Op de avond van haar succes in de Proximus Diamond Games 2003 gaf Venus Williams mee dat ze snel terug wilde komen. "De prijs die je hier kan winnen is werkelijk fantastisch. Er is echter een klein probleempje. Volgend jaar, in 2004, zal Serena misschien ook van de partij zijn en dan wordt het voor mij al een stuk moeilijker om hier te winnen. Ik zou haar natuurlijk kunnen vragen om niet te komen... Een kwestie van mijn kansen gaaf te houden en met dat prachtige diamant naar huis te keren."
...

Op de avond van haar succes in de Proximus Diamond Games 2003 gaf Venus Williams mee dat ze snel terug wilde komen. "De prijs die je hier kan winnen is werkelijk fantastisch. Er is echter een klein probleempje. Volgend jaar, in 2004, zal Serena misschien ook van de partij zijn en dan wordt het voor mij al een stuk moeilijker om hier te winnen. Ik zou haar natuurlijk kunnen vragen om niet te komen... Een kwestie van mijn kansen gaaf te houden en met dat prachtige diamant naar huis te keren." Zo ver kwam het niet. Erger nog, Venus moest zelf forfait geven. De redenen zijn bekend, de twee Amerikaanse zussen kampen al een heel jaar met allerlei blessures. Serena stond al sinds haar zege op Wimbledon vorig jaar niet meer op een tenniscourt. Venus deed een schuchtere poging om haar comeback te maken op de Australian Open dit jaar, maar dat bleek een kort intermezzo. Ze werd snel geëlimineerd en twee weken geleden blesseerde ze zich opnieuw tijdens het toernooi van Tokio. Het lijkt wel een plaag geworden in het vrouwencircuit, de lijst met geblesseerde speelsters oogt indrukwekkend. Naast Venus en Serena gaf ook Jennifer Capriati, kampend met overwicht, verstek voor de Diamond Games. Amélie Mauresmo, met een chronische blessure, en Ai Sugiyama zullen er evenmin bij zijn. Het scheelde weinig of ook Kim Clijsters mocht in dat rijtje plaatsnemen, zij sukkelt al een tijdje met een zwakke enkel. Al meermaals werd (terecht) opgemerkt dat vooral de speelsters die ooit op nummer één stonden in de WTA-ranglijst, getroffen worden door die blessuregolf. Velen voorspellen dan ook dat haar lichaam de grootste tegenstander wordt van Justine Henin, het huidige nummer één. Als we er even de geschiedenis op napluizen, moeten we vaststellen dat die wereldheerschappij uitstekend is voor de bankrekening, maar veel minder voor de gezondheid. Martina Hingis, nummer één van 1997 tot 2000, diende een einde aan haar sneltreincarrière te maken toen ze amper 22 jaar was. Een steeds terugkerende blessure aan de enkel en de rechtervoet waren de uiteindelijke boosdoeners. Nu nog heeft ze bijna dagelijks last van haar heup. Lindsay Davenport tuimelt al sinds 2000 van het ene kwaaltje in het andere, waardoor ze al vaak voor een langere tijd aan de kant bleef. Sinds ze haar laatste comeback maakte, kon Davenport nog geen enkele keer meer dan twee toernooien op rij afwerken. Jennifer Capriati heeft sinds midden vorig jaar regelmatig last van een weerbarstige schouder. Momenteel blijft ze wijselijk van de tennisvelden omwille van haar overgewicht. De eindeloze reeks blessures zal daar zeker niet vreemd aan zijn. En Venus en Serena Williams lijken dezelfde weg op te gaan. Iconen als Steffi Graf, Martina Navratilova en Chris Evert - die allen meerdere weken of jaren de WTA-ranglijst aanvoerden - kenden nooit dergelijke zware blessures en konden stuk voor stuk een lange, constante carrière uitbouwen. Om deze discrepantie te verklaren, helpt het om de verschillende tennisera's te vergelijken. Evert en Navratilova waren toppers toen het tennis in de korte rokjes nog niet gedomineerd werd door kracht en agressiviteit. Toch zijn er argumenten om te geloven in de fysieke weerbaarheid van Justine Henin, te beginnen met haar op techniek gebaseerde tennis. Henin raakt