Hij maakt deel uit van de generatie die al op heel jonge leeftijd de teugels van de nationale ploeg in handen moest nemen en die dus de komende jaren alle records qua aantal caps gaat breken. Axel Witsel is nog maar 26, maar niettemin viert hij vrijdag in Wales al zijn zestigste selectie voor de Rode Duivels. Een mooie aanleiding voor een gesprek.
...

Hij maakt deel uit van de generatie die al op heel jonge leeftijd de teugels van de nationale ploeg in handen moest nemen en die dus de komende jaren alle records qua aantal caps gaat breken. Axel Witsel is nog maar 26, maar niettemin viert hij vrijdag in Wales al zijn zestigste selectie voor de Rode Duivels. Een mooie aanleiding voor een gesprek. Axel Witsel: "Dit wordt mijn zestigste, als ik me niet vergis?" "Dat betekent veel voor mij. Het bewijst dat de tijd snel gaat en dat ik al een hele weg heb afgelegd. Zestig selecties... terwijl ik me nog heel goed mijn allereerste herinner. Ik was toen achttien, het was in februari, tegen Marokko (eigenlijk op 26 maart 2008 om precies te zijn, nvdr)." "Het is altijd een doel, ook al weet je op voorhand nooit welke wendingen een carrière kan nemen. Wanneer je voor het eerst geselecteerd wordt, dan is het niet de bedoeling dat het daarbij blijft, dan wil je er elke keer bij zijn. Daarvoor moet je altijd topniveau halen en je nooit laten gaan." "De hele kwalificatiecampagne voor het WK. En nadien het toernooi zelf, daarvan droomden we al lang. En ook al had er meer ingezeten dan een uitschakeling in de kwartfinales tegen Argentinië, het blijft een van de mooiste herinneringen." "Ik heb er heel wat goeie gespeeld... (lacht) Neen, serieus, ik zou zeggen de uitwedstrijd in Oostenrijk die we met 0-2 wonnen. Tijdens de kwalificaties voor het EK 2012. Die wedstrijd was een keerpunt voor de nationale ploeg: ik speelde een heel sterke match (hij scoorde twee keer, nvdr) en vanaf dat moment begon ik almaar meer mijn stempel te drukken. Als ik daarentegen maar een middelmatige wedstrijd had gespeeld, dan was ik misschien uit de ploeg gevlogen." "Mijn eerste wedstrijd. Ook al was het mijn debuut en scoorde ik, we verloren thuis met 1-4 tegen Marokko. En dan is er ook nog mijn rode kaart in Bosnië (in april 2009, 2-1-verlies, nvdr), waarna ik vier wedstrijden geschorst was." "Er zijn onderhandelingen aan de gang, maar ik kan je nog niet vertellen dat ik daar volgend jaar zal spelen. De twee clubs moeten overeenkomen, ik heb daar weinig over te zeggen, want ik lig nog voor twee jaar onder contract." "Mijn afgesprongen transfer naar Real is inderdaad dagen, weken zelfs, door mijn hoofd blijven spoken. Echt een domper. Zo'n grote club! Als je voetballer bent en je weet dat een club als Real Madrid je wil, dan kun je niet weigeren. Dat het niet is doorgegaan, tja... dat is het leven, dat is het voetbal. Je moet dan de bladzijde omslaan en weer aan het werk gaan. Ik denk ook dat ik daar nu gemakkelijker mee om zou gaan, mocht het me nog eens overkomen. Ik ben geen 22 meer. Oké, ik ben ook nog niet oud (lacht), maar nu ik 26 ben, sta ik mentaal veel sterker en besef ik dat het erbij hoort in het voetbalwereldje. En ik weet ook dat de club die me wil veel geld zal moeten neertellen. Zenit heeft 40 miljoen euro voor mij betaald, ze geloofden in mij. Dan ga ik natuurlijk niet voor 12 miljoen vertrekken. We zien wel wat er gebeurt tijdens de vakantie." "In