Amel is een gemeente van 800 inwoners in de Oostkantons die amper werkloosheid kent en waar het mooi wonen is te midden van de groene hellingen. Maar zo idyllisch het landschap is, zo verdeeld is de gemeenschap. Ben je supporter van Dortmund? Bayern? Mönchengladbach? FC Köln? Schalke? Of ...?

Die van Brüls zijn voor Schalke. Althans 'der Christian', net als zijn inmiddels overleden vader vroeger. Maar opa, die door de drukke traiteurszaak van vader samen met oma altijd zijn kleinzoon naar het jeugdvoetbal bracht, laat grijnzend het logo op zijn pet zien: 1. FC Köln! Hij toont fier waar hij met 'der Christian' de bal tegen het plafond trapte in de garage en waar 'der Christian' de dan nog in kleine ruitjes opgesplitste ramen aan diggelen schoot.

Boven scharen moeder Astrid en de zussen Sandra en Elisa zich om het salontafeltje. Tobias, de broer van Christian, zit voor een montageopdracht in Duitsland. Zo gaat dat in huize Brüls: het blijkt een uitvalsbasis waar opa, de kinderen en vrienden af en aan fladderen.

Sandra: "Iedereen kent hier iedereen. Als er in een dorp een party gehouden wordt, komen mensen van alle omliggende dorpen daar naartoe. Maar party's waren in het begin niet aan Christian besteed. Dat kwam pas laat. Alcohol drinkt hij sowieso niet. En hij haat kusjes geven. Of drinken van een beker waar een ander van gedronken heeft. Dus al zijn vrienden dachten: zo raakt die nooit aan een lief. ( lacht) Er zijn families waar meer wordt gekust en geknuffeld."

Astrid: "Het gaat er bij ons eigenlijk heel los aan toe."

Sandra: "Christian heeft altijd geleerd om op zijn tanden te bijten: je kunt niet over elk pijntje klagen."

Astrid: "Regen, sneeuw, koude: hij voetbalde altijd buiten. Hij studeerde toch niet graag, maar hij schreef wel graag, hij had een Bilderbuchschrift."

Sandra: "Hij moest eens straf schrijven, maar nadien heeft de leraar die op het bord gehangen als voorbeeld voor de anderen omdat zijn handschrift zo mooi was."

Astrid: "Hij heeft een slaapkamer, bed en kast, gemaakt op school. Als hij iets doet, doet hij het wel goed. Hij bracht op een gegeven moment die zelfgemaakte houten trap die daar staat mee naar huis en toen ik vroeg wat we ermee moesten doen, antwoordde hij: in de vuilnisbak gooien. Maar dat wilde ik toch niet doen. ( lachje) In het voetbal stond zijn vader echt achter hem. Als hij zelf geen voetballer was geweest, dan was Christian nooit zo ver geraakt."

Sandra: "Onze vader bleef ook altijd in alle omstandigheden zoals hij was. Christian en ik waren erbij toen hij stierf. We hebben hem vastgehouden. Twee jaar geleden is ook onze oma gestorven, die hieronder woonde en dat was ook zwaar voor hem."

Astrid: "Zijn vader was ook een voetballer. En een echte Schalkesupporter. Daarom zei Christian al van kinds af: ik word profvoetballer en ik ga voor Schalke spelen. Kijk, hier een foto waarop hij in de tuin voetbalt, met een haarband van Schalke."

Sandra: "We kijken nu ook naar Gent, maar eigenlijk alleen voor hem. Ik ken er geen enkele andere speler. Behalve Bernd Thijs dan, omdat die ook rood haar heeft." ( lacht)

Astrid: "Ik heb een tante van 83 die helemaal niet in sport geïnteresseerd is, maar nu leest ze alles wat over Christian gaat. Thuis zal hij zelden over voetbal praten. Dat blijft in Gent. Werk en privé, hij kan dat heel goed scheiden."

Sandra: "Alle kinderen die naar hier kwamen, wisten één ding: er moest gevoetbald worden."