de bal heel snel, waardoor de spieren minder beproefd worden. Door haar uitstekende positiespel anticipeert ze bovendien perfect op de slagen van de tegenstander. Dikwijls slaagt ze erin om de teruggeslagen ballen zodanig snel te counteren dat de slag de tijd niet krijgt om snelheid te nemen en zware fysieke schade aan te richten. In tegenstelling tot de meeste andere speelsters, die de schok een fractie later moeten ondergaan (achter het lichaam) en daardoor de spieren en vezels zwaarder testen. Door haar eenhandige backhand spaart ze veel van haar krachten terwijl de opponenten achter alle mogelijke ballen dienen te lopen. De toestand van Kim Clijsters baart iets meer zorgen. Ze beschikt over een beperkter arsenaal aan slagen en ze raakt de bal op het moment dat die naast haar lichaam, op schouderhoogte, komt, niet ervoor zoals Henin. Ze moet de slagen dus meer opvangen en er ook nog eens meer kracht insteken om de bal vlot over het net te krijgen. En dan is er nog haar specialiteit : de spreidstand, waarmee ze zo spectaculair ballen kan terughalen. Indrukwekkend, dat wel, maar wel erg gevaarlijk voor de pezen, die op die manier fel uitgerekt worden. En uitrekken betekent gevoeliger worden. De dooddoener van de tennisspelers- en speelsters is de herhaling. Al vanaf hun jonge jaren gebruiken zij steeds dezelfde spieren. Tegenwoordig beginnen veel van die jongeren al vanaf hun vier of vijf jaar met de sport. En zeggen dat er nog nooit een serieus onderzoek gedaan werd naar de gevolgen van het beoefenen van tennis op dergelijke jeugdige leeftijd. In die context lijkt het aannemelijk dat een speelster als Martina Hingis op haar 22e de prijs betaalde voor fouten die gemaakt werden tijdens haar tennisopleiding als kleuter of jonge adolescent. Er is niet enkel op technisch niveau sprake van herhaling, ook de omstandigheden binnen het tenniscircuit zijn verre van ideaal. Tennis moet zowat de enige sport zijn waar een seizoen elf maanden in beslag neemt. Het is daarenboven één van de weinige sporten waarbij de deelnemers regelmatig van continent naar continent moeten reizen. Zoals iedereen al wel eens na een lange reis ondervonden zal hebben, kan de jetlag een bijzonder gevoelig en verzwakt mens van je maken. Je moet je inbeelden wat dat betekent als je dan zonder al te veel tijd voor aanpassing het tenniscourt moet oprennen. En wat voor tennisvelden ? Tegenwoordig heeft wel elk toernooi zijn eigen ondergrond. Gaande van gravel tot rebound ace of zwaar beton. Dit alles zorgt ervoor dat het tennisspelletje fysiek veeleisender werd dan ooit, het mag dan ook vreemd in de oren klinken dat veel van de huidige speelsters zich onvoldoende verzorgen. Velen onder hen kampen met een licht overgewicht, wat de druk verhoogt op de spiermassa. Vijf kilo te veel betekent een overbelasting die op korte termijn kan leiden tot blessures. Ook op dat vlak is Henin in het voordeel ten opzichte van Clijsters. Opgepast voor voorbarige conclusies... Henin, met een kleinere gestalte en dito gestel, heeft de voorbije twee jaren enorm veel gevraagd van haar (aanvankelijk) tengere lichaam. Haar passages in het Amerikaanse Saddlebrook met fitnessgoeroe Pat Etcheberry hebben een zowel positief (ze bouwde haar lichaam om tot een machine die elk zwaar werk aankan) als negatief (je kan de spiermassa versterken, maar dat betekent niet dat de pezen en de beenderstructuur verstevigen, je kan die enkel versoepelen) effect. De moderne tennistopper is als een Formule-1-bolide. De rijder kan veel geld verdienen, maar weet ondertussen dat de wagen het op elk moment kan begeven. Het enige wat je kan doen, is ervoor zorgen dat die panne zo laat mogelijk voorvalt. door Bernard Ashed'De spreidstand van Kim is spectaculair, maar wel erg gevaarlijk voor de pezen.'