Verbluffend. Een ander woord bestaat er niet voor het seizoen dat Kim Clijsters en Justine Henin neergezet hebben. Onder hun beidjes verzamelden ze zomaar eventjes achttien finaleplaatsen en twaalf toernooi- overwinningen. Daarnaast stootten ze de familie Williams van de troon en voeren de nieuwe wereldorde aan. De blijvende progressie van hun tennis en hun vernietigende machtsvertoon laten iedereen verweesd achter. Naaste concurrentes zoals Lindsay Davenport of Jennifer Capriati krijgen stilaan de kriebels van die Belgische veroveringsdrang.
...

Verbluffend. Een ander woord bestaat er niet voor het seizoen dat Kim Clijsters en Justine Henin neergezet hebben. Onder hun beidjes verzamelden ze zomaar eventjes achttien finaleplaatsen en twaalf toernooi- overwinningen. Daarnaast stootten ze de familie Williams van de troon en voeren de nieuwe wereldorde aan. De blijvende progressie van hun tennis en hun vernietigende machtsvertoon laten iedereen verweesd achter. Naaste concurrentes zoals Lindsay Davenport of Jennifer Capriati krijgen stilaan de kriebels van die Belgische veroveringsdrang. Maar evolueert hun speltype amper, Clijsters en Henin blijven de ervaringen opstapelen en vooruitgang boeken. De manier waarop Clijsters bijvoorbeeld de laatste weken Davenport afhield, was tekenend. Qua benenspel, tactiek en techniek diept de kloof tussen de Belgische protagonisten en het groepje achtervolgers steeds meer uit. Het overschot aan talent gecombineerd met wilskracht, fysieke scherpte en dadendrang maakt het Belgische bastion zo goed als onoverwinnelijk. Jammer daarom eigenlijk dat op dit ogenblik de zussen Williams de handschoen niet echt kunnen opnemen. Met de afwezigheid van Serena en de vragen over Venus lijkt de weg open naar een tweede opeenvolgende Belgische finale in een grandslamtoernooi. Toch zitten er enkele addertjes onder het gras. Clijsters heeft zichzelf in haar queeste naar beide nummer-één-noteringen - enkel en dubbel - niet gespaard. Een inloopperiode van vijf weken met een hele rist wedstrijden en weinig rustdagen zou wel eens nefast kunnen zijn voor lichaam en geest. Ook kan de mentale energie die moest worden opgebracht om die hoogste positie in te palmen, omslaan in een soort relaxatie nu het doel bereikt is. Justine focust zich al een tijdje op die belangrijke overwinningen en plant haar toernooien zorgvuldig. Fysiek zal ze daardoor weer sterk voor de dag komen, iets dat al zichtbaar was in de finale van San Diego. De Waalse gaf daarin vanaf de derde set een duidelijk fittere indruk dan haar opponente Clijsters. Afwachten wordt het echter hoe het lichtjes opgehitste yankeepubliek gaat reageren op het agressieve gedrag van het nummer drie van de wereld. Henin gaat tijdens een match professioneel over lijken en durft ook daarna in de pers wel eens flink uit te halen. Met het verdwijnen van Martina Hingis en het ontdooien van de Williamsen heeft het vrouwencircuit opnieuw nood aan wat controverse en wordt er, zelfs in België, gretig ingepikt op de uitvergrote uitspraken. Toch lijkt haar tennis op het punt te staan om ook te oogsten op haar minst geliefde ondergrond, hardcourt. Een laatste factor die roet in het eten van een Belgisch onderonsje kan gooien, is de concurrentie. Of tenminste wat ervoor moet doorgaan. De geopereerde Serena was al een tijdje uitgerangeerd, maar op haar grotere zus is geen duidelijk peil te trekken. De lastige buikspierblessure van Venus zal toch omzichtig behandeld moeten worden, wil ze niet uitgroeien tot een chronische handicap. De rest