MAANDAG 30 JULI

Bewonderend kijkt AA Gentmanager Michel Louwagie de ouders van zwemmer Jasper Aerents na die jaarlijks 40.000 kilometer afleggen om hun zoon te steunen in de uitbouw van zijn sportieve carrière. Op zulke momenten ervaart Louwagie, ook voorzitter van de Belgische zwembond, hoe verschillend de werelden zijn waar hij zich in beweegt. In het zwemmen strijken toppers salarissen op waar de gemiddelde testspeler bij pakweg AA Gent zijn neus voor ophaalt.
...

Bewonderend kijkt AA Gentmanager Michel Louwagie de ouders van zwemmer Jasper Aerents na die jaarlijks 40.000 kilometer afleggen om hun zoon te steunen in de uitbouw van zijn sportieve carrière. Op zulke momenten ervaart Louwagie, ook voorzitter van de Belgische zwembond, hoe verschillend de werelden zijn waar hij zich in beweegt. In het zwemmen strijken toppers salarissen op waar de gemiddelde testspeler bij pakweg AA Gent zijn neus voor ophaalt. 's Avonds breekt een oorverdovend kabaal los in het zwemstadion telkens als een Britse atleet op de startblokken verschijnt. Twee rijen voor ons zit een gewezen grootheid in het zwemmen: Franziska van Almsick, nog altijd een opvallende verschijning. Geen goeie plek, zo blijkt wanneer ze zich omdraait en aan de collega die net voor ons zit, vraagt of die niet een foto van haar wil maken, met het zwembad op de achtergrond. Een poging van uw verslaggever om uit te pakken met zijn parate kennis van het topzwemmen, pakt verkeerd uit. Of de aardige vrouw uit het Franse gezin naast ons van wie de twee kinderen zo enthousiast ' Allez la France!' roepen en met de Franse vlag zwaaien, weet wie daar een paar meter voor haar zit? " Bien sûr", zegt ze. "Ik heb nog met Franziska gezwommen op de Olympische Spelen van Atlanta in 1996. Als u uit België komt, kent u vast Brigitte Becue. Daar zwom ik toen ook tegen." Terwijl ze praat, zwaait Hélène Ricardo naar een man met dreadlocks. Ziet die er niet een beetje uit als Yannick Noah, Frans toptennisser uit de jaren tachtig? "Het is Yannick", glimlacht ze. Op de persconferentie na de 200 meter vrije slag wordt de Franse winnaar Yannick Agnel ondervraagd. Maar de vertaling via het tolkenhokje kent technische problemen. "Wilt u uw antwoord nog eens herhalen?", vraagt de moderator. Ja hoor, zegt de gouden medaillewinnaar spontaan. Aan de 16-jarige Chinese Shiwen Ye, die haar tweede medaille haalt, wordt na een aantal vragen over de impact van de dopinginsinuaties plompverloren gevraagd: "Men draait hier een beetje om de dingen heen. Zeg nu eens vlakaf: hebt u ooit verboden middelen genomen?" Da's nog eens een rechtstreekse vraag, zie. De dag na hun uitschakeling worden de Belgische atleten voor een afscheidsbabbel in het Belgian House verwacht, waar ex-judoka Ingrid Berghmans hen voor het grote publiek aan een kort interview onderwerpt. Of badmintonner Yuhan Tan nog iets speciaals heeft meegemaakt? Jazeker. Toen hij na zijn wedstrijd zelf naar een badmintonmatch ging kijken, werd hem door securitymensen gesommeerd om snel elders te gaan zitten. "Ik bleef nog even zitten, en toen kwam die man wéér", zegt Tan. "Toen ik achter mij keek, zag ik prins Charles zitten." 's Ochtends ontvangt Adidas in het Westfield Shoppingcenter Yohan Blake, de Jamaicaanse sprinter die in de trials zijn maatje Usain Bolt afdroogde. Het auditorium loopt helemaal vol. Waarom wordt hij eigenlijk Het Beest genoemd? Blake: "Omdat ik train als een beest. Wat mijn trainer me opdraagt, voer ik uit." De meeste vragen gaan vooral over de rivaliteit met Bolt. Dat lot wacht ook de Jamaicaanse sprintster Veronica Campbell. Op de vraag hoe zij zich ontspant, is het verrassende antwoord: "Ik luister naar gospelmuziek en lees de bijbel. Dat geeft me rust." Na de derde vraag over de rivaliteit tussen Bolt en Blake schudt Campbell het hoofd. De moderator stelt voor: "Laten we afspreken dat we Veronica geen Usain- of Yohanvragen meer stellen." Na afloop zijn de helden de Jamaicaanse journalisten. Iedereen klampt hen aan voor een interview. Zij voelen zich vandaag allemaal een beetje Bolt en Blake, maar het zijn wel aardige jongens zonder sterallures. 