Astrid: "Toen hij nog niet oud genoegd was om te voetballen ging hij wel mee naar de turnvereniging waar ik monitrice was. Vijf jaar, denk ik, is hij meegegaan. Hij heeft heel veel tegen de muur staan trappen en ramen stuk geschoten. En dan moesten we de bal ook naar hem gooien, zodat hij kon koppen. Hij ging af en toe bij de buren helpen in de stal en meerijden met de tractor.

"Christian heeft ook nog even geprobeerd om paard te rijden, omdat zijn twee zussen dat deden, maar dat ging toch niet zo. ( lacht) Hij had toen hij jong was ook meer last van hooikoorts door dat stro en die paardenharen. Maar zijn ding was toch boven alles: voetballen. Hij had er ook geen moeite mee om op zijn veertiende in Eupen te gaan voetballen. Naar school ging hij niet graag, maar ramen trapte hij hier thuis wel veel kapot. Hij was geen moeilijke jongen. Hij was al zeventien toen hij voor het eerst naar de disco ging. En van meisjes moest hij eerst ook niet veel weten. Maar dan ging het ineens wel snel. Hij had op zijn zeventiende ineens een vriendin, met wie hij drie, vier jaar samen gebleven is. Nu heeft hij een andere vriendin."

Sandra: "Op zijn vijf- of zestiende heeft hij een paar meisjes getraind, waaronder mijn zus en mij. We wilden in Amel een ploegje oprichten, maar hij had er uiteindelijk te weinig tijd voor, dus dan zijn we maar op onszelf blijven voetballen. Maar wij zijn ouder dan hij, dus we hadden niet zo veel respect voor zo'n jonge trainer. ( grijnst) Mijn moeder vond dat voetballen niets voor meisjes was, dat we moesten turnen. Maar toen ik zestien werd ben ik toch maar gaan voetballen." ( lacht)

Geen grote klep

In de kantine van FC Amel sieren onder meer oude elftalfoto's en een ingekaderd shirt van Anderlecht de groen-witte muren, terwijl Alfred Schröder, bestuurslid en manusje-van-alles, achter de toog iets te drinken inschenkt en bijschuift als Freddy Michels, leraar en de eerste trainer van Brüls, aan een tafeltje plaatsneemt. Het zal er de avond van ons bezoek een af en aan lopen worden van Amelgetrouwen die Christian Brüls bezig hebben gezien en allemaal wel een of andere jeugdherinnering aan hem overhouden. Sommigen moesten helaas verstek laten gaan, wegens met de trein naar Bazel-Manchester United gaan kijken. Bundesliga of Europese wedstrijden bezoeken blijkt een populair tijdverdrijf in deze uithoek van België: de afstand is beperkt, de treintickets goedkoop.

Alfred Schröder: "Köln telt in de Oostkantons meer dan vijfhonderd supporters. Bayern ook twee-, driehonderd."

Freddy Michels: "De Bundesliga is populair hier. 's Namiddags gingen Christians vrienden bij hem thuis naar Schalke 04 kijken, hij en zijn pa keken alleen naar wedstrijden van díé ploeg. Als je bij Brüls voorbijreed, wist je ook: daar staat Christian met een bal tegen de garagedeur te trappen. Ik herinner mij nog dat hij ooit zelfs over de Marktplatz met de bal liep te jongleren. Hij is nog een echte straatvoetballer."

Schröder: "'s Zomers liep hij elke avond met vrienden te voetballen. Christian heeft hier alleen maar vrienden. In de zomer komt hij altijd vragen of hij hier mag trainen."

Michels: "En dan speelden ze hier ook dorp tegen dorp een toernooi. Hij voetbalde dan al bij Eupen, maar hij deed gewoon mee. Ik zei: bist du verrückt?! Straks blesseer je je."

Schröder: "Onze club heeft aan zijn transfer geen geld verdiend. Dat is van MVV naar Eupen gegaan."