van het peloton ligt nog in of komt net strompelend uit de ziekenboeg. Capriati, steevast vurig aangemoedigd in New York, sukkelt met een schouderblessure en een weerbarstig niveau. Monica Seles krijgt haar ouderdomskwaaltjes aan de voet niet onder controle. Amélie Mauresmo, een meisje met toekomst maar ook met een frêle gezondheid, kampt met de naweeën van een ribblessure. Chanda Rubin heeft last van haar schouder, Davenport van haar voeten en Daniela Hantuchova van een hoofd vol zorgen. Het weerwerk zal dan maar van de Russische troepen moeten komen, maar het valt te vrezen dat jonge kuikens als Kuznetsova, Sharapova of Zvonareva nog een beetje te groen achter de oren zijn om nu al mee te dingen naar de hoogste prijs. Waar de Belgische dames dus eigenlijk alleen maar zichzelf moeten vrezen op weg naar de finale, zullen hun mannelijke landgenoten blij zijn met elke zege die ze boeken. Olivier Rochus, die sinds kort de honneurs waarneemt als eerste Belg op de we- reldranglijst, heeft de handigheid om goed voor de dag te komen op het cement. Toch zal hij zijn handen meer dan vol hebben om het gebrek aan gewicht in de service te compenseren. Met maar één toernooi als voorbereiding en een nieuwe coach op de loonlijst, Julien Hoferlin, vertrekt de kleinste Rochus waarschijnlijk toch wel met enkele vraagtekens. Twijfels die misschien stilaan aan het optrekken zijn bij de vorige beste Belg, Xavier Malisse. In Montreal wist hij al een set af te snoepen van de man in vorm, Andy Roddick, maar zijn overwinning in Cincinnati tegen Lleyton Hewitt zal zeker voor een kick gezorgd hebben. Malisse kan uit zijn kleine putje klauteren via zijn favoriete ondergrond en enkele goede matchen op de US Open. Precies zes jaar nadat hij neerstreek in het trainingskamp van Nick Bollettieri, heeft hij de zeventigjarige goeroe weer uit de kast gehaald om hem te begeleiden op Flushing Meadow. Iemand die sinds de coachwissel wel stevig door het circuit vliegt, is Andy Roddick. Naast de reeds aanwezige power, servicekracht en energie heeft Brad Gilbert ook nog een tikkeltje tactisch inzicht geïnjecteerd in het dolle brein van Roddick. De branie van weleer heeft plaatsgemaakt voor overtuiging en ondervinding. Het nummer vier van de wereld steunt niet meer alleen op zijn service en een overdosis veerkracht, maar snoept af en toe al eens puntje weg aan het net. Een zone op de baan die hij vroeger enkel kende uit de boekjes. De onbezonnenheid wordt er met de hamer uit getimmerd door Gilbert en zelfs zijn zwakkere backhand kent minder en minder moeilijke momenten. Roddick is de hoop van het thuisland. Een voortrekkersrol die hij langzamerhand zou moeten overnemen van Andre Agassi. De man uit Las Vegas heeft een matige en vroegtijdig afgebroken preparatie achter de rug en wordt ondanks zijn plaatsing als eerste reekshoofd toch niet als de ultieme favoriet beschouwd. Na een knallende opening van het seizoen liep het sinds Wimbledon iets stroever. Maar met achttien deelnames in New York, waaronder drie finales en twee zeges, zullen ze Agassi vermoedelijk niet zo snel meer van de wijs brengen. Roger Federer lijkt na zijn magnifieke triomf op het gras van Wimbledon ook klaar om in de andere grandslamtoernooien van zich te doen spreken. De koele Zwitser heeft nu eenmaal het spel om op elke ondergrond te schitteren, al valt het af te wachten hoe hij omgaat met het toegenomen verwachtingspatroon. door Filip DewulfMoeten de Belgische dames alleen zichzelf vrezen, onze mannen zullen al blij zijn met elke zege die ze boeken.