Voorop dit : een betere entertainer dan Henk Houwaart kunnen ze zich niet voorstellen. Geláchen dat ze al hebben, straffe verhalen beluisterd en pinten gedronken. "Een tóffe pee, echt waar."
...

Voorop dit : een betere entertainer dan Henk Houwaart kunnen ze zich niet voorstellen. Geláchen dat ze al hebben, straffe verhalen beluisterd en pinten gedronken. "Een tóffe pee, echt waar." Maar goed getraind ? Een voetbalfilosofie gehoord ? Nou, nou. Eén kwaliteit dachten ze de uit het zonnige Cyprus terug- gekeerde trainer bij zijn aanwerving nog te mogen nageven : dat hij met zijn coaching een wedstrijd naar zijn hand kan zetten. Volgens sommigen was zijn voorganger Thomas Caers, door een gebrek aan ervaring, voornamelijk daarin tekortgeschoten. Maar wat Caers nog niet had, blijkt Houwaart verloren te zijn : met zijn ingrepen zaait hij vooral verwarring bij zijn eigen spelers. Veel geloof in hun trainer hebben de spelers dan ook niet meer. In de rust van het duel tegen Moeskroen stond Peter Van Houdt op en eiste duidelijkheid van Houwaart. Direct nadat STVV op voorsprong was geklommen, had de trainer het hele middenveld door elkaar gehutseld, waarna het die avond niet meer goed kwam. De spelers begrepen er niets van. Voor Van Houdt, de onopvallende leider in de groep en zowat onaantastbaar op Staaien, het sein om zijn stoute schoenen aan te trekken. Een verrassing is het allemaal niet. Houwaart maakte van bij zijn aanstelling een onzekere indruk. Waarnemers viel het al vroeg op dat hij geen voetbalverhaal meer te vertellen had. Meer dan dat hij altijd wil winnen, kwam er niet meer uit. Toen twee weken geleden voor de belangrijke verplaatsing naar Lokeren een groepsgesprek plaatsvond tussen spelers, trainer en technisch directeur Guy Mangelschots, was dat ook het enige wat Houwaart mee te delen had : hoe belangrijk winnen wel is in het leven en een voetbalcarrière. Dat zei hij een keer of vier, in telkens een andere zinsconstructie, en langer dan drie minuten had het niet geduurd. Hoezo, groepsgesprek ? Zoveel veldbezettingen probeerde Houwaart al uit, dat de spelers er het noorden bij kwijtraakten. Voor een groep die zo al niet uitblinkt in talent, is het gemis aan houvast nefast. De vele jongeren komt het hun ontwikkeling evenmin ten goede. Tot overmaat van ramp wordt nergens op getraind. Geen principes, geen rode draad, niet eens intensiteit. De trainingen van Houwaart zijn slap en missen inhoud. Speels gaat het er wel aan toe, maar hoe hij denkt te gaan winnen, valt nergens uit af te leiden. Een groots tactisch plan hebben ze Houwaart nog niet zien uitdokteren, aan videoanalyse wordt amper nog gedaan, de sterke en zwakke punten van de tegenstander boeien hem maar matig. Uitgaan van de eigen sterkte en proberen te winnen ! Ja, maar hóé ? Vragen daarover gaat hij uit de weg. Een klap op de schouder en dan, lachend en altijd even sympathiek : "Nou, koffietje drinken ?" Aanvankelijk keek de spelersgroep nog wat op naar die wat mythische man die ooit, in de jaren 1980, zulke aansprekende resultaten boekte met Club Brugge. Zijn palmares mag gezien worden. Maar op discipline ziet hij niet nauw toe, dus wie niet hard traint, komt daar makkelijk mee weg. Van het Oost-Vlaamse Knesselare naar Sint-Truiden, het is ook een heel eind voor de op zijn levenskwaliteit gestelde Houwaart. Een saunaatje of wat fitness in de voormiddag komt iedereen dan ook goed uit : het kan zonder de trainer en een voetballer die zich niet moe hoeft te maken, is in vele gevallen nog een tevreden voetballer. Tot