Eden Hazard, Thomas Vermaelen, Jan Vertonghen, Moussa Dembélé of Kevin Mirallas zijn hen voorgegaan. Als tieners hebben ze hun voetbalopleiding in het buitenland afgewerkt. Tot ieders grote vreugde, Marc Wilmots voorop. Mooie successtory's, maar daarnaast zijn er ook talloze verhalen van vaak pijnlijke mislukkingen, jongens die zich een voetbaldroom lieten aanpraten maar al snel op de harde realiteit botsten. Ondanks de (eindelijk) aanwezige infrastructuur die naam waardig en het stijgende aantal jeugdspelers die doorbreken bij Belgische topclubs, verkiezen sommigen nog steeds een buitenlands avontuur. Sport/Voetbalmagazine sprak met hen.
...

Eden Hazard, Thomas Vermaelen, Jan Vertonghen, Moussa Dembélé of Kevin Mirallas zijn hen voorgegaan. Als tieners hebben ze hun voetbalopleiding in het buitenland afgewerkt. Tot ieders grote vreugde, Marc Wilmots voorop. Mooie successtory's, maar daarnaast zijn er ook talloze verhalen van vaak pijnlijke mislukkingen, jongens die zich een voetbaldroom lieten aanpraten maar al snel op de harde realiteit botsten. Ondanks de (eindelijk) aanwezige infrastructuur die naam waardig en het stijgende aantal jeugdspelers die doorbreken bij Belgische topclubs, verkiezen sommigen nog steeds een buitenlands avontuur. Sport/Voetbalmagazine sprak met hen. Huidige club: Chelsea Belgische ex-club: Anderlecht "Ik weet dat er vorige zomer enorm veel heisa was rond de transfer naar Chelsea van de broertjes Musonda (Junior, Tika, Lamisha, nvdr). Er zijn toen veel onwaarheden verteld. Ten eerste was onze keuze voor Chelsea niet door geld geïnspireerd. Manchester City bood immers veel meer. We vonden echter dat de jeugdopleiding bij Chelsea beter is. In België zitten veel goede spelers en bij Anderlecht voetballen de beste jongeren van het land, maar bij Chelsea vind je de besten van de wereld. Ik voetbal samen met jeugdspelers die van overal komen. Dat is enorm verrijkend. Door al zo vroeg naar het buitenland te gaan, leer ik ook een ander, fysieker soort voetbal kennen. De eerste maanden bij de reserven waren heel moeilijk, ik speelde niet op mijn lievelingspositie en kreeg veel schoppen. In de reservecompetitie gaat het er immers nog harder aan toe dan in de Premier League. Je moet veel incasseren, maar zo word je wel beter. Ik schuw het contact niet meer en zelfs al ben ik niet zo robuust als de meeste anderen, het is in je hoofd dat je de klik moet maken. In België heb je een dosis geluk nodig om door te breken. Kijk naar Dries Mertens en Michy Batshuayi, die bij de jeugd werden geweerd. In Engeland vertrekt iedereen met dezelfde kansen. "De toekomst? De voorbereiding op het seizoen doe ik bij Chelsea, om dan waarschijnlijk te worden uitgeleend. Waarom niet aan een Nederlandse of zelfs Belgische club? Ik ben klaar voor de volgende stap en wil me volgend seizoen bewijzen bij de profs. Ik mocht ook al een paar keer met de eerste ploeg trainen. Oscar en Lampard gaven me advies. Net als Eden, die echt een supergast is. Maar ik ben niet meer dan een reservespeler die nog moet doorbreken. Het leven in Londen? Ik ken de stad niet zo goed. Heel mijn familie woont in Surrey, ten zuiden van Londen, waar overigens de meeste spelers resideren. Het is er rustig en dat is perfect. Ik ben in Chelsea om te voetballen en niks anders." Huidige club: Monaco Belgische ex-club: Genk "Ik heb eerst bij Diegem gespeeld vooraleer op mijn elfde