O le Martin Årst is niet de man die snel de voet van het gaspedaal haalt. Terwijl we langs de eilandjes en vissersdorpjes van het Skagerrak rijden, de regio die het uiterste zuiden van Noorwegen scheidt van Denemarken, vertraagt de grote blonde Noor slechts wanneer hij iets te zeggen heeft. Opdat het geluid van de motor zijn woorden niet zou overstemmen.
...

O le Martin Årst is niet de man die snel de voet van het gaspedaal haalt. Terwijl we langs de eilandjes en vissersdorpjes van het Skagerrak rijden, de regio die het uiterste zuiden van Noorwegen scheidt van Denemarken, vertraagt de grote blonde Noor slechts wanneer hij iets te zeggen heeft. Opdat het geluid van de motor zijn woorden niet zou overstemmen. Årst kent de omgeving als zijn broekzak. Hij komt hier vaak waterskiën, jetskiën of vissen met zijn kameraden. Hij is al enkele jaren een veertiger, maar sport en spel blijven zijn passies. 'Als tiener beoefende ik allerlei sporten: skiën, volleybal en zelfs biljart. Maar ik hield ook heel veel van feesten, zelden miste ik een party. Voor mijn 20e rookte ik tot twintig sigaretten per dag.' Toen hij in België toekwam, stond hij stomverbaasd te kijken naar de discipline van het profbestaan. Aan de coach moeten vragen of je van tafel mag tijdens een maaltijd met de ploeg: Årst blijft het een onvoorstelbaar voorbeeld vinden. In 1997 haalt Anderlecht Ole Martin Årst als vervanger van Josip Weber. Ondanks een tiental doelpunten in iets meer dan dertig wedstrijden, kan de nieuwkomer het Brusselse bestuur niet overtuigen. Anderlecht laat hem vertrekken naar AA Gent. Het blijkt een slechte zet. Bij de Buffalo's voelt Årst zich als een vis in het water en terroriseert hij de verdediging van elke tegenstander. 'De strijd in de topschuttersstand met Toni Brogno (Westerlo) was werkelijk fantastisch. Onder ons beiden scoorden we zo maar eventjes zestig keer in één seizoen. We zetten ons gevecht verder in de media, maar telkens met veel respect voor elkaar.' De prestaties van de Noorse aanvaller blijven natuurlijk niet onopgemerkt. Ze leveren hem een transfer op naar Standard. De supporters van de Rouches bezingen hem meteen met een persoonlijk lied. Årst bedankt hen met 44 doelpunten in 81 wedstrijden. De romance zal drie jaar duren. 'Ik hou van de passionele fans van Standard, ook al waren ze soms een beetje gek', vertelt hij, waarbij hij zich een anekdote herinnert na een nederlaag bij Westerlo. 'De politie moest onze bus begeleiden tot aan de oprit van de snelweg. Daarna vertrokken ze, maar enkele heethoofden deden ons vertragen en zelfs stoppen. Toen we uiteindelijk in Luik aankwamen, waren onze auto's op de spelersparking allemaal besmeurd met olie en eieren.' Twee dagen later komen een honderdtal supporters hun ongenoegen uiten op de club en uitleg vragen aan de spelers waarom ze zo slecht presteren. Årst vindt ook bij Standard makkelijk de weg naar het doel, maar de Franstalige pers heeft het niet zo op hem begrepen. 'Ik had de indruk dat de journalisten liever de Belgische spelers, zoals Michaël Goossens, in de basis zagen. Met Goossens heb ik trouwens altijd een opperbest contact gehad.' Aan karakter heeft het Ole Martin nooit ontbroken. Wanneer in de zomer van 2001 alles geregeld is tussen Standard en Sporting Portugal, is hij niet bang om tegen de autoritaire ondervoorzitter Luciano D'Onofrio in te gaan en de transfer af te blazen omdat zijn vrouw op het punt staat om te bevallen. 'Dat ik niet naar Portugal wilde verhuizen, paste niet in de plannen van Luciano. Er bestond immers een duidelijke entente tussen Standard, Marseille en Sporting Lissabon. Hij was woedend, maar bij de geboorte van mijn kindje stuurde hij ons een enorm boeket bloemen. Ik denk dat hij het uiteindelijk wel kan appreciëren als iemand voet bij stuk houdt en wat tegengas geeft.' Uiteindelijk verlaat hij de boorden van de Maas voor zijn thuisland. 'Ik was bijna dertig en we wilden dat onze kinderen opgroeiden in Noorwegen.' Voor 600.000 euro trekt hij naar Tromsø IL. Ook in eigen land blijft Ole Martin Årst trouw aan zijn reputatie en blijft hij tot zijn 38e gemiddeld één wedstrijd op de twee scoren. Na zijn voetbalpensioen gaat hij wedstrijden van de Eliteserien (de hoogste Noorse voetbalafdeling) becommentariëren, rechtstreeks én als analist. In zijn naaste omgeving komt hij tegelijkertijd heel wat zorgen tegen, wat hem doet besluiten om ook een sociale rol te vervullen en zich in te zetten voor verscheidene voetbalploegen voor daklozen. 'Twintig jaar geleden waren drugs in Tromsø nagenoeg onbestaande, maar door de komst van dealers uit de Balkan zijn de problemen begonnen. De regering heeft verschillende acties op touw gezet om de strijd aan te gaan. Vooral de oprichting van voetbalclubs is een schot in de roos.' Bijna alle Noorse clubs in de hoogste afdeling hebben ook een ploeg voor daklozen en een goed doel als shirtsponsor. Wanneer de nationale televisieomroep hem niet langer ziet zitten als commentator en analist, vindt Årst al snel nieuwe uitdagingen: marketingmanager van een handbalclub, mede-eigenaar van een zaal waar cage football gespeeld wordt, spinninglesgever. 'Maar mijn echte tweede professionele carrière begon in 2016 toen ik begon te werken bij Unisport, Scandinavisch marktleider in sportfaciliteiten. We bieden een erg breed gamma aan, van kustgrasvelden tot materiaal voor gymnasten, reparaties van trampolines en nog veel meer. Ik werk in de verkoop.' Stilzitten staat niet in zijn woordenboek. In zijn vrije tijd neemt Årst deel aan het televisieprogramma 71 ° nord, waarbij de deelnemers van zuid naar noord Noorwegen doorkruisen met de kajak, al zwemmend of te voet. 'We sliepen in tenten en stonden om 5 uur 's morgens op om aan een vierdaagse wandeltocht te beginnen. Er namen bekende Noren aan deel.' Na een avontuur van meerdere weken bereikt de ex-voetballer het doel. Een beeld voor de eeuwigheid: Ole Martin Årst met tranen in de ogen op de top van een berg.