's Middags staat er een verplaatsing op het programma. Van de uitgang van het olympisch park moeten we naar het Speedodorp. In vogelvlucht bedraagt de afstand honderd meter. Probleempje: er liggen alleen een kanaal en een flink beveiligde afsluiting tussen. Dan maar de weg volgen zoals het hoort: de bus op, helemaal rond het olympisch complex, de rij in naar het metrostation, de metro op en een wandeling te voet. Anderhalf uur later komt een wanhopige reporter op de persmeeting met de internationale zwemcoaches aan die onderhand al afgelopen moet zijn. Maar dat is nog niet het geval. Er zijn amper coaches opgedaagd, verontschuldigt de persman van Speedo zich. Of de Belgische reporter misschien genoegen neemt met een exclusieve babbel met Steven Lochte, zwemcoach en vader van Ryan Lochte? That's fine with me! Opgelucht haalt de man adem. 's Middags gaat in het Westfield Shoppingcenter een luid gejuich op. Groot-Brittannië heeft op de vijfde dag van de Spelen zijn eerste gouden medaille vast. In de dubbeltwee van het vrouwenroeien gaan Heather Stanning en Helen Glover de geschiedenisboeken in, een uur voor Bradley Wiggins voor medaille nummer twee gaat. Stanning is een legerofficier die over een paar weken op missie naar de provincie Helmand in Afghanistan trekt, en Glover had tot dik vier jaar geleden nog nooit een roeiboot van dichtbij gezien. Ze schreef zich in voor een talentenwedstrijd waarvoor UK Sport - het BOIC van het Verenigd Koninkrijk - vijf jaar geleden een advertentie in The Times zette. UK Sport zocht grote, atletische personen die van nul af aan met harde training in vijf jaar moesten uitgroeien tot olympische kampioenen in handbal, volley en roeien. Glovers moeder zag de aankondiging en belde haar dochter op die zich inschreef voor de proeven. Goeie ingeving. Nog 8 van de 3854 kandidaten die zich voor de proeven inschreven, zijn op de Spelen geraakt. Sportsucces, zo bewijst het project, is in grote mate maakbaar. Jacques Borlée zal die stelling niet tegenspreken. Het is even over elven in de ochtend en een dolgelukkige François Heersbrandt staat de Belgische pers te woord. Hij heeft zich net geplaatst voor de halve finales 100 meter vlinderslag in dezelfde reeks die Michael Phelps won. Phelps praat tien meter verder met de internationale pers, en opdat ook de journalisten op de vijfde rij in de mixed zone hem zouden verstaan, houdt de Amerikaanse perschef een microfoon voor zijn mond, zodat zijn commentaar door de luidsprekers klinkt. Het was Phelps' allerlaatste kwalificatiewedstrijd op topniveau ooit. Vanaf het olympisch zwembad in Oost-Londen is het meer dan een uur met de metro naar Wimbledon in het zuidwesten. Halfweg stapt een Nederlands gezin uit Den Helder op. De vader en twee zoons zijn zomaar naar Londen afgereisd zonder tickets en zijn er toch in geslaagd drie events bij te wonen. De dag tevoren waren ze nog op het voetbal in Wembley, vandaag hopen ze nog aan tennistickets te raken, maar het evenement is uitverkocht. Terwijl de Deense fans ontgoocheld afdruipen richting metro - Caroline Wozniacki overleefde de kwartfinales niet - stapt een frêle vrouw helemaal alleen over het voetpad, de andere kant op. Niemand klampt haar aan of vraagt om een handtekening. Het is Justine Henin, de olympisch kampioene van 2004. Op de metro op de terugweg na de uitschakeling van Kim Clijsters rinkelt de telefoon van een passagier op de bank aan de overkant die met haar vriendin een middagje tennissen was gaan kijken. "Ja", zegt ze opgewonden, "we hebben alle vier de matchen op central court gevolgd, en weet je wie we gezien hebben? Prins William en Kate! Jammer dat ze zo vroeg weg moesten." Bijna drie kwartier heeft de rij wachtenden nodig om de driehonderd meter tot de ingang van het station Saint Pancras af te leggen. Zo veel volk naar het olympisch dorp, dat betekent dat het atletiekgebeuren van start gaat. In de reeksen van de 100 meter treden drie meisjes aan in islamitisch verantwoorde kledij. De Irakese Abdul Razak daarentegen loopt gewoon met de haren los en met blote benen. Ze wordt zelfs tweede in haar reeks. De Omaanse Shinoona SalahAl-Habsi en de Qatarese Noor Hussain Al-Malki dragen een aerodynamisch pak dat alles verhult behalve het gezicht en de handen. De Qatarese had zich de investering kunnen besparen. Haar Spelen zitten er na twee seconden op. Ze gaat uit de startblokken, grijpt naar haar dijbeen en heeft een spierscheur. Huilend wordt ze in een rolstoel afgevoerd. De Afghaanse Tahmina Kohistani kon zich blijkbaar zo'n pak niet permitteren. Zij loopt met een gewone hoofddoek, lange mouwen, en een strakke trainingsbroek en eindigt ver achter de andere deelnemers in haar reeks. Met 14'42" zet ze de 32e en slechtste tijd neer, maar ze is niet ontgoocheld. In de mixed zone staat ze in uitstekend