'Het kot staat weer in brand, ook al doet Bruno Venanzi, met wie ik soms overleg, alles wat hij kan. Wat had ik graag kampioen gespeeld met mijn club! Daar droom ik nog af en toe van. Soms neem ik me voor om over een aantal jaren terug te keren naar Standard en samen met de voorzitter een ploeg te bouwen die de titel kan pakken!'
...

'Het kot staat weer in brand, ook al doet Bruno Venanzi, met wie ik soms overleg, alles wat hij kan. Wat had ik graag kampioen gespeeld met mijn club! Daar droom ik nog af en toe van. Soms neem ik me voor om over een aantal jaren terug te keren naar Standard en samen met de voorzitter een ploeg te bouwen die de titel kan pakken!' Het is 2 september 2015, we zitten in het vliegtuig van Brussel naar Kinshasa. Binnen enkele uren keert Paul-José Mpoku voor het eerst terug naar het land waar hij op 19 april 1992 geboren is. Ook al is hij uiteraard erg opgewonden, Standard zit wel degelijk nog steeds in zijn achterhoofd. Bruno Venanzi is vicevoorzitter van de Rouches wanneer ze elkaar voor het eerst ontmoeten, in Dubai, net voor Mpoku tekent bij Cagliari. Christophe Henrotay, makelaar en destijds compagnon de route van de latere voorzitter, is eveneens van de partij. 'We zijn samen gaan eten en het klikte meteen', vertelt de Congolese international. Sinds die ontmoeting drijft de huidige baas van Standard zijn verleidingspogingen op, de ene keer al gekscherend, de andere keer meer geïnteresseerd. Tot enkele weken geleden kon de speler uit Verviers zich niet inbeelden dat hij zo snel zou terugkeren naar Sclessin. Vanuit zijn vakantieoord bekeek Bruno Venanzi de huidige transfercampagne lange tijd vanop afstand, maar Polo naar Standard terughalen was zijn beslissing, zijn ambitie. Een soort bevlieging van een voorzitter die supporter is gebleven en soms het gevoel boven de ratio stelt. Zowel bij 'Poco' als bij 'Polo' treffen de woorden van de voorzitter doel. 'Hij verliet de woonst van monsieur Venanzi en kwam onmiddellijk naar het ouderlijk huis om me te melden dat Standard hem echt wilde', vertelt pa Désiré, een stevig gebouwde vent die al vele jaren abonnee is op Sclessin. 'Ik weet dat zijn hart hem zei dat hij moest terugkeren. Temeer omdat hij het heel goed kan vinden met de voorzitter. Ik heb hem in elk geval gezegd dat hij dit voorstel moest aanvaarden!' Voorzitter Venanzi wil te allen prijze een streep trekken onder twee rotseizoenen. Hij maakt Mpoku zijn grote ambities kenbaar, de speler moet een vaandeldrager zijn van het Standard 2017/18, iemand met wie de supporters zich eindelijk kunnen identificeren. Door omstandigheden wordt de datum van zijn terugkeer vervroegd. Bepaalde uitlatingen van Mpoku hadden bij ons al een lampje doen branden. 'Bruno (Venanzi, nvdr), dat is mijn man! De dag dat ik terug wil naar de club, bel ik naar hem', vertelt hij ons in zijn woonst in Athene in oktober 2016. 'Club Brugge heeft me deze zomer proberen binnen te halen. Er was de lokroep van de Champions League. Maar dat was niets voor mij. Ik heb liever dat ik ergens geliefd ben en het blijf. Ik heb altijd gezegd dat ik gehecht was aan Standard en alleen al daarom kan ik nergens anders naartoe in België. Neem het voorbeeld van Steven Defour, hij was geliefd in Standard, maar vandaag is dat niet meer het geval, niet in Standard, niet in Anderlecht en niet in Genk.' Slippertjes heeft Polo nooit echt gemaakt. Ook al was het afscheid soms ingewikkeld. In 2008, wanneer hij pas zestien is, muist Mpoku er vanonder en tekent voor Tottenham. Luciano D'Onofrio, de vroegere sterke man, heeft nochtans zo goed als alles geprobeerd om