Michels: "Maar we zijn er wel bekender door geworden. Hij had al van iedereen afscheid genomen omdat hij naar Turkije zou gaan, maar het is beter dat hij gebleven is. ( lacht) Toen hij bij Maastricht speelde, kwam hij hier op een vrije dag naar de training en we stelden hem voor aan de spelers, maar niemand kende hem. Maar als hij nu komt, willen ze allemaal een handtekening. Christian Theissen, ook een speler uit de Oostkantons, heeft één jaar bij Sporting Charleroi gespeeld en Christoph Rau heeft met Bielefeld in de Bundesliga gespeeld, maar Christian is een buitengewoon talent. We hebben in de winter eens een indoortoernooi gespeeld tegen Eupen. En indoor was hij in zijn element natuurlijk. Iemand die iets van voetbal kende heeft mij daar toen gezegd: die blijft niet bij jullie! Als we bij de duiveltjes in een kleine ruimte speelden, maakte hij heel veel doelpunten, want hij kon met de bal in doel lopen. Hij dribbelde tot hij moe was. Soms bleef hij staan, keek rond waar de anderen waren en deed dan weer verder. ( lacht) Daarom is doelpunten maken eigenlijk nooit zijn grootste kwaliteit geworden: hij zoekt te zelden het schot. Terwijl hij het wel in beide voeten heeft. Maar hij dribbelde liever de keeper. Het plezier dat hij had was fünf Mann aus zu tanzen. Hij ging daarom ook niet altijd recht naar doel. Maar in de prille jeugd moet je ze soms laten doen. Later ben je als trainer blij dat een speler de bal bij kan houden. Op latere leeftijd werd hem daar dan wél op gewezen, maar dan antwoordde hij altijd dat zijn ploegmaats de bal verloren als hij hem afgaf. ( lacht) Hij was veertien toen hij naar Eupen ging, wat laat was. De meesten gaan al als ze tien of elf zijn - wat eigenlijk te vroeg is. Dus het is goed geweest voor hem. Hij was een echte dorpsjongen, hij wilde liever bij zijn vrienden blijven. Hij is, denk ik, wel empfindlich als hij lang van huis is. Hij gaat zich in een groep niet opdringen of zich mengen in ruzie. Zich goed voelen in een groep is belangrijk voor hem, anders zie ik bij hem eerder problemen ontstaan door heimwee. Hij komt altijd graag terug naar hier."

Schröder: "Hij zei mij nog na een wedstrijd van Westerlo: ik ken die ploegmaat wel, maar ik weet niet eens waar hij woont."

Michels: "Christian drong zich naast het veld niet op. Hij had niet die grosse Klappe. Hij was een beetje verlegen zelfs. Het verbaast mij eigenlijk dat hij het op televisie in interviews telkens zo goed doet."

Betere spelers

Egon Adams, jeugdcoördinator en begeleider van de jeugdploegen waarin Christian Brüls voetbalde, schuift een foto naar voren: een elftal op het veld van Standard, met rechts achteraan de veel kleinere Christian Brüls, die als enige geen wedstrijdtenue aan heeft.

Egon Adams: "We moesten een toernooi op Standard spelen en hij was mee, maar nog te klein om mee te doen. Hij was soms een beetje egoïstisch: hij wou altijd de bal hebben. Hij kon ook niet goed verliezen, maar hij was altijd de beslissende man. Je moest hem soms leren dat hij samen moest spelen en niet alles alleen moest doen. Dat was onze Hauptaufgabe: hem uitleggen dat voetbal een ploegsport is. Maar in de laatste minuten haalde hij vaak de bal op, begon te dribbelen en dan riepen wij als begeleiders: doe dat niet! Maar dan scoorde hij toch vaak het beslissende doelpunt. Het was wel een dankbare jongen. Als hij hier komt, voetbalt hij ook met jongetjes van vijf jaar. Dat is heel normaal voor Christian. Christian is altijd menselijk gebleven.

"Zijn vader, die een oude schoolkameraad was van mij, was heel trots en dat liet hij ook blijken. Zijn vader heeft hem erg beïnvloed: hij wilde ook altijd dat hij met betere spelers omringd zou zijn. Hij was een speler die niet voor het geld voetbalde. Hij dronk graag zijn pintje. Hij is ook naar andere clubs gegaan, maar hij liet daar aan de toog twee of drie keer meer geld achter dan hij bij de club verdiende."

