'Vorig jaar heb ik met een paar vrienden nog een voetbaltoernooitje in Maastricht gespeeld, sindsdien stond ik niet meer op een veld. Jammer. Ik speel heel graag in zaal, maar de harde ondergrond is te belastend voor mijn enkels', zegt Olivier De Cock (39), die in de zomer van 2014 een punt zette achter drie seizoenen SVV Damme, toen een eersteprovincialer. 'Ik had er nog graag een jaartje bijgedaan, maar na een val op de schouder liep ik een breuk en een gescheurde pees op, waardoor ik móést stoppen. Te abrupt, want voetbal was en is nog altijd mijn grote passie.'
...

'Vorig jaar heb ik met een paar vrienden nog een voetbaltoernooitje in Maastricht gespeeld, sindsdien stond ik niet meer op een veld. Jammer. Ik speel heel graag in zaal, maar de harde ondergrond is te belastend voor mijn enkels', zegt Olivier De Cock (39), die in de zomer van 2014 een punt zette achter drie seizoenen SVV Damme, toen een eersteprovincialer. 'Ik had er nog graag een jaartje bijgedaan, maar na een val op de schouder liep ik een breuk en een gescheurde pees op, waardoor ik móést stoppen. Te abrupt, want voetbal was en is nog altijd mijn grote passie.' Elf caps voor de Rode Duivels, 286 wedstrijden voor Club Brugge, de club waar hij werd opgeleid en in november 1996 onder Hugo Broos in het eerste elftal debuteerde. Net 21 jaar geworden, de toekomst op de rechterflank was voor járen verzekerd. Sierlijke voetballer. Altijd rechtop. Zelden brutaal. Opengebloeid in het tweede seizoen van Erik Gerets, onder wie hij op het veld van Anderlecht zijn eerste titel vierde. Champagne in de tempel van de aartsvijand: onvergetelijk voor iemand die opgroeide in Sijsele, een dorp in de schaduw van Brugge. Basisspeler onder René Verheyen, sinds de zomer van 2000 de vaste rechterflankverdediger van Trond Sollied, de trainer die Club na vier tweede plaatsen in 2003 naar de twaalfde titel leidde. Apostel van de duidelijkheid. Zelden roteren, al was het programma toen óók al loodzwaar. Beker, competitie en Champions League, waarin blauw-zwart Borussia Dortmund uit de poules hield. Ook AC Milan, dat met onder anderen Dida, Paolo Maldini, Alessandro Nesta, Cafu, Kaká, Andrea Pirlo, Clarence Seedorf, Andrij Sjevtsjenko en Pipo Inzaghiau grand complet aan de aftrap kwam, verslikte zich in San Siro in de Brugse machine. 0-1, getekend Andrés Mendoza. Sollied nam in 2005 afscheid met twee titels en twee bekers, het lichaam van de 29-jarige rechtsback begon toen al tegen te pruttelen. Enkelblessures, steeds weer opnieuw. 'Kraakbeenletsel. Ik moest nog 30 worden en mijn beste periode lag al achter de rug, al heb ik nog een mooi seizoen bij Fortuna Düsseldorf (2007-2008, nvdr) meegemaakt.' Na een tegenvallende periode bij Rot-Weiss Oberhausen speelde de Sijselenaar voor KV Oost-ende en KSV Roeselare, bij SVV Damme combineerde hij voetbal in provinciale met een job in een immobiliënkantoor. 'Ik volgde toen ook een avondcursus vastgoedmakelaar en trainde op vraag van Henk Mariman de verdedigers van de U17 en U19 van Club Brugge. Op de duur was ik elke avond weg, terwijl ik vooral zélf nog wilde voetballen.' Na een jaar haakte hij af bij de Club Academy, maar de bal blijft hem ook na het voetbalpensioen achtervolgen. 'Na mijn revalidatie aan de schouder begon ik opnieuw te tennissen. Ik loop geregeld en het was een droom om ooit eens aan de marathon van New York deel te nemen, maar door mijn slechte enkel komt het er wellicht nooit van. Als ik 15 of 20 kilometer loop, dan moet ik naar de kinesist.' Straks volgt hij de verkorte trainerscursus UEFA A, in de hoop dat hij de draad met het voetbal opnieuw kan oppikken. 'Jeugdtrainer, scouting, misschien ergens trainer van een eerste ploeg worden.' Zoals BjornCool, een van zijn beste vrienden, die met Westkapelle aan de leiding in eerste provinciale staat. 'Mooi om te zien hoe hij met die club bezig is. Net zoals Thomas Troch, ook een heel goede vriend, die als spelersmakelaar voor ISM Internationaal werkt en onder anderen Laurent Depoitre begeleidt.' Hij gaat nog geregeld naar het Jan Breydelstadion en trok onlangs naar Old Trafford. 'Daar moest ik bij zijn. Als voetballer droomde ik ervan om ooit eens tegen een Engelse club te spelen, maar het is er nooit van gekomen. Een paar dagen stage met Leeds United, meer was me niet gegund...' (lacht) DOOR CHRIS TETAERT'Ik droomde ervan om ooit eens tegen een Engelse club te spelen, maar het is er nooit van gekomen.' - OLIVIER DE COCK