Vooraf had hij een beetje benieuwd uitgekeken naar de ontvangst die hem in zijn woonplaats te beurt zou vallen. Een groot deel van de aanhang die hem jarenlang had gekoesterd, gunde hem destijds na zes seizoenen zijn overgang naar het beter betalende Anderlecht niet. De negentig miljoen frank (2,25 miljoen euro) die de Brusselaars voor hem betaalden, waren op dat moment een Belgisch record.
...

Vooraf had hij een beetje benieuwd uitgekeken naar de ontvangst die hem in zijn woonplaats te beurt zou vallen. Een groot deel van de aanhang die hem jarenlang had gekoesterd, gunde hem destijds na zes seizoenen zijn overgang naar het beter betalende Anderlecht niet. De negentig miljoen frank (2,25 miljoen euro) die de Brusselaars voor hem betaalden, waren op dat moment een Belgisch record.De eerste keer dat hij in het shirt van Anderlecht op Olympia terugkeerde, schrok hij van de reacties. Negentig minuten lang daalden de fluitconcerten van bijna dertigduizend man bij elk balcontact over hem neer. Met het verstrijken van de jaren nam de hevigheid van het gefluit af, maar fluiten bleven ze in Brugge. Jammer vond hij het, dat de Clubaanhang niet de Engelse mentaliteit kon opbrengen, maar het haalde hem nooit uit zijn spel. Een beetje woog het welo, maar vooral toch vond hij het een teken van waardering, dat ze hem niet graag zagen vertrekken.Het onthaal dat hem afgelopen zondag in Brugge te beurt viel, was warm. Oprecht verrast was hij, dat voorzitter Michel Van Maele en afgevaardigd beheerder Antoine Van Hove speciaal voor hem uit de eretribune het veld op wandelden. De speaker vatte vol respect minutenlang nog eens zijn carrière samen, die begon in het eerste elftal van Brugge in 1983. Honderd en drie goals maakte hij in zes blauw-zwarte jaren. In de huidige Brugse spelerskern is enkel Dany Verlinden zo oud dat hij zich op een heldere dag nog moet herinneren ooit nog met Marc samengespeeld te hebben. egryse's vrees dat hij voor het eerst tijdens zijn afscheidstoernee zou worden uitgefloten, bleek niet helemaal terecht. Op het gewaagde verzoek : 'Mogen wij een staande ovatie vragen voor zoveel voetbalplezier ?', werd slechts door een kleine minderheid nog gejoeld; de meerderheid van de toeschouwers stond recht en applaudisseerde. En Nicole Van Wijk, mevrouw Degryse, hoeft voorlopig niet naar de bloemist als zij de eerstkomende tijd op een feestje gevraagd worden. Keus genoeg uit de talloze bloemstukken die haar man tegenwoordig mee naar huis brengt. Club had er, net als Genk en Anderlecht, twee voorzien. Er waren nóg cadeau's : een Club-uurwerk en een groter pakket waarvan de nieuwe bezitter de identiteit pas later in besloten kring wilde achterhalen. Dat hij na zesentachtig minuten van het veld stapte, was niet in het scenario voorzien. Een applausvervanging was niet de bedoeling geweest, "want het had even goed een fluitconcert kunnen zijn". De benen waren gewoon moe. Voor de rust viel het nog mee, voelde hij zich goed en kwam hij af en toe nog eens in de zestien meter van de tegenstander. Daarna waren de goeie benen weg en voelde hij de kracht wegvloeien. Bovendien was hij minder van nut, omdat zijn team steeds verder op de eigen helft moest terugzakken.Een rol van betekenis vertolkte hij in tegenstelling tot de voorgaande wedstrijd (tegen Moeskroen) dit keer niet. Hij had geen aandeel in de twee GBA-goals, en leidde maar één doelkans in. Wel bleef hij vooral voor de pauze een ideaal aanspeelpunt voor ploegmaats op zoek naar een rustpunt. Vooral het eerste kwartier vreesde hij voor zijn ploegje een pak slaag, maar nadien nam de Brugse druk toch af. Hoewel Germinal Beerschot in de slotfase nog dreigde, mocht het nooit echt aanspraak maken op puntenwinst.Eigenlijk heeft de impact van het artikel met de kop "Ik stop" hem nog behoorlijk verrast. Degryse : "Ik had het al een paar keer eerder gezegd tijdens interviews, maar vóór dat gesprek