"Christian is honkvast, waardoor hij ook laat naar Eupen vertrokken is. Als hij van MVV naar Turkije was gegaan, had hij het daar niet goed gedaan, denk ik. Christian is iemand die graag zijn familie en vrienden rond zich heeft. Christian zou zich in een vreemd land waar hij de taal niet kent niet goed voelen. Zijn droom is in de Bundesliga voetballen. Helaas niet voor Bayern, maar voor Schalke. ( lacht)

"Christian heeft bewezen dat je ook pas op latere leeftijd naar Eupen kunt gaan. Je leert hier óók goed voetballen. We hebben, om zijn vader daarin te volgen, een paar sterke spelers van naburige dorpen naar hier gehaald. Dat is super aangekomen. We zijn daarna met Christian nog een internationaal toernooi in Italië gaan spelen."

Frank Even, trouwe clubspeler en -trainer: "In de jaren negentig speelde ik in de eerste ploeg en liep de jeugd daarna nog wat op het veld te voetballen. Toen heb ik hem hier nog zien rondlopen met Jordan Remacle, die nu bij OHL zit. De vader van Remacle heeft hier namelijk lang gevoetbald."

Veronika, de vrouw van Egon Adams: "Christian is heimatverbunden. Hij komt nog geregeld langs of belt en stuurt berichtjes. Zijn vader heeft hem altijd vooruit gejaagd. Hij was vijf jaar en ik hoorde zijn trainers geregeld roepen: laat de anderen toch ook eens aan de bal komen! Dan stopte hij, draaide zich om en keek wie er kwam, een tegenstander of een ploegmaat. En die ploegmaat mocht dan de bal hebben."

Oli Bongaertz, de vicekapitein van het eerste elftal van FC Amel: "Bij de tegenstanders hoorde je altijd zeggen: voor die kleine rooie daar moet je oppassen."

Manuel Jouck, de kapitein van FC Amel: "De hele club is trots op hem, dat merk je. Er wordt over hem gepraat en mensen hier volgen nu veel meer de Belgische liga."

DOOR RAOUL DE GROOTE - BEELDEN IMAGEGLOBE

"Alle kinderen die kwamen spelen, wisten één ding: er moest gevoetbald worden." Moeder Astrid

"Als je bij Brüls voorbijreed, wist je: daar staat Christian met een bal tegen de garagedeur te trappen." Freddy Michels

"Je moest hem soms leren dat hij samen moest spelen en niet alles alleen moest doen." Egon Adams