hem aan wal te houden. Ook Michel Preud'homme probeert de jongen die beschouwd wordt als het toekomstige goudhaantje van de academie tot rede te brengen. Het bestuur biedt vader Désiré zelfs 10.000 euro opdat hij zou verhinderen dat zijn zoon het Kanaal oversteekt. Polo: 'Luciano werd gek. Hij nam me in zijn armen en zei: 'Zeg me wat je wil om bij Standard te blijven.' Maar mijn beslissing was al genomen.' Het Londense uitstapje duurt drie jaar, een omweg via Leyton Orient van enkele maanden inbegrepen. Bij de Spurs speelt Mpoku aan de zijde van Gareth Bale, Luka Modric en Dimitar Berbatov. Maar bovenal leert hij the next big thing van het Engelse voetbal kennen, of tenminste toch de speler die zo wordt voorgesteld: John Bostock (later bij Antwerp en OHL, vandaag bij Lens). De twee tieners worden algauw onafscheidelijk. 'Bij mij was het Zidane, John zwoer bij Ronaldinho, hij had zelfs al zijn tics overgenomen.' In die periode raakt het onafscheidelijke duo ook religieus geïnspireerd. 'Dat was een keerpunt in mijn leven', vertelt Polo. 'Veel dingen die ik vandaag doe, doe ik niet meer alleen voor mezelf, maar ook voor God.' Wanneer hij geen perspectief meer ziet bij de Spurs, keert Mpoku een eerste keer terug naar huis. Standard is dan in andere handen. Roland Duchâtelet zwaait er de plak. Tijdens de play-offs van het seizoen 2012/13 breekt Mpoku door, hij scoort acht keer en kwalificeert Standard voor de Europa League na barrages tegen Gent. Mircea Rednic, pas enkele maanden op Standard, zal de tot dan erg wisselvallige speler van gedaante doen veranderen. 'Polo heeft alles om een leider te zijn', verzekert de Roemeense coach zelfs. Ondanks de Europese kwalificatie neemt Duchâtelet tot ieders verbazing zijn eerste onpopulaire maatregel - andere zullen volgen - door Rednic' contract te beëindigen. Meer nog, hij vervangt hem door een coach van 37, afkomstig uit Israël en met een nogal mager cv. Guy Luzon strijkt op Sclessin neer in een behoorlijk tumultueus klimaat. Maar de saus pakt al snel. Mpoku: 'Als je op training niet doet wat hij zegt, wordt hij zot, hij kan de bal pakken en op je schieten. Hij is gek, dus past hij perfect bij de Standardmentaliteit. Een Rednic en een Luzon passen bij de spirit van deze club. Ik denk zelfs dat je om te spelen of te trainen op Standard een beetje gek moet zijn. Als je niet geschift bent, is het moeilijk om te slagen in deze club.' De Rouches, bijna het hele seizoen op kop, worden op drie speeldagen voor het einde bij de lurven gevat als ze thuis buigen tegen Brugge. Anderlecht behaalt onverwacht de titel. Sclessin belandt in een diepe depressie. Guy Luzon, vandaag trainer van Maccabi Haifa, verzekert dat 'Polo een van de beste spelers is die ik heb mogen trainen. Als ik aan Mpoku denk, denk ik aan zijn glimlach. Hij is een superspeler met ongelooflijke kwaliteiten zowel op als naast het veld, iemand met een groot hart. Hij slaagt erin om zijn goed humeur op heel de groep over te brengen. En hij is iemand die betrokken is, enorm aanwezig bij zijn ploegmaats. Hij was drie jaar geleden al een leider, hij heeft vandaag nog meer ervaring opgedaan. Ik ben ervan overtuigd dat hij dit seizoen al bij Standard de aanvoerdersband zal dragen.' Johan Walem maakt van hem trouwens zijn kapitein bij de Jonge Rode Duivels in het hart van een extreem getalenteerde generatie, met Michy Batshuayi, Thorgan Hazard, Junior Malanda en Yannick Carrasco. 'Hij is een leider die positief in het spel staat en uiterst gemotiveerd is', verklaart de beloftecoach. 