Engels een paar journalisten te woord. Twee meter verder staat Svetlana Bolshakova omringd door de Belgische pers. Het relaas van de Afghaanse is pakkend in zijn eenvoud, maar zo anders dan de andere verhalen hier. Zelden zo'n emotioneel olympisch moment meegemaakt. Kohistani heeft tranen in de ogen terwijl ze praat. Op de vraag waarom ze huilt, zegt ze eenvoudig: "Omdat ik bang ben dat vreselijke dingen me te wachten staan als ik terug ben in Afghanis-tan. Ik heb erg veel negatieve berichten op Facebook gelezen. Zoals: 'Je loopt veel te traag, wat doe je daar?' Of: 'Een vrouw hoort niet te lopen.' En nog véél erger." Ze heeft nooit op een echte tartanpiste gelopen, en zeker niet voor zo veel volk. Maar ze is trots: "Dat ik op deze Olympische Spelen ben en de race uitgelopen heb, is mijn olympische zege. Alle andere meisjes uit mijn wedstrijd zijn naar me toegekomen." Ze is nog maar de tweede Afghaanse vrouw ooit op de Spelen. Haar voorgangster, ook een atlete, moedigde haar aan om door te zetten. "Misschien dat de volgende generatie wel trots zal zijn op wat ik hier deed, omdat ik deuren opende die tot nu gesloten bleven. Maar ik ben echt bang om terug te gaan." Valt het vasten haar niet zwaar (het is ramadan)? "Ik vast niet. Ik vast straks, als ik terug ben. Ik ga nu mijn ouders in Afghanistan bellen." De Amerikaanse verslaggever van The Washington Post vraagt of hij met haar op de foto mag. Dat mag. Iedereen heeft een krop in de keel. Wat zeg je op zo'n moment, als verwende westerling? Eenvoudig: "Thank you very much and success." Ze is aangedaan. "Bedankt allemaal." Waar zeuren wij eigenlijk allemaal over? Het is kwart voor elf 's avonds en er zit zowat 50 man in de grote perszaal wanneer Michael Phelps met zijn trofee van meest gelauwerde olympiër aller tijden zijn laatste persconferentie ooit geeft, een paar uur nadat hij zijn negende wedstrijd op zestien won. Een week eerder zat er bijna tien keer zoveel volk in dezelfde zaal en nam Phelps zelf een foto van die massa. In zijn eentje won hij meer medailles dan India in zijn hele olympische verleden. Phelps heeft nergens spijt van. "Ik heb alles gedaan wat ik wou doen. Ik heb me altijd voorgenomen om niet tot mijn 30e te zwemmen. Ik wil nu andere dingen doen in mijn leven. Bijvoorbeeld niet langer vier uur per dag in een bad liggen. Ik wil reizen, zo veel fantastische plekken bezoeken waarvan ik alleen maar de luchthavens en de hotelkamers heb gezien. "Toen ik op het podium stapte, kwamen de tranen. Ik wilde ertegen vechten, maar dan bedacht ik: laat maar komen." Heeft hij veel opgegeven voor zijn sport? Phelps schudt het hoofd. "Dat maakt me niet uit. Ik heb gedaan wat ik wou doen, ik zou het niet anders aanpakken als het te herdoen is." Welke les geeft hij zijn opvolgers mee? "Dat je niets bereikt zonder hard werken." Of er de voorbije dagen post is aangekomen? "We nemen geen post aan," zegt de receptioniste van het hotel, "tenzij u ons van tevoren meldt dat u post verwacht. We sturen alles gewoon terug, om veiligheidsredenen." Op elk kruispunt in het centrum van Londen en in de buurt van alle openbare plaatsen loopt politie met kogelvrije vesten en de vinger aan de trekker van het machinegeweer. Aan vrijwilligers geen gebrek, en ze zijn best aardig, als je hun orders opvolgt. Een van die orders is: " Keep moving, follow the line." Engelsen zijn gek op rijen. Ze gaan ook als vanzelf in de rij staan. Eetstandjes op olympische locaties? Niemand probeert voor te kruipen. Zelfs als er geen rij is en er maar één individu opdaagt, raken ze hier niet in paniek. Houd die man (of vrouw) tegen en laat hem/haar even wachten, tot anderen opdagen, en je krijgt vanzelf weer een rij. De langste rij staat, dag in dag uit, aan de zaak in het Westfield Shopping Center waar de merchandisingproducten van Team GB verkocht worden. Aan de ingang staan twee immense kleerkasten van mannen die kooplustigen tegenhouden tot er weer plek is in de overvolle winkel voor een volgende groep. Er is dan ook haast geen Brit meer op straat te zien die geen kleine of grote Britse vlag mee zeult. Na het aanvankelijke scepticisme omarmt Londen de Spelen. De BBC zendt alles uit, van het ontbijt tot een analyse om middernacht. Voor de openingsceremonie haalde de nationale zender met 26,9 miljoen kijkers de hoogste kijkcijfers in zestien jaar. De Afghaanse honderdmeterloopster Kohistani huilt. "Ik ben bang dat me bij mijn terugkeer vreselijke dingen te wachten staan."