Weinig federaties die in precaire momenten zo goed de rangen sluiten als de FIFA. Er is wel eens ergernis over het despotisme van Sepp Blatter, er wordt al eens gefluisterd over andere en modernere structuren, maar als de nood hoog is, dan treedt er een merkwaardige onuitgesproken solidariteit op. En zo rekende de wereldvoetbalbond dus vorige week donderdag in Zürich op een bikkelharde manier af met de kandidatuur van Engeland voor het WK 2018. Geen land dat zowel op technisch als op economisch vlak een sterker dossier presenteerde, geen land waar de beleving zo hoog ligt en de infrastructuur zo goed is, maar daar ging het niet om. Twee beschamende stemmen kreeg Engeland in de eerste ronde. Het gevolg van onthullende onderzoeksjournalistiek van een Britse krant en van een BBC-reportage waa...

Weinig federaties die in precaire momenten zo goed de rangen sluiten als de FIFA. Er is wel eens ergernis over het despotisme van Sepp Blatter, er wordt al eens gefluisterd over andere en modernere structuren, maar als de nood hoog is, dan treedt er een merkwaardige onuitgesproken solidariteit op. En zo rekende de wereldvoetbalbond dus vorige week donderdag in Zürich op een bikkelharde manier af met de kandidatuur van Engeland voor het WK 2018. Geen land dat zowel op technisch als op economisch vlak een sterker dossier presenteerde, geen land waar de beleving zo hoog ligt en de infrastructuur zo goed is, maar daar ging het niet om. Twee beschamende stemmen kreeg Engeland in de eerste ronde. Het gevolg van onthullende onderzoeksjournalistiek van een Britse krant en van een BBC-reportage waarin leden van het Uitvoerend Comité van de FIFA nog maar eens in opspraak kwamen. Journalisten die de toekenning van het WK 2018 en 2022 drie dagen lang in de Messe van Zürich volgden, waanden zich in een verdorven wereld. Een wereld van corruptie, malversaties, steekpenningen en verdachtmakingen. Verbijsterend om te zien is het telkens weer hoe Sepp Blatter alle verhalen van zich afslaat en triomferend het podium beklimt. Hij deed dat bij iedere presentatie en het gebeurde ook op de dag des oordeels. En telkens weer zijn er verhalen over de sociale rol van het voetbal in de hele wereld. Terwijl voetbal al lang geen spel meer is, maar een product dat dáár wordt neergezet waar het meeste geld voorhanden is. Zelfs in de woestijn. De gigantische ontgoocheling die zich van de leden van de HollandBelgium Bid na afloop meester maakte is tegen die achtergrond dan ook wat vreemd. Het leek erop alsof iedereen even de realiteit was ontvlucht en zich wentelde in een wereld van dromen en illusies. Op een brutale manier word je dan weer wakker en geconfronteerd met een ontluisterende werkelijkheid. De keuze van Rusland en Qatar, niet echt schoolvoorbeelden van een democratie, is een pijnlijke illustratie voor de verblindende macht van het geld. Niemand die dan nog stilstaat bij dossiers die niet zo sterk zijn of bij de rapporten van de FIFA-inspecteurs. Die maakten zich in Rusland zorgen over de vliegverbindingen en bestempelden een WK-organisatie in Qatar als 'een groot risico'. Maar niet iedereen van het Uitvoerend Comité van de FIFA die daar op dat moment bij stilstond. In hun achterhoofd dachten ze aan de immense grondstofvoorraden van deze landen, aan olie en gas, de financiers van het WK 2018 en 2022. Samen met Nederland schikt voetbalminnend België zich weer in het leven van elke dag. De nieuwe stadions moeten er komen, ook al omdat de UEFA strikte voorwaarden oplegt, maar het zal allemaal wat bescheidener en wat kleiner zijn. Maar wanneer die bouwwerken starten? Niemand die er een datum op kan plakken. In Brugge bijvoorbeeld werken ze nu naar verluidt aan nieuwe scenario's voor de financiering, terwijl er door Club nu al vier jaar geleden een stadionproject werd voorgesteld, grotendeels bekostigd met privégelden. In Brussel vindt de Brusselse minister-president Charles Picquénog altijd dat de stad een hypermodern stadion nodig heeft, maar hij twijfelt over de locatie. Nu de druk van het WK wegvalt, moet de tijd genomen worden om daar rustig over na te denken, klinkt het. Tijd om na te denken? Is die er nog niet genoeg geweest? Het is België ten voeten uit: een land waar geen beslissingen worden genomen, een land dat zes maanden na de verkiezingen nog geen regering heeft, waar er in Antwerpen eindeloos lang verhit gebekvecht is over de bouw van de Lange Wapper. Een land waar gemiddeld zes keer meer asielaanvragen zijn dan in Duitsland en dit onder de bevoegdheid valt van zes ministers, een land van vertragingsmanoeuvres en politiek gekonkelfoes, waar structuren het mogelijk maken dat ieder (stadion)dossier wordt geremd of geblokkeerd. Die besluiteloosheid straalt ook af op het voetbal: qua infrastructuur wordt België langzamerhand een ontwikkelingsland. DOOR JACQUES SYSNiemand die nog stilstaat bij de rapporten van de FIFA-inspecteurs.