen. Maar ze mogen ook niet te ver gaan natuurlijk. Ze kunnen tot een bepaald niveau gaan, maar dan moeten ze stoppen. Dan zal ik wel mijn gedacht zeggen. Ik laat mij niet doen zodat ze gaan beginnen... Pesten ? Pesten, ik bedoel, wat zijn pesterijen, hé ? Je moet een keer tegen een lol kunnen, hé. Allez, ik kan daar allemaal tegen. "Ik zou niet naar Brugge gekomen zijn als Jbari hier nog was, neen. Allez, je speelt met elkaar bij Gent en je bent geblesseerd en hij pakt zonder iets te zeggen je schoenen mee om te gaan voetballen. Je schoenen zijn als voetballer toch het belangrijkste wat er is ? En hij speelde met mijn schoenen ! Toen ik zei : hey, wat doe jij met mijn schoenen, begon hij nog uit te vliegen tegen mij ook. Ik bedoel, dat zijn allemaal dingen waarvan je zegt : liever zonder hem dan met hem. Hij waande zich god en wij waren zijn onderdanen. Maar waarom moet de ene meer zijn dan iemand anders ? "Ik denk toch wel dat ik mijzelf pijn kan doen. Op training ga ik altijd honderd, tweehonderd procent door. Ik besef ook... allez... ik ben ook...ik besef goed dat het in het voetbal... allez, zo snel mogelijk goed gaat en de week daarna zit je weer onderaan de trap. Dat besef ik ook. Ik ben realistisch genoeg om dat te zien. Misschien is het eigen aan mij, die wisselvalligheid. Ik ben niet die grote speler, maar ik weet wat ik kan."Hetzelfde blijven, dat is belangrijk, maar het is niet gemakkelijk. Daar had ik het in het begin Gent een beetje moeilijk mee. Eerste klasse, die hele entourage, een goed seizoen gespeeld, je wordt de hemel in geprezen. Dan moet je efkes het kopke gebruiken, opletten dat je niet uit je schoenen gaat groeien. 't Is allemaal een beetje te snel gegaan, ik heb er misschien niet echt van kunnen genieten. Van vierde naar eerste en op het eind van het seizoen in de nationale ploeg : je zat meteen aan het plafond eigenlijk. Op zo'n moment ben je iemand die van niks weet en heb je soms de neiging om... je voelt je... hé ?" "Ik ben alleen thuis, misschien een beetje verwend. Maar soms wordt het ook te veel. Alle dagen is mijn vader bezig over dat voetbal. Soms zeg je ook eens... allez,... pfff... voetbal, het is alle dagen voetbal, zodat je soms een beetje voetbalmoe bent...dan kom je thuis en het is weer van dat. Dan zeg je wel eens : laat mij een keer gerust. Maar je kan dat die mensen niet kwalijk nemen. Ze willen het beste voor je en dat speelt allemaal wat mee."Als ik aan de bal kom, fluit mijn vader. Dat is meeleven, hé. Hij kan zich moeilijk bedwingen als hij daar zit. Dan wordt hij zenuwachtig. Hij wil mij altijd toespreken of dingen toeroepen, maar dat gaat niet, hé. Mijn vader is iemand die ook hard kan zijn. Als het goed is, zegt hij het, maar als het slecht is óók. Dat is heel belangrijk : iemand van wie je weet dat je hem kan vertrouwen. Maar ze hebben mij een beetje te veel beschermd, dat wel, en dat voel ik nu ook een beetje in het leven. Oké, ik moet nu dingen leren die anderen al veel langer kunnen. Misschien een beetje zelfstandig zijn. Dat mis ik wat."Als ik alleen zou gaan wonen, dat zou mijn leven helemaal veranderen, denk ik. Alles wordt nu nog een beetje in het oog gehouden, maar als ik... Allez, ik ben op zoek naar iets om alleen te gaan wonen, maar ik weet nog niet of ik iets zou kopen of iets zelf zou zetten. Daar twijfel ik nog wat aan. Maar het moet een keer gebeuren, hé. Ik heb nog een kozijn die veel bij ons thuis komt, hij is bij ons opgegroeid, en daar zouden ze dan ook veel aan hebben. Ik weet dat ik hoe dan ook nog welkom zou zijn thuis en dat ik nog veel naar huis zou gaan. Die warmte achterlaten doe je zomaar niet : mijn familie is belangrijk. "Zoals bij het boogschieten, een hobby van mij die wat in de familie zit. Motorcrossen ook en dat sprak mij heel erg aan, maar mijn moeder heeft er een heel groot aandeel in gehad dat ik dat nu niet doe. In het boogschieten is vooral de sfeer plezant : je bent met de familie, nonkels, kozijns. Je zit bij elkaar en dat maakt het plezant, samen zijn van twee tot zeven. We zitten in een schuttersvereniging in Brakel. Alleen staan er overal wippen, behalve in Brakel. Dus we zijn nu een beetje aan het pushen met een paar mensen om er daar ook een te krijgen. Ik kan mijn mannetje staan, ja. Je drinkt wat, je babbelt wat, je kaart ook eens wat. Van mijn zes, acht jaar doe ik dat al. Ik heb nog foto's uit die tijd waar ik met een boog sta die de helft groter is dan mij. Je komt daar veel mensen tegen, je komt overal en vooral dat is plezant, die mensen die ik ken rond mij hebben." "Euh... ik heb heel lang een relatie gehad, ja... waar ik het... ( zucht)... heel moeilijk mee heb en...( zucht) ... ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet graag over spreek. Echt... ik voel mij daar niet honderd procent goed bij. Ik heb weer iemand, maar het alleen zijn daarvóór is, ja, minder plezant. Ik heb... ik heb graag iemand rond mij, graag iemand die mij vertrouwen geeft. Heel belangrijk. Veel aandacht misschien ook. "Post van supporters krijg ik nog altijd veel, op momenten dat het goed gaat, maar ook op momenten dat het slecht gaat. Heel belangrijk. Die paar woorden kunnen soms heel veel doen. Ik heb het wel graag. Je bent die volkspersoon, je wil die... Zelfs als ik nu in Gent kom, ken ik daar nog altijd heel veel mensen. Ze zien mij nog altijd graag komen en dat doet mij veel deugd. Ik wil graag graag gezien zijn, dat is het, ja. Niet graag gezien worden doet pijn, zeer veel pijn. Oké, het is ook zo dat je niet bij iederéén goed kan staan - er zullen altijd mensen zijn die je niet kunnen luchten - maar dan moeten ze niet bij mij komen, hé. Laten ze mij gerust, dan laat ik hen ook gerust. "Hoe iemand in elkaar zit, dat weet je natuurlijk nooit. Zo goed in mensenkennis ben ik nu ook niet. Ik bedoel : in zo'n vak als het mijne ben je ook nooit zeker waarom ze bij u zijn. Iets dat mij heel erg... Goeie vrienden die je in de rug schieten, daar kan ik het moeilijk mee hebben. Eén keer dat ze mij geraakt hebben, is het gedaan bij mij. En één keer is dat al gebeurd. Maar dat zijn dingen, ja, die in het leven gebeuren. Je steekt vertrouwen in iemand en dan wordt dat beschadigd door roddelen of wat dan ook. Maar goed, dat is gepasseerd. "Ik kom door mijn carrière natuurlijk wel in contact met mensen die ik anders nooit tegengekomen zou zijn. Je haalt daar soms wel voordelen uit, mensen die iets kunnen doen voor u, je krijgt eens een korting. Dat is allemaal mooi meegenomen, hé. Waarom niet ? 't Een plezier is het andere waard. Als ze mij dan eens vragen om in de winkel een handtekensessie te komen doen of iets voor de jeugd, dan doe ik dat graag."Vriendelijk zijn tegen de mensen en een goed voorkomen is belangrijk, hé. Dat heb ik van thuis meegekregen. Daarom verzorg ik me wel heel graag. Maar niet zo... In den bouw, waar ik twee jaar als bekister gewerkt heb, ja, dat was wat anders, hé ( lacht). Maar je had daar ook mooie werken, hé, eens je aan de verdiepen begon. Daar zat ik toch liever dan op de grond, dat was iets vuiler, ja ( lacht)." "Dat ik op Charleroi eens met handschoenen voetbalde en dat daar achteraf opmerkingen over werden gemaakt, tja...Ze pikken er altijd dezelfde uit, hé. Waarom moet je iemand zo keuren ? Je komt toch om naar het voetbal te kijken ? En als speler moet je doen waar je je het beste bij voelt. Bij mij zie je aan mijn prestaties of ik me goed voel. Dus het belangrijkste is dat ik me goed voel. "Bij Brugge reageren de supporters wel eens extreem, maar bij Gent was dat anders. Soms begrijp ik de supporters wel. Alleen was ik op een gegeven moment de zondebok van de resultaten die niet meevielen. Het gemakkelijkste slachtoffer misschien op dat moment. Waarom ? Daar heb ik geen besef van. Het raakt mij heel erg als ze zo joelen, maar ik denk niet dat iemand mij kan verwijten dat ik mij niet inzet. Je bent een volkspersoon, je staat graag dicht bij de mensen en als je dan zoiets tegenkomt, raakt je dat heel diep. Met ouder worden, word je daar wat harder in, maar het raakt mij nog even erg als bij Gent. Ik ben daarin niet veranderd. De mensen die dicht bij je staan, moeten dat dan bekopen, je wordt wat kortaf... Maar op den duur besef je dat je verder moet. Het kan alleen maar verbeteren. "Ik besef dat het leven kort is, dus ik ga graag nog eens uit. Je moet genieten wanneer het kan. Ik heb een nonkel verloren op jonge leeftijd en dat heeft mij heel erg geraakt. Op zijn dertigste kreeg hij iets in zijn hoofd en op zijn negenendertigste is hij overleden. Dat was heel hard, want ik stond heel dicht bij hem. Dat zijn dingen waarover je achteraf toch eens begint na te denken, dingen die je doen beseffen dat je er moet van profiteren. Het leven is te kort om ruzie te maken. Ik word soms, ook buiten het voetbal, gemakkelijk geraakt door dat soort dingen. Ook als ik een emotionele film zie bijvoorbeeld, kan ik daar...in opgaan. Ik zou kunnen schreien voor tv, ja. Ik weet dat sommige mensen nu weer van alles gaan zeggen, van Sandyisgevoelig, Sandy dit en dat, maar, tja, dat is dan zo, hé. Je bent wie je bent... ( Stilte.)... Mijn probleem is alleen een beetje dat ik veel opkrop en niet echt kan babbelen over zaken waar ik mee zit." door Raoul De Groote'Ze hebben mij wat te veel beschermd, en dat voel ik nu.''Je bent wie je bent : ik zou kunnen schreien voor tv.'