We zagen er niet meteen een profvoetballer in, toen Ari Freyr Skúlason (32) na de eerste training van KVO op slippers naar het spelershome slofte. Short, T-shirt met korte mouwen, lang haar onder een petje, tatoeages op de armen. Net een biker - hij toert trouwens graag met zijn Harley Davidson door het Waasland -, maar vooral een brok ervaring die de kustploeg best kan gebruiken.
...

We zagen er niet meteen een profvoetballer in, toen Ari Freyr Skúlason (32) na de eerste training van KVO op slippers naar het spelershome slofte. Short, T-shirt met korte mouwen, lang haar onder een petje, tatoeages op de armen. Net een biker - hij toert trouwens graag met zijn Harley Davidson door het Waasland -, maar vooral een brok ervaring die de kustploeg best kan gebruiken. IJslands international sinds november 2009, 66 caps, EK en WK op de teller. Een buitenkansje. Transfervrij overgenomen van Sporting Lokeren, dat hem in de zomer van 2016 wegplukte bij Odense. Zestien jaar geleden, bij de U17 van sc Heerenveen, was de IJslander - 15 jaar jong - aan zijn voetbalavontuur in Europa begonnen. Nederland bleek toen nog te hoog gegrepen, bij zijn moederclub (Valur Reykjavík) speelde hij zich opnieuw in de kijker van Zweedse en Deense clubs. Twee goede seizoenen in Lokeren, het derde was een miskleun waarin hij zelfs even zijn basisplaats verloor. Clubs uit Australië, Turkije en Azerbeidzjan lonkten ook naar de linkerflankverdediger, maar dat lag moeilijk voor de familie en het discours van Kare Ingebrigtsen sloeg aan. Vorig jaar, in november, speelde hij tegen KAA Gent een van zijn beste wedstrijden in het shirt van Lokeren. Niet toevallig stond Trond Sollied langs de lijn, net als de nieuwe Oostendse T1 gevormd door Nils Arne Eggen, die wil dat de vleugelbacks in de 4-3-3 voor diepgang zorgen. Werd opgeleid als centrale middenvelder - nog altijd zijn favoriete positie -, in IJsland speelde hij zelfs als flankaanvaller, maar besefte snel dat hij als linksback meer kans had om international te worden. Zijn ultieme droom. Na het EK in Frankrijk, waar verrassend de kwartfinale werd gehaald, kreeg het wapenschild van zijn land een plaatsje op de dij. Andere tattoos refereren naar zijn geloof, de namen van zijn twee zonen en een dochter mochten ook niet op zijn pezige lichaam - 1m70 voor 65 kg - ontbreken. En, één guilty pleasure: pruimtabak...Ronald Vargas vond tijdens de stage een bijverdienste. Na zijn interview met Onze Man maakte hij in een kort filmpje op de Instagrampagina van ons blad graag wat publiciteit. ' Lees Sport/Voetbalmagazine!' Voorzitter Frank Dierckens, met zijn echtgenote aanwezig in Hoenderloo en het favoriete prikbord van Nederlandse muggen, wil een 'positieve vibe creëren'. Hoe? Met een barbecue en een biertje! KVO wil weer de gezellige familieclub zijn en zelfs Kare Ingebrigtsen, die Rosenborg naar drie titels leidde, speelt het spel mee. De T1 ging met William Dutoit naar de tentoonstelling van FC De Kampioenen in het Casino Kursaal. En ze spraken zelfs even met hun collega'sPol De Tremmerie ( Ben Rottiers) en Xavier Waterslaeghers ( Johny Voners). Jelle Bataille (20), geboren aan de kust, was voorbestemd om ooit bij KVO te voetballen. Vader Kurt was er speler en even T1, drie ooms voetbalden ook in het eerste elftal - Chris Jonckheere, Hans Belligh en Guy Ghysel - en als tiener stond hij in het toenmalige Albertpark te genieten van de dribbels en tackles van Michiel Jonckheere, zijn neef die in de lente van 2013 met KVO naar de Jupiler Pro League promoveerde. Hij voetbalde toen al twee seizoenen in het blauw en zwart van Club Brugge, omdat de Oostendse jeugd geen nationaal voetbal kon spelen, maar keerde na de promotie meteen terug naar het jeugdcomplex op De Schorre - zijn tweede thuis. Exact vijf jaar later debuteerde de flankmiddenvelder - goede techniek en vista - op de Antwerpse Bosuil, tegen Lokeren pikte hij zijn eerste doelpuntje mee. Een uniek moment: de assist kwam van de voet van Robbie D'haese, ook al zijn ploegmaatje bij de Oostendse... U5. Speelde zich vorig seizoen in de gratie van Gert Verheyen en Hugo Broos, waarna hij een contract tot 2022 mocht tekenen.1 Sinds de terugkeer op het hoogste niveau, in 2013, is KVO er amper in geslaagd om jeugdspelers naar het eerste elftal te laten doorstromen. Hoe komt dat? 'De club had vier seizoenen heel veel middelen, maar de jeugd was niet meteen de prioriteit van Marc Coucke. We hebben een moeilijke periode achter de rug. Ik ben de zesde directeur in vijf jaar, dat zegt genoeg, maar er zit nu opnieuw een structuur in. Ons jeugdbudget bedraagt momenteel 700.000 euro - een pak andere eersteklassers heeft veel meer -, maar met de subsidie van de stad en de middelen die we zelf genereren, is dat voldoende.' 2 Vorig seizoen mochten Robbie D'haese en Jelle Bataille, twee jongens uit de jeugdopleiding, een contract tot 2022 tekenen. Een belangrijk signaal? 'Zeker, maar daar stopt het niet mee. Jordy Schelfhout, een van onze beloften, wordt straks derde keeper en van de andere jongens die mee waren op stage, zullen er misschien nog één of twee bij de A-kern kunnen blijven. Doorstroming is een belangrijk element, alleen heb je daar vanuit de jeugdacademie weinig vat op. De U18 en de beloften zullen dit seizoen wel nauwer samenwerken met de A-kern en door Franky Van der Elst opgevolgd worden.' 3 Maar KVO zweert, als een van de zeldzame ploegen in 1A, bij zijn sociale functie. Waarom? 'In principe is elk kind welkom, dat is een engagement naar de stad Oostende, die ons in ruil een subsidie en gratis terreinen voor de jeugd ter beschikking stelt. Momenteel zitten we aan om en bij de 600 kinderen, 60 meer dan vorig seizoen. Ons project Edufoot, waarbij trainers in de vrije uren extra voetbaltrainingen in het Atheneum geven, is een extra troef. We scouten meer regionaal en daardoor moet je misschien aan kwaliteit inboeten, We willen een aangename club zijn, ook dat vinden ouders belangrijk.'