Het is voor de internationale ontwikkeling van Anderlecht niet goed dat ze in deze competitie zo'n overdonderend meesterschap etaleren, de 1-4-nederlaag van zondag tegen Standard ten spijt. Zelfs mindere wedstrijden worden doorgaans tot een goed einde gebracht. Je zag dat twee weken geleden op Moeskroen, toen de thuisploeg het met degelijk voetbal Anderlecht moeilijk maakte, maar paars-wit uiteindelijk gemakkelijk won.
...

Het is voor de internationale ontwikkeling van Anderlecht niet goed dat ze in deze competitie zo'n overdonderend meesterschap etaleren, de 1-4-nederlaag van zondag tegen Standard ten spijt. Zelfs mindere wedstrijden worden doorgaans tot een goed einde gebracht. Je zag dat twee weken geleden op Moeskroen, toen de thuisploeg het met degelijk voetbal Anderlecht moeilijk maakte, maar paars-wit uiteindelijk gemakkelijk won. In een match zoals die op Celtic Glasgow constateer je dat er andere normen gelden. Dan is het een kwestie om vanaf de eerste seconde heel scherp te staan. Dan wordt het genadeloos afgestraft als een aanvallende middenvelder oprukt en je doet als verdedigende middenvelder je werk niet. Dan kan je je niet veroorloven om fouten te maken in de verdediging. Wat is bijvoorbeeld van essentieel belang als je in zone verdedigt ? Dat je naar de man kijkt en niet naar de bal. Dat gebeurde bij die eerste goal van Celtic duidelijk niet. En plots zie je dan de ploeg de pedalen verliezen, ineens blijkt ook hoe moeilijk het is om te reageren bij zo'n achterstand. Omdat niemand het heft in handen neemt. Walter Baseggio heeft zich dit seizoen steeds beter geprofileerd als leider van de ploeg. Maar je merkte in Glasgow dat hij in dat soort moeilijke omstandigheden niet in staat is de zaak recht te zetten. Het is een beetje vergelijkbaar met Timmy Simons bij Club Brugge. Ook naar hem wordt nu gekeken. Vroeger mocht hij het bij wijze van spreken doen, nu móet het. Terwijl Simons iemand is die alleen vanuit het groepsbelang een ploeg sterker kan maken. Toch vind ik dat Club het Europees goed doet. Ook vorige week dinsdag, in die thuiswedstrijd tegen AC Milan. Het punt bij Club Brugge is alleen dat zij met een zonesysteem uitpakken met Noorse accenten. Er wordt op een heel strakke manier in zone gespeeld. Omdat iedereen in zijn positie blijft, is het bij een achterstand vaak moeilijker om een bal te recupereren. Je moet dan vanuit die positie druk gaan zetten op de tegenstander om die ballen te heroveren en dan kan je in de problemen komen, dan neem je risico's. Een ander nadeel is dat je als tegenstander in het middenveld ruimte vindt. Lokeren deed dat heel goed en Marc Degryse was daar helemaal een meester in toen hij met Germinal Beerschot op Club Brugge speelde. Hij ging dan op de zijkanten staan en was veelvuldig in balbezit. Let wel : ik sta helemaal achter het systeem van Sollied. Hij weet wat hij wil en daar blijft hij naartoe werken. In goede en in mindere tijden. Ik vind ook dat hij in deze moeilijke periode op een heel volwassen manier met spelers omgaat. Wat merk je namelijk ? Spelers die in een wedstrijd vervangen worden, willen al eens hun ongenoegen kenbaar maken. Sollied reageert daar niet op, hij blijft onverstoorbaar. Bij vele andere trainers zou iemand als Andrés Mendoza al naast de kern zijn gevallen, ze zouden zijn gedrag als een aanval op hun autoriteit aanzien. Als je ziet hoe geprikkeld hij was toen hij in die thuiswedstrijd tegen Westerlo naar de kant werd gehaald... Sollied ging er niet op in. Hij stelde hem drie dagen later op in Milaan, Mendoza speelde sterk en scoorde. Dan heb je als trainer toch een knap stukje werk geleverd. Door