Amel is een gemeente van 800 inwoners in de Oostkantons die amper werkloosheid kent en waar het mooi wonen is te midden van de groene hellingen. Maar zo idyllisch het landschap is, zo verdeeld is de gemeenschap. Ben je supporter van Dortmund? Bayern? Mönchengladbach? FC Köln? Schalke? Of ...? Die van Brüls zijn voor Schalke. Althans 'der Christian', net als zijn inmiddels overleden vader vroeger. Maar opa, die door de drukke traiteurszaak van vader samen met oma altijd zijn kleinzoon naar het jeugdvoetbal bracht, laat grijnzend het logo op zijn pet zien: 1. FC Köln! Hij toont fier waar hij met 'der Christian' de bal tegen het plafond trapte in de garage en waar 'der Christian' de dan nog in kleine ruitjes opgesplitste ramen aan diggelen schoot. Boven scharen moeder Astrid en de zussen Sandra en Elisa zich om het salontafeltje. Tobias, de broer van Christian, zit voor een montageopdracht in Duitsland. Zo gaat dat in huize Brüls: het blijkt een uitvalsbasis waar opa, de kinderen en vrienden af en aan fladderen. Sandra: "Iedereen kent hier iedereen. Als er in een dorp een party gehouden wordt, komen mensen van alle omliggende dorpen daar naartoe. Maar party's waren in het begin niet aan Christian besteed. Dat kwam pas laat. Alcohol drinkt hij sowieso niet. En hij haat kusjes geven. Of drinken van een beker waar een ander van gedronken heeft. Dus al zijn vrienden dachten: zo raakt die nooit aan een lief. ( lacht) Er zijn families waar meer wordt gekust en geknuffeld." Astrid: "Het gaat er bij ons eigenlijk heel los aan toe." Sandra: "Christian heeft altijd geleerd om op zijn tanden te bijten: je kunt niet over elk pijntje klagen." Astrid: "Regen, sneeuw, koude: hij voetbalde altijd buiten. Hij studeerde toch niet graag, maar hij schreef wel graag, hij had een Bilderbuchschrift." Sandra: "Hij moest eens straf schrijven, maar nadien heeft de leraar die op het bord gehangen als voorbeeld voor de anderen omdat zijn handschrift zo mooi was." Astrid: "Hij heeft een slaapkamer, bed en kast, gemaakt op school. Als hij iets doet, doet hij het wel goed. Hij bracht op een gegeven moment die zelfgemaakte houten trap die daar staat mee naar huis en toen ik vroeg wat we ermee moesten doen, antwoordde hij: in de vuilnisbak gooien. Maar dat wilde ik toch niet doen. ( lachje) In het voetbal stond zijn vader echt achter hem. Als hij zelf geen voetballer was geweest, dan was Christian nooit zo ver geraakt." Sandra: "Onze vader bleef ook altijd in alle omstandigheden zoals hij was. Christian en ik waren erbij toen hij stierf. We hebben hem vastgehouden. Twee jaar geleden is ook onze oma gestorven, die hieronder woonde en dat was ook zwaar voor hem." Astrid: "Zijn vader was ook een voetballer. En een echte Schalkesupporter. Daarom zei Christian al van kinds af: ik word profvoetballer en ik ga voor Schalke spelen. Kijk, hier een foto waarop hij in de tuin voetbalt, met een haarband van Schalke." Sandra: "We kijken nu ook naar Gent, maar eigenlijk alleen voor hem. Ik ken er geen enkele andere speler. Behalve Bernd Thijs dan, omdat die ook rood haar heeft." ( lacht) Astrid: "Ik heb een tante van 83 die helemaal niet in sport geïnteresseerd is, maar nu leest ze alles wat over Christian gaat. Thuis zal hij zelden over voetbal praten. Dat blijft in Gent. Werk en privé, hij kan dat heel goed scheiden." Sandra: "Alle kinderen die naar hier kwamen, wisten één ding: er moest gevoetbald worden." Astrid: "Toen hij nog niet oud genoegd was om te voetballen ging hij wel mee naar de turnvereniging waar ik monitrice was. Vijf jaar, denk ik, is hij meegegaan. Hij heeft heel veel tegen de muur staan trappen en ramen stuk geschoten. En dan moesten we de bal ook naar hem gooien, zodat hij kon koppen. Hij ging af en toe bij de buren helpen in de stal en meerijden met de tractor. "Christian heeft ook nog even geprobeerd om paard te rijden, omdat zijn twee zussen dat deden, maar dat ging toch niet zo. ( lacht) Hij had toen hij jong was ook meer last van hooikoorts door dat stro en die paardenharen. Maar zijn ding was toch boven alles: voetballen. Hij had er ook geen moeite mee om op zijn veertiende in Eupen te gaan voetballen. Naar school ging hij niet graag, maar ramen trapte hij hier thuis wel veel kapot. Hij was geen moeilijke jongen. Hij