gedachten ging ik ervan uit dat het voor maximaal drie jaar zou zijn. Maar je hebt niet alles in de hand: ik dacht dat ik zeker langer dan een jaar in Lissabon zou blijven. Maar ik speelde een geweldig seizoen en een jaar later was ik al weg. Bij Zenit lag het enigszins anders. Ik had het in het begin niet zo gemakkelijk, ik heb me moeten aanpassen. Dat is zeker een van de redenen waarom ik daar na drie jaar nog altijd ben." "Ik schaam me niet om dat toe te geven. Na mijn komst waren er bepaalde problemen in de groep, met name jaloezie. De sfeer was niet goed. Dan kun je ook geen resultaten neerzetten op het veld. Ik was ook niet erg in vorm. Ik was niet slecht, maar ik kon niet bevrijd spelen. Niet zoals nu in elk geval." "De komst van André Villas-Boas als trainer. Dat heeft een déclic gegeven. Hij gaf me een plaats hoger op het middenveld. Ik speelde meer offensief en dat ligt me beter." "Mijn vorige trofee was weer even geleden, dat was de Ligabeker met Benfica. Mijn laatste titel was zelfs met Standard. In drie jaar tijd ben ik in de competitie nooit ver geraakt, dus deed het nu echt wel deugd." "Ik ben geen nummer 10. Ik pas meer in het profiel van een box-to-box. Desondanks draai ik er niet omheen dat ik niet erg tevreden ben met mijn statistieken. Door veel als nummer 6 te spelen, heb ik het misschien wat verleerd om beslissend te zijn als de gelegenheid zich voordoet. Ik moet mijn beheersing voor het doel terugvinden." "Toen ik naar hier kwam, had ik niet zo'n goed beeld van het land." "Neen, bang was ik niet. Ik zou ook nooit naar Machatsjkala gegaan zijn. Het was Sint-Petersburg of niets. Mijn twijfels verdwenen snel. In die drie jaar heb ik geen enkel racistisch incident meegemaakt." "Hun manier van rijden. Die zijn zot! Ze halen links en rechts in, midden in de stad. Het is precies een formule 1-circuit. Typ op YouTube maar eens 'accident Russia' in, dan zul je het vlug begrijpen." "Er wordt niet veel gesproken over de Russische competitie, maar er is een verschil tussen Nicolas Lombaerts en mezelf. Hij is al heel snel bij Gent weggegaan, terwijl ik toch vijf jaar in België gespeeld heb. De komst van spelers als Hulk, Eto'o en Valbuena heeft voor meer aandacht gezorgd. Dat het kampioenschap nog niet groter geworden is, heeft ook te maken met de zwakke positie van de roebel. Kleine clubs zitten in geldnood. Ik wil niet beweren dat het niveau van de Russische competitie even hoog is als dat van de Duitse, Italiaanse, Spaanse of Engelse, maar ik vind het wel beter dan in Portugal, waar de titelstrijd elk jaar een duel is tussen Porto en Benfica. Hier heb je Zenit, CSKA, Lokomotiv en Spartak, die allemaal in staat zijn om kampioen te spelen." "De nationale ploeg gaf me zuurstof. Zelfs als het goed loopt bij je club, ben je blij dat je erheen mag. Het maakt je trots. Stel je dus voor wat het betekent als het bij je club wat minder gaat, dan leef je helemaal op." "De sleutels van het huis, dat weet ik niet. Maar hij gaf me veel vertrouwen, ja. De evolutie binnen de nationale ploeg verloopt heel natuurlijk, beetje bij beetje heb ik meer aanzien verworven en de coach merkte dat." "Ik kan op beide posities spelen." "Ja, dat heb ik al wel honderd keer herhaald. Zoals ik bij Zenit speel. De laatste wedstrijd dat ik bij de Rode Duivels op die positie gespeeld heb, ging dat goed. Ik heb heel wat kansen afgedwongen, ook