Paul Put begon met een onthoofde ploeg aan de competitiestart, want Daniel Zitka (Anderlecht), Seyfo Soley (RC Genk), Norman Petter Rudi (GBA) en later ook nog Roman Vonasek (Cercle Brugge) zochten andere oorden op. De Ivoriaanse centrale verdediger Lezou Doba was de enige versterking die door mister AfricaWilly Verhoost werd aangebracht. Bovendien raakte tweede spits Patrick Zoundi al snel...

Paul Put begon met een onthoofde ploeg aan de competitiestart, want Daniel Zitka (Anderlecht), Seyfo Soley (RC Genk), Norman Petter Rudi (GBA) en later ook nog Roman Vonasek (Cercle Brugge) zochten andere oorden op. De Ivoriaanse centrale verdediger Lezou Doba was de enige versterking die door mister AfricaWilly Verhoost werd aangebracht. Bovendien raakte tweede spits Patrick Zoundi al snel zwaar geblesseerd, wat de offensieve stootkracht van de ploeg ook al niet ten goede kwam. Dat bleek al snel tijdens de Intertotobeker met een vroege uitschakeling tegen het Duitse VfB Stuttgart. Paradoxaal genoeg was van al die aderlatingen tijdens de competitie weinig te merken. Lokeren ontpopte zich tot een stevig collectief dat aanvallend voetbal bracht, perfect gegangmaakt door een sterk middenveld - de IJslandse inventiviteit en techniek van Arnar Gretarsson, Runar Kristinsson en Arnar Vidarsson gekoppeld aan het loop- en het infiltratievermogen van Davy De Beule - en het opportunisme van diepe spits Sambegou Bangoura. Het leidde tot een onverhoopte vijfde plaats op het einde van de heenronde. Alleen tegen Club Brugge en Anderlecht werd de zwakte van het team blootgelegd, met name het ontbreken van efficiëntie voor het doel als Bangoura in een mindere periode zat, en de blessuregevoeligheid van strateeg Kristinsson. Bovendien bleken er niet veel alternatieven voorhanden die een meerwaarde opleverden voor het elftal. Gevolg was dat Papy Kimoto uit de lappenmand werd gehaald. De Congolees bedankte voor het vertrouwen en maakte enkele belangrijke doelpunten. In de terugronde ging Lokeren op de ingeslagen weg verder. Het frivole spel bleef aanvankelijk behouden, ondanks het feit dat de aanzwellende transfergeruchten rond Bangoura voor onrust en irritatie zorgden. De wedstrijd tegen zijn toekomstige werkgever Standard werd nog wel gewonnen met 1-2 en AA Gent een week later vernederd met 5-1, de welles-nietes-spelletjes tussen voorzitter Roger Lambrecht en de Guinese topscorer eisten hun tol. Vijf speeldagen voor het einde resulteerde dat alles in een speelverbod voor Bangoura. Gelukkig had Lokeren in zijn strijd voor de derde plaats een geruststellende voorsprong opgebouwd, want zonder Bangoura verloor het een pak van zijn mogelijkheden. Alleen tegen Bergen werd nog een punt behaald, thuis volgden er zware afstraffingen tegen Club Brugge en Anderlecht. Hoe dan ook mag Paul Put terecht opgetogen zijn. Hij haalde meer dan het maximum uit zijn uiterst beperkte kern. Bevestigen volgend seizoen wordt de opdracht, zij het een moeilijk realiseerbare. door Frédéric Vanheule