was al zeventien toen hij voor het eerst naar de disco ging. En van meisjes moest hij eerst ook niet veel weten. Maar dan ging het ineens wel snel. Hij had op zijn zeventiende ineens een vriendin, met wie hij drie, vier jaar samen gebleven is. Nu heeft hij een andere vriendin." Sandra: "Op zijn vijf- of zestiende heeft hij een paar meisjes getraind, waaronder mijn zus en mij. We wilden in Amel een ploegje oprichten, maar hij had er uiteindelijk te weinig tijd voor, dus dan zijn we maar op onszelf blijven voetballen. Maar wij zijn ouder dan hij, dus we hadden niet zo veel respect voor zo'n jonge trainer. ( grijnst) Mijn moeder vond dat voetballen niets voor meisjes was, dat we moesten turnen. Maar toen ik zestien werd ben ik toch maar gaan voetballen." ( lacht) In de kantine van FC Amel sieren onder meer oude elftalfoto's en een ingekaderd shirt van Anderlecht de groen-witte muren, terwijl Alfred Schröder, bestuurslid en manusje-van-alles, achter de toog iets te drinken inschenkt en bijschuift als Freddy Michels, leraar en de eerste trainer van Brüls, aan een tafeltje plaatsneemt. Het zal er de avond van ons bezoek een af en aan lopen worden van Amelgetrouwen die Christian Brüls bezig hebben gezien en allemaal wel een of andere jeugdherinnering aan hem overhouden. Sommigen moesten helaas verstek laten gaan, wegens met de trein naar Bazel-Manchester United gaan kijken. Bundesliga of Europese wedstrijden bezoeken blijkt een populair tijdverdrijf in deze uithoek van België: de afstand is beperkt, de treintickets goedkoop. Alfred Schröder: "Köln telt in de Oostkantons meer dan vijfhonderd supporters. Bayern ook twee-, driehonderd." Freddy Michels: "De Bundesliga is populair hier. 's Namiddags gingen Christians vrienden bij hem thuis naar Schalke 04 kijken, hij en zijn pa keken alleen naar wedstrijden van díé ploeg. Als je bij Brüls voorbijreed, wist je ook: daar staat Christian met een bal tegen de garagedeur te trappen. Ik herinner mij nog dat hij ooit zelfs over de Marktplatz met de bal liep te jongleren. Hij is nog een echte straatvoetballer." Schröder: "'s Zomers liep hij elke avond met vrienden te voetballen. Christian heeft hier alleen maar vrienden. In de zomer komt hij altijd vragen of hij hier mag trainen." Michels: "En dan speelden ze hier ook dorp tegen dorp een toernooi. Hij voetbalde dan al bij Eupen, maar hij deed gewoon mee. Ik zei: bist du verrückt?! Straks blesseer je je." Schröder: "Onze club heeft aan zijn transfer geen geld verdiend. Dat is van MVV naar Eupen gegaan." Michels: "Maar we zijn er wel bekender door geworden. Hij had al van iedereen afscheid genomen omdat hij naar Turkije zou gaan, maar het is beter dat hij gebleven is. ( lacht) Toen hij bij Maastricht speelde, kwam hij hier op een vrije dag naar de training en we stelden hem voor aan de spelers, maar niemand kende hem. Maar als hij nu komt, willen ze allemaal een handtekening. Christian Theissen, ook een speler uit de Oostkantons, heeft één jaar bij Sporting Charleroi gespeeld en Christoph Rau heeft met Bielefeld in de Bundesliga gespeeld, maar Christian is een buitengewoon talent. We hebben in de winter eens een indoortoernooi gespeeld tegen Eupen. En indoor was hij in zijn element natuurlijk. Iemand die iets van voetbal kende heeft mij daar toen gezegd: die blijft niet bij jullie! Als we bij de duiveltjes in een kleine ruimte speelden, maakte hij heel veel doelpunten, want hij kon met de bal in doel lopen. Hij dribbelde tot hij moe was. Soms bleef hij staan, keek rond waar de anderen waren en deed dan weer verder. ( lacht) Daarom is doelpunten maken eigenlijk nooit zijn grootste kwaliteit geworden: hij zoekt te zelden het schot. Terwijl hij het wel in beide voeten heeft. Maar hij dribbelde liever de keeper. Het plezier dat hij had was fünf Mann aus zu tanzen. Hij ging daarom ook niet altijd recht naar doel. Maar in de prille jeugd moet je ze soms laten doen. Later ben je als trainer blij dat een speler de bal bij kan houden. Op latere leeftijd werd hem daar dan wél op gewezen, maar dan antwoordde hij altijd dat zijn ploegmaats de bal verloren als hij hem afgaf. ( lacht) Hij was veertien toen hij naar Eupen ging, wat laat was. De meesten gaan al als ze tien of elf zijn - wat eigenlijk te vroeg is. Dus het