al miste ik wat geluk bij de afwerking. Maar de coach weet dat ik ook als nummer 10 kan spelen." "Ja." "Ik denk dat het een logische evolutie is. We komen van de 71e plaats op de FIFA-ranking. Momenteel staan we tweede. De mensen hebben hogere verwachtingen en dus komt er ook sneller kritiek. Ik herinner me geen Belgische ploeg met méér kwaliteiten dan deze, dus wordt er wat van verwacht. Hebben de mensen redenen om zo kritisch te zijn? Ik weet het niet, het klopt natuurlijk dat we nog niks gewonnen hebben. Om de benaming 'gouden generatie' te verdienen, moeten we eerst iets winnen." "We hebben veel zelfvertrouwen. Maar één gegeven is veranderd: het verrassingseffect. Alle ploegen wachten ons nu op, kennen onze kwaliteiten en weten dat we topspelers hebben. Aan die verandering moeten we ons aanpassen." "Ja, we moeten leren nog beter het spel te maken. We weten dat we gemakkelijk op de counter kunnen spelen: we hebben snelle jongens die het verschil kunnen maken en we weten hoe we gegroepeerd moeten blijven spelen. Maar we moeten onszelf ervan overtuigen dat we ook de kwaliteiten hebben om het spel te maken. We kennen elkaar, we hebben de automatismen omdat we al zo veel jaar samen spelen, dat komt wel." "Eden Hazard! Ik denk dat het voorbije seizoen iedereen de mond snoert die kritiek op hem had toen hij na het WK weer bij de nationale ploeg kwam. Hij was de beste speler van Chelsea én van de Premier League. In elke wedstrijd was hij gevaarlijk en beslissend. Hij is echt beter geworden tegenover zijn eerste twee jaar in Engeland." "Het klopt dat bij Chelsea heel de ploeg in functie van hem speelt, want hij kan op elk moment het verschil maken zodra hij de bal aangespeeld krijgt. Bij de nationale ploeg heeft hij dat niveau nog niet gehaald, maar we zijn ervan overtuigd dat hij hier hetzelfde kan doen. En dat niet elke actie over hem verloopt, komt ook doordat we weten dat we over nog andere spelers beschikken die het verschil kunnen maken. Kevin De Bruyne heeft bijvoorbeeld een fantastisch seizoen gespeeld. Daar zijn geen andere woorden voor: 21 assists, asjeblieft!" "Een klein beetje. Op de Russische televisie kan ik niet alle matchen bekijken, dat moet ik dan via streaming doen. Het is echt jammer wat daar aan het gebeuren is. Het is de club van mijn hart, de club waar ik mijn opleiding gehad heb. Zien hoe het daar nu voorstaat, dat doet me pijn." "Ja, maar ik vind dat het geen ploeg heeft die kan wedijveren met Anderlecht of Club Brugge. Standard strijdt niet met dezelfde wapens. Vanaf het moment dat Luciano D'Onofrio de club verlaten heeft, heb ik het gevoel dat het niet meer dezelfde club is. Als hij was gebleven, dan stond Standard nog altijd aan de top. Hij had dat in zich, het was de club van zijn hart, hij kent het voetbal en hij weet hoe het werkt. Hij zou erin geslaagd zijn een sterk elftal bijeen te brengen." "Ik ben nog niet met mijn fin de carrière bezig, ik ben nog maar 26." "Neen, dat zou mij nooit overkomen! Als ik dat zou doen, dan zou ik uit Luik moeten verhuizen. (lacht) Ik begrijp zijn keuze, ik wil daar geen kritiek op geven, want als Standard hem geen aanbod deed, wat wil je dan dat hij zou doen? Maar ik zal vermijden om zo'n keuze te maken." DOOR STÉPHANE VANDE VELDE IN BORDEAUX - FOTO'S BELGAIMAGE / DIRK WAEM"De afgesprongen transfer naar Real is dagen, weken zelfs, door mijn hoofd blijven spoken."