'Hij had veel impact op het veld en erbuiten. Ik kon altijd op hem rekenen om mijn boodschap door te geven. En hij stak zich nooit weg. Hij had veel meer maturiteit dan veel van zijn ploegmaats.' Zomer 2014. Terwijl zijn vrienden Michy Batshuayi en William Vainqueur Standard verlaten, wordt Mpoku bij Al-Arabi gesignaleerd, de Qatarese club die ook als investeringsfonds of TPO (third partner ownership) functioneert, de inmiddels door de FIFA verboden praktijk van de gemondialiseerde voetbalbusiness. Tijdens de laatste uren van de mercato brengt Pierre Locht, destijds teammanager van Standard, Mpoku naar de luchthaven van Zaventem, waar hem een vlucht naar Doha wacht. Mpoku ondergaat in Qatar een medisch onderzoek en keert de volgende nacht naar België terug, zonder een contract te hebben getekend. Ook al was er nooit sprake van dat hij in Qatar zou spelen, Al-Arabi wil zich van zijn diensten verzekeren om hem later met winst door te verkopen. 'In december ontmoette ik de bestuurders van Inter, onder wie sportief directeur Piero Ausilio. Alles was oké, maar Al-Arabi wilde niet dat ik wegging', vertelt Mpoku. 'De vertegenwoordiger van Al-Arabi zei me toen dat hij me bij PSG wilde stallen. Maar wat had ik daar kunnen gaan doen? Ik wist zelfs niet of die contacten ernstig waren. Ik had ook een aanbieding van QPR, van Schalke et cetera. Maar wat ik achteraf begrepen heb, is dat Duchâtelet en die man van Al-Arabi overeengekomen waren dat ik toch tot het einde van het jaar bij Standard zou blijven. Ze zeiden me dat natuurlijk niet in mijn gezicht. Maar dan is Cagliari op alle eisen van Al-Arabi ingegaan, terwijl de Qatarese club er steeds meer stelde. Op dat moment begreep ik dat er iets niet normaal was.' In januari 2015 belandt Polo uiteindelijk in Sardinië, bij de club in de kelder van de Serie A. 'Ik heb met Radja (Nainggolan, nvdr) gesproken. Hij zei dat Cagliari ideaal zou zijn voor mij, dat ik zou bijleren zonder al te veel druk. Hij zei ook dat het leven hier prachtig is. Maar vooral voelde ik dat het bestuur me echt wilde. Daarbij, de coach is niet de eerste de beste: Gianfranco Zola! Als een mythische speler zoals hij je belt en zoveel interesse in je toont, doet dat iets.' La pantera belga zet al vlug zijn klauwen in het calcio. De eerste match (verlies tegen AS Roma) en meteen zijn eerste goal, voor de ogen van zijn vrienden, onder wie de Parijse rapper Tito Prince. Kort daarna wordt Zola bij gebrek aan resultaten aan de kant geschoven. 'Ik ben erin geslaagd om hem naar Cagliari te halen terwijl er heel wat concurrentie was. Hij koos liever voor een ploeg die voor het behoud vocht dan voor een club zoals Inter Milaan waar hij niet veel mogelijkheden zou gehad hebben om zich te tonen', verklaart de Italiaanse voetballegende. 'Hij heeft veel potentieel, vooral in één-tegen-éénsituaties. Ik was ook onder de indruk van zijn persoonlijkheid. Toen hij aankwam, moest hij nog evolueren op tactisch vlak, ik denk dat die passage in de Serie A hem goed heeft gedaan.' Cagliari belandt - geen verrassing - in de Serie B. De club verliest vaak, maar Mpoku geniet van die enkele maanden op Sardinië. 'Ik heb me geregeld in de kijker gespeeld, de voorzitter was trouwens tot waanzinnige dingen bereid om me te houden. Maar ik wilde niet in tweede klasse spelen.' In juni 2015 ontmoet Mpoku in Monaco Walter Sabatini, sportief directeur van AS Roma. De zaak gaat de goede richting uit. 