is goed geweest voor hem. Hij was een echte dorpsjongen, hij wilde liever bij zijn vrienden blijven. Hij is, denk ik, wel empfindlich als hij lang van huis is. Hij gaat zich in een groep niet opdringen of zich mengen in ruzie. Zich goed voelen in een groep is belangrijk voor hem, anders zie ik bij hem eerder problemen ontstaan door heimwee. Hij komt altijd graag terug naar hier." Schröder: "Hij zei mij nog na een wedstrijd van Westerlo: ik ken die ploegmaat wel, maar ik weet niet eens waar hij woont." Michels: "Christian drong zich naast het veld niet op. Hij had niet die grosse Klappe. Hij was een beetje verlegen zelfs. Het verbaast mij eigenlijk dat hij het op televisie in interviews telkens zo goed doet." Egon Adams, jeugdcoördinator en begeleider van de jeugdploegen waarin Christian Brüls voetbalde, schuift een foto naar voren: een elftal op het veld van Standard, met rechts achteraan de veel kleinere Christian Brüls, die als enige geen wedstrijdtenue aan heeft. Egon Adams: "We moesten een toernooi op Standard spelen en hij was mee, maar nog te klein om mee te doen. Hij was soms een beetje egoïstisch: hij wou altijd de bal hebben. Hij kon ook niet goed verliezen, maar hij was altijd de beslissende man. Je moest hem soms leren dat hij samen moest spelen en niet alles alleen moest doen. Dat was onze Hauptaufgabe: hem uitleggen dat voetbal een ploegsport is. Maar in de laatste minuten haalde hij vaak de bal op, begon te dribbelen en dan riepen wij als begeleiders: doe dat niet! Maar dan scoorde hij toch vaak het beslissende doelpunt. Het was wel een dankbare jongen. Als hij hier komt, voetbalt hij ook met jongetjes van vijf jaar. Dat is heel normaal voor Christian. Christian is altijd menselijk gebleven. "Zijn vader, die een oude schoolkameraad was van mij, was heel trots en dat liet hij ook blijken. Zijn vader heeft hem erg beïnvloed: hij wilde ook altijd dat hij met betere spelers omringd zou zijn. Hij was een speler die niet voor het geld voetbalde. Hij dronk graag zijn pintje. Hij is ook naar andere clubs gegaan, maar hij liet daar aan de toog twee of drie keer meer geld achter dan hij bij de club verdiende." "Christian is honkvast, waardoor hij ook laat naar Eupen vertrokken is. Als hij van MVV naar Turkije was gegaan, had hij het daar niet goed gedaan, denk ik. Christian is iemand die graag zijn familie en vrienden rond zich heeft. Christian zou zich in een vreemd land waar hij de taal niet kent niet goed voelen. Zijn droom is in de Bundesliga voetballen. Helaas niet voor Bayern, maar voor Schalke. ( lacht) "Christian heeft bewezen dat je ook pas op latere leeftijd naar Eupen kunt gaan. Je leert hier óók goed voetballen. We hebben, om zijn vader daarin te volgen, een paar sterke spelers van naburige dorpen naar hier gehaald. Dat is super aangekomen. We zijn daarna met Christian nog een internationaal toernooi in Italië gaan spelen." Frank Even, trouwe clubspeler en -trainer: "In de jaren negentig speelde ik in de eerste ploeg en liep de jeugd daarna nog wat op het veld te voetballen. Toen heb ik hem hier nog zien rondlopen met Jordan Remacle, die nu bij OHL zit. De vader van Remacle heeft hier namelijk lang gevoetbald." Veronika, de vrouw van Egon Adams: "Christian is heimatverbunden. Hij komt nog geregeld langs of belt en stuurt berichtjes. Zijn vader heeft hem altijd vooruit gejaagd. Hij was vijf jaar en ik hoorde zijn trainers geregeld roepen: laat de anderen toch ook eens aan de bal komen! Dan stopte hij, draaide zich om en keek wie er kwam, een tegenstander of een ploegmaat. En die ploegmaat mocht dan de bal hebben." Oli Bongaertz, de vicekapitein van het eerste elftal van FC Amel: "Bij de tegenstanders hoorde je altijd zeggen: voor die kleine rooie daar moet je oppassen." Manuel Jouck, de kapitein van FC Amel: "De hele club is trots op hem, dat merk je. Er wordt over hem gepraat en mensen hier volgen nu veel meer de Belgische liga." DOOR RAOUL DE GROOTE - BEELDEN IMAGEGLOBE"Alle kinderen die kwamen spelen, wisten één ding: er moest gevoetbald worden." Moeder Astrid "Als je bij Brüls voorbijreed, wist je: daar staat Christian met een bal tegen de garagedeur te trappen." Freddy Michels "Je moest hem soms leren dat hij samen moest spelen en niet alles alleen moest doen." Egon Adams