op trainingskamp in De Panne was die zin er nooit uitgehaald en uitvergroot." De beslissing had hij voor zichzelf al eerder genomen. Toen het seizoen begon, wist hij al dat het zijn laatste zou worden. De titel boven het bewuste artikel werd de aanzet voor een heuse afscheidstoernee langs de Belgische stadions.Op Anderlecht kon hij de feestelijke ontvangst nog begrijpen, zo kort na het Gouden Schoen Gala en de Life Time Award die hij daar ontving. Maar ook op Gent kreeg hij een staande ovatie en een paar boeketjes van zijn ex-ploegmaats. En ook op Lierse waren er opnieuw bloemen en een warm applaus, al toonde hij zich achteraf een beetje ondankbaar door te scoren en een punt mee naar huis te nemen. Degryse : "Dat hoort erbij, ik kan moeilijk negentig minuten stilstaan omdat ik bloemen kreeg. Ik probeer overal nog iets te tonen opdat ze achteraf niet denken : hoog tijd dat hij stopt." ij elke bloemenbos annex ovatie blijft hij verrast zijn. "Het is niet iets wat ik nu elke keer verwacht. Samir Beloufa vroeg of dat hier in België de gewoonte is, zo'n uitgebreide huldiging voor wie einde carrière is. Ik heb hem gezegd dat ik het nooit voorheen meemaakte. Het getuigt van een respect dat ik niet verwacht had. Het wil zeggen dat ik iets betekend heb, maar eigenlijk voel ik me een beetje gegeneerd tegenover al die anderen die ook zo'n carrière maakten in België en niet zoveel bijval kregen. Ik hoop dat dit een primeur is die navolging zal krijgen bij andere voetballers die hun loopbaan beëindigen." Het respect sterkt hem in zijn beslissing dat het beter is te gaan als het nog goed loopt, dan die ene match te veel te spelen. Degryse : "Het is genieten, elke week opnieuw. Bij elke verplaatsing weet ik : hier kom ik niet meer. Dat maakt het toch speciaal." Het stelt hem ook gerust dat GBA groeit zoals hij het graag ziet : met veel kansen voor de jeugd. "Toen ik er aankwam, hadden we de oudste ploeg van eerste klasse. Nu de jongste. Goed dat ze hier voor de jeugd kiezen. Zo'n clubs die een match laten uitstellen omdat een Afrikaanse speler een keer niet kan meedoen, jongens toch !"Op het veld sleept hij zich niet uitgeblust voort, telt hij niet af, bang om weggespeeld te worden. De eerste twee maanden vond hij zichzelf niet goed voetballen. Vanaf oktober slaagde hij erin regelmaat in de prestaties stoppen, en nog af en toe uit te blinken. Het voetballen gaat hem nog makkelijk af. "Het wordt niet elke week lastiger. Ik zou er best nog een jaar bij kunnen doen, maar ik heb vrede met mijn besluit. Ik kom er niet op terug."Speciaal geviseerd of met meer ontzag bejegend door zijn rechtstreekse tegenstander, hij merkt er niets van. Het aantal ploegen dat een mannetje opoffert om Degryse uit de match te houden, vermindert jaar na jaar. Dit jaar overkwam het hem nog maar twee keer : tegen STVV, waar Delorge hem uit de match moest houden, en tegen Charleroi, waar Camus dat moest doen. "Ik vind het vooral spijtig voor die jongens, want veel plezier kan je als voetballer niet hebben aan zo'n opdracht. Gelukkig zijn het stilaan uitzonderingen. De meeste teams gaan terecht uit van de eigen kracht." Als hij niet eerder geblesseerd raakt, sluit hij op 4 mei 2002 zijn loopbaan af zoals hij ze begon, in de spits. Tenzij hij nog tegen een gele kaart oploopt, want hij heeft er al twee. Een derde betekent automatisch een speeldag schorsing. Een mens denkt er beter niet aan.Een mens als Marc Degryse denkt wel eens aan andere dingen, merkt de aandachtige waarnemer. Bij het buitengaan heeft aan de kleedkamers één van de oudere Clubsuppoosten postgevat. Achter zijn rug houdt hij haast onopvallend maar stevig een paars truitje vast, dat tijdens de wedstrijd werd gedragen. Het draagt het nummer negen. Marc Degryse is zijn oude vrienden niet vergeten.door Geert Foutré,"Ik probeer overal nog iets te tonen, opdat ze achteraf niet denken : hoog tijd dat hij stopt."