'Maar Al-Arabi wilde het alweer anders doen. Al-Arabi vroeg aan Roma om de 50 procent op Radja Nainggolan te kopen die Cagliari nog bezat voor hij doorverkocht zou worden aan Manchester City of PSG. Maar zodra Sabatini van die constructie hoorde, wilde hij niets meer te maken hebben met Al-Arabi en sprong mijn transfer af.' Uiteindelijk weet het doorgaans zuinige Chievo Verona hem te strikken. Voor Mpoku en zijn vrouw, Melissa, is het contrast bruusk. Verona is Cagliari niet, de inwoners zijn koel, afstandelijk. Het koppel is er niet graag. 'Ik moet kunnen lachen om me goed te voelen. Zoals bij Standard, waar ik met andere spelers barbecues organiseerde en we elkaar ook buiten het voetbal zagen. Ik ben in een Afrikaanse cultuur opgegroeid, waar er altijd veel volk en veel eten is. Dat is nog zo als ik bij mijn ouders ga.' Maar de frustratie is vooral sportief. Mpoku kan nooit integreren in deze erg 'Italiaanse' ploeg met een gemiddelde leeftijd van tegen de dertig aan. Een erg hard contact met de brutale Felipe Melo midden september, waar hij een gebroken jukbeen aan overhoudt, stuurt hem naar de bank en maakt de opdracht nog complexer. 'Hij kwam in een nogal defensieve ploeg terecht, een ploeg die niet beantwoordt aan zijn karakteristieken', verklaart Gianfranco Zola. 'Ik wilde er niet heen', vervolgt Mpoku. 'Vraag het maar aan Bruno Venanzi of Pierre Locht (juridisch directeur van Standard, nvdr) bij wie ik was de dag dat ik het aanbod van Chievo kreeg. Maar het bestuur deed er alles aan om me te hebben. En gezien alle complicaties die ik gekend had met Al-Arabi, was het beter dat ik me losmaakte van dat alles.' Vorige zomer, in de laatste dagen van de zomermercato 2016, vluchtte Polo naar Griekenland, naar Panathinaikos. 'Ik had het gevoel dat ik in Chievo drie jaar van mijn leven verloren had.' Hij keert er geleidelijk terug naar het voorplan en leidt er een gelukkig leven. Het koppel neemt zijn intrek op de heuvel van de wijk Voula, met een prachtig uitzicht op Athene en de Middellandse Zee. Terwijl Mpoku in Chievo eenzaam is, verloopt zijn integratie bij Panathinaikos voorspoedig. Zijn ontmoeting met de Malinese international Ousmane Coulibaly zal de dingen ook makkelijker maken. 'Het is de eerste keer in mijn leven dat ik zo'n klik had met een andere speler, en ik heb er nochtans al veel gekend. Vandaag zijn we als broers. Polo is familie', vertelt Ousmane, die opgroeide aan de rand van Parijs. 'Polo werd algauw door heel de kleedkamer gewaardeerd. Hij had zich ontwikkeld tot een belangrijke persoonlijkheid die voor de sfeer zorgde. Maar de déclic voor hem was de Afrika Cup (Mpoku scoorde tegen Togo en in de kwartfinale tegen Ghana, nvdr). Hij keerde met een groot moreel terug. De coach en de supporters van Panathinaikos wilden dat hij bleef, maar wisten dat het moeilijk zou zijn om hem te houden.' Ousmane Coulibaly, rechtsback van vorming, moest zich op training soms met hem inlaten. 'Zijn beste positie is op links, want hij brengt je echt van de wijs, hij kan naar binnen komen of over de flank vertrekken. En uiteraard is er die schijnbeweging. Je weet dat hij ze zal maken, maar het werkt altijd. Je zou zeggen dat hij de mensen betovert. Op training was ik verplicht hem af te breken, hij was bang van mij', lacht hij. 'Op het veld geeft hij je kracht, hij is altijd positief, moedigt zijn medespelers aan. Voor zijn verjaardag kwamen we bij hem samen en gaf hij een speech die me echt ontroerde. Hij is iemand uit één stuk, een echte. Ik heb maar één seizoen met hem gespeeld, maar hij is erin geslaagd om me voor het leven bij te blijven.' Ousmane Coulibaly is er zeker van: 'Dit seizoen gaat hij alles verpletteren, het zal zo gebeuren. Hij zal één of twee seizoenen bij Standard blijven, daarna zie ik hem in Duitsland of Spanje spelen.' DOOR THOMAS BRICMONT - FOTO'S BELGAIMAGE