bij Racing Genk te belanden. Bijna alle grote Belgische clubs wilden me, maar in Genk vond ik de beste structuur en een familiale sfeer. Toen ik zestien was, kwam Monaco aankloppen. De club zat toen nog in de Ligue 1. Ik werd opgenomen in het centre de formation en ik speelde in het CFA (het Championnat de France Amateurs is de vierde divisie in het Franse voetbal, nvdr). "Ik had geen angst voor het onbekende. In het voetbal moet je risico's durven nemen, anders kom je er niet. Zowel op als naast het veld ben ik zeer gedreven. Ik amuseer me graag en doe al eens onnozel, maar ik speel altijd om te winnen. "Het eerste jaar was lastig. Ik had mijn eerste profcontract getekend en ik woonde alleen in een appartement van de club. Er waren begeleiders die me wekelijks kwamen 'controleren' en ze keken dan of ik geen chocolade had verborgen in mijn kasten. Ik at altijd in het opleidingscentrum, mijn appartement gebruikte ik alleen om te slapen. Je moet natuurlijk opletten voor het Monegaskische leven met al zijn verleidingen. Je mag natuurlijk al eens op stap gaan met vrienden of met meisjes om je gedachten te verzetten, maar de regel is dat je opstaat en gaat slapen met voetbal. "Nabil Dirar heeft me hier veel geholpen. Nabil is als een grote broer voor me. Hij is de eerste die het voor me opneemt, zelfs al ben ik sowieso niet verlegen: ik praat met iedereen, met jonge en oude spelers. "Het buitenland is de beste leerschool. Zelfs al slaag je niet, dan kun je nog altijd terugkeren naar België en blijft het een nuttige ervaring. "Ik heb dit seizoen 27 wedstrijden als titularis afgewerkt ondanks een operatie aan mijn amandelen en andere fysieke kwaaltjes. Dat is niet slecht. Claudio Ranieri heeft me zonder aarzelen in de ploeg gedropt: hij leerde me verdedigen en laat me veel offensieve vrijheid, vooral als terughangende spits. "Al die grote namen (Falcao, Moutinho, nvdr) die hier volgend jaar spelen, doen uiteraard dromen. Waarom bang zijn van de concurrentie? Als ik bang was, zou ik nooit kunnen slagen bij een grote club. Zelfs al beland ik op de bank, dan nog zal ik zeker leren door de omgang met die vedetten. Het bestuur wil me in elk geval houden." Huidige club: PSV Eindhoven Belgische ex-club: Standard "Ik ben beginnen te voetballen op straat. Pas toen ik tien was, ging ik bij een club spelen. Ik bewonderde Ronaldo, die als een straatvoetballer speelde. Zelfs vandaag nog kijk ik naar video's van hem. Op het veldje achter ons in Droixhe-Bressoux speelden we vier tegen vier. Na school ging ik meteen voetballen. Op straat leer je techniek, maar je leert ook incasseren, want je speelt soms tegen grotere en sterkere jongens. Daardoor ben ik nooit bang op het veld. "Tijdens een jeugdtoernooi werd ik opgemerkt door Standard. Twee jaar heb ik er gespeeld (U11-U12). Op m'n twaalfde ben ik naar PSV gegaan. Waarom PSV? Er werd me gezegd dat de opleiding er beter was en ik heb mijn kans gewaagd. Anderhalf uur onderweg, dat is ook niet echt het buitenland. "In het eerste jaar nam ik de trein naar Eindhoven. Nadien mocht ik met mijn ouders intrekken in een appartement van de club. Ik liep school in Eindhoven en daarna ging ik naar de training. En elk weekend keerde ik terug naar Luik. "Het verschil met België? Je wordt beter omringd op training, de coaches sturen je bij. En ik hield van jongs af aan al van deze club. "Mijn verkiezing als vijftienjarige tot beