"Ik ben geboren in Mel- bourne uit Griekse ouders die in de jaren zestig geëmi- greerd waren", vertelt An- dreas Vlahos (27). "Het was crisis in Griekenland en zij gingen op zoek naar werk in Australië. Toen ik vier was, zijn we teruggekeerd, maar twee jaar later waren we al terug in Melbourne.
...

"Ik ben geboren in Mel- bourne uit Griekse ouders die in de jaren zestig geëmi- greerd waren", vertelt An- dreas Vlahos (27). "Het was crisis in Griekenland en zij gingen op zoek naar werk in Australië. Toen ik vier was, zijn we teruggekeerd, maar twee jaar later waren we al terug in Melbourne. "Mijn moeder geeft les op de lagere school. Mijn vader is met pensioen. Hij deed van alles. Hij heeft nog brood geleverd en in een meubelzaak gewerkt, hij is trucker geweest en ook chef-kok, hij heeft zijn eigen truck gehad én zijn eigen feestzaal. Mijn broer is dertig, gehuwd en trucker. Hij heeft nu ook zijn eigen zaak. Tot achttien jaar voetbalde hij op lager niveau, maar toen brak hij zijn been en keerde hij niet meer terug. "Ik was al negen jaar toen ik begon met voetballen. Thuis werd ik niet gepusht. Het was mijn oom die mij introduceerde bij Heidelberg United, waar hij de junioren trainde. Voetbal is ook niet de populairste sport bij ons, dat zijn basketbal en rugby. Ik speelde vier jaar cricket. Ik was wicketkeeper, tot ik op een dag thuiskwam met een blauw oog en mijn vader vond dat het genoeg was geweest. Golf speel ik wel nog altijd. Ik heb handicap 10. Het eerste wat ik zal doen als ik na het seizoen naar Australië terugkeer, is golfen met mijn vrienden. "M aradona was mijn idool. Het WK van '86. Ik was tien jaar toen. Met zeventien debuteerde ik in de eerste ploeg. Ik was middenvelder of spits, wat ik nog altijd ben. Een technische speler, het best in één tegen één. Je moet mij met mijn 1,71 m niet in de lucht aanspelen. Het liefst ben ik aanvallende linkermiddenvelder in 4-4-2, maar ik weet ook dat flexibiliteit belangrijk is in modern voetbal. "Op eenentwintig jaar ben ik voltijds prof geworden. Daarvoor werkte ik bij een koeriersbedrijf. De post ronddragen (lacht). Drie clubs waar ik destijds speelde, gingen failliet. Nu is het anders. Nu moet je een budget van 2 miljoen dollar kunnen bewijzen, zoniet moet je niet eens beginnen. Ze proberen ook spelers die in Europa voetballen, zoals Paul Okon, terug te halen om de competitie voor het publiek aantrekkelijker te maken. "Ik ben international onder 20 jaar geweest. Op het WK in Qatar verloren we in de kwartfinales na verlengingen met 3-2 van Portugal. Bij Carlton scoorde ik daarna veertien keer in zes maanden. Ik tekende voor vijf jaar bij Pana- thinaikos, waar de assistent-trainer een Australiër is die daar tien jaar voetbalde. Maar na veertien maanden vertrok ik er alweer, omdat ik er niet speelde en er eenzaam was. Ik werd voor anderhalf jaar uitgeleend aan South Melbourne, waarna ik voor twee seizoenen naar Nieuw-Zeeland trok. Dat is dicht bij huis, want slechts op drie uur vliegen. Griekenland was 24 uur vliegen. Football Kings is bovendien één van de drie Nieuw-Zeelandse teams die in de Australische competitie meedoen. Iedere uitwedstrijd was er dus één met het vliegtuig. Ik amuseerde mij er wel, in een ploeg met vijf Australiërs. En toen mijn contract afliep, kon ik opeens naar Cercle Brugge. Het was Edi Krncevic, mijn trainer geweest bij Carlton, die mij er aanbood. Cercle was zijn eerste club in België. Vorig seizoen begon Krncevic als makelaar. Steve Laybutt van Moeskroen kwam ook via hem. "Toen ik van de luchthaven in Brussel naar Brugge kwam, viel het mij op hoe vlak dit land is, en hoe dichtbevolkt. Het is ook wel eens slikken als ze je 's winters vanuit Australië opbellen en zeggen dat het daar 37 graden is. Ik woon op een appartement in Veldegem, vijftien kilometer van Brugge. Ik kan alleen leven, ik kook ook graag, maar het is toch niet gemakkelijk als je alleen bent. In de moeilijke momenten vraag ik mij wel eens af : wat doe ik hier ? Mijn antwoord is dan doorgaans : word wakker ! Morgenochtend is er training. Ik ben hier omdat ik voetballer ben en omdat ik hier een contract heb en omdat terugkeren naar Australië een stap terug zou zijn. Maar mijn maandelijkse telefoonrekening loopt soms wel op tot vijfhonderd euro. "Ik ben vrijgezel, zoals zoveel voetballers in Australië. Je wordt niet gepusht, er is geen haast. In Griekenland is het net andersom, daar moét je een vriendin hebben, daar moét je getrouwd zijn. Ach, Griekenland. Het is een mooi land om er je vakantie door te brengen, maar niet om te voetballen en te wonen. In Australië ben ik opgegroeid met verschillende etnische milieus, maar daar hebben ze het niet zo voor buitenlanders, leek me. Als je er aanvaard bent door de spelers, neemt iedereen daar notie van ; maar indien niet, dan is het er ontzettend moeilijk. Ik kreeg er soms ook de indruk dat er eerst aan luxe en dan pas aan werken gedacht wordt, wat dan net het tegenovergestelde is van hoe mensen in Australië denken. "Brugge is een mooie, rustige stad. Veel wandelaars, veel oude mensen, veel toeristen. Veel restaurants. Wat mij nog het meest opvalt, is dat de vrouwen hier niet zo toegankelijk zijn. Misschien ligt het aan het taalverschil, maar ze houden afstand. Als je in Australië een vrouw wenkt, dan komt ze meteen - om te praten, hé, daarna weet ik het niet (lacht). "Ik ben geen grote alcoholdrinker. Na de match een glas of twee, meer niet. Ik ben ook eerder een schuchter type, ik vul veel avonden met kijken naar Amerikaanse tv-programma's als Friends, maar dat wil nog niet zeggen dat ik niet buitenkom. Integendeel. Zonder mobiele telefoon was ik nooit bereikbaar geweest, want ik ben zelden thuis. Aan een vast toestel heb ik dus niks (lacht). Ik ga regelmatig zwemmen en naar een internetcafé in Brugge, maar meestal ben ik bij Milosevic. Hij zit naast mij in de kleedkamer en is mijn beste vriend. Ik weet niet hoe het komt, maar bij mijn vorige clubs klikte het ook altijd al met Joegoslavische spelers. "Hopelijk blijven we met Cercle Brugge in eerste klasse. We zullen zien wat er dan gebeurt. Ik heb nog een jaar contract en word hier goed behandeld, maar iedere voetballer heeft natuurlijk de ambitie om het hogerop te proberen. Terugkeren naar huis is ook altijd mogelijk. Ik moet alleszins iéts doen de komende zes jaar. Daarna wil ik trainer worden. Vijf jaar geleden al volgde ik in Australië de eerste graad van de officiële trainersopleiding. Ik mag jeugd tot twintig jaar trainen. Eigenlijk ben ik daar al van jongs af mee bezig, want ik schreef altijd al oefenstof van mijn trainers op. Jerko Tipuric is ook weer anders dan mijn tien vorige proftrainers. Een optimist alleszins, met een eigen stijl. In zijn hoofd is hij altijd met tactiek bezig, een beetje op zijn Italiaans. Ik ben hier dus ook al in het kader van mijn latere trainerscarrière, om in Europa rond te kijken en van alles op te steken. Want zeker is dat ik later een succesvolle coach wil worden, tot mijn zestigste (lacht)." door Christian Vandenabeele'Word wakker ! Morgenochtend is er training.'