hij voelt dat zijn prestaties eronder lijden. Was Houwaart een coach naar Engels model, het zou misschien nog meevallen. Zijn veldtrainers konden het veldwerk dan proberen zinvol te houden. Maar de Belg geworden Hagenees geeft weinig uit handen, duldt ondanks de indruk die hij wekt zelden inspraak en staat op zijn autoriteit. Dat leidde al tot spanningen in de technische staf, vooral met keeperstrainer Eddy Raymaekers, die als enige al eens in discussie trad met Houwaart, maar die ook uit zijn rol viel door spelers aanwijzingen te geven tijdens de wedstrijd. Voor Houwaart was dat er te veel aan. Raymaekers traint nu nog twee dagen per week uitsluitend de doelmannen en verricht scoutingswerk. Na het gelijkspel tegen Charleroi afgelopen zaterdag was er volop speculatie over een direct ontslag, al dan niet op eigen initiatief, van Houwaart. Mocht hij na dit seizoen nog op Staaien zijn, mag dat een regelrecht wonder worden genoemd. Het pleit niet voor de spelersgroep dat ze later betijen na eerder wel de positie van Thomas Caers te hebben gedestabiliseerd. Ook Guy Mangelschots verheft zijn stem niet, misschien wel uit onmacht. Steeds duidelijker is het dat de man die de voorbije twintig jaar uitgroeide tot een icoon van de club, het nooit helemaal te boven is gekomen dat hij drie jaar geleden aan de kant werd geschoven voor Marc Wilmots. Ook bij de desavouering van Caers werd hij buitenspel geplaatst. En nu botst hij op tegen François Laureyssen, hoewel die nog steeds wordt voorgesteld als de persoonlijke raadgever van voorzitter Roland Duchâtelet en dus niet rechtstreeks betrokken bij het clubbeleid. De waarheid is dat niemand anders dan Laureyssen het hoge woord voert op alle samenkomsten met de sportief verantwoordelijken van STVV. Veelbetekenend is dat Houwaart daar de laatste keer, vorige week, níét meer bij was. Houwaart is nochtans een vriend van vele jaren van Laureyssen, die zich deze hoogst ongelukkige transfer persoonlijk mag aanrekenen. Dat klaarheid wenselijk is over zijn statuut en dat van Mangelschots, is nu ook intern doorgedrongen. Dat wordt een opdracht voor Sylvain Gielen. Hij verkocht onlangs het schoenenbedrijf Ambiorix, waarmee hij tot vorig seizoen op de Truiense broekjes stond, en gaat over een maand met pensioen. Een groot revolutionair wordt de zestigjarige bedrijfsleider niet genoemd. Gielen zal vanaf volgend seizoen als algemeen directeur de dagelijkse leiding waarnemen. Hij wordt de vooruitgeschoven pion van een zeskoppige raad van bestuur. Die was met de komst van Duchâtelet afgeschaft, maar wordt nu weer in het leven geroepen om orde in de bestuurlijke chaos te scheppen. Aan chaos immers geen gebrek ! Er is de onduidelijkheid omtrent Houwaart, Laureyssen en Mangelschots ; huidig directeur Anja Verweyen vertrekt, officieel om privéredenen ; Wim Vanweerts, verantwoordelijk voor de infrastructuur en net als Verweyen afkomstig uit een van Duchâtelets bedrijven, kreeg zijn ontslag, maar zag dat plots weer ingetrokken ; en commercieel directeur Geert Smets maakt op 27 maart zijn nieuwe toekomstplannen bekend (hij richt naar verluidt een sportmarketingbureau op). Ook Duchâtelet zelf zou, nu hij eerste schepen is van Sint-Truiden, steeds minder tijd hebben om zich met zijn club bezig te houden. En om het verhaal compleet te maken : ook onderaan de basis, in de jeugdwerking, zijn ondertussen de eerste koppen gerold. Caers, het nieuwe hoofd jeugdopleiding, ontsloeg onlangs zes jeugdtrainers. Staaien is voorwaar nog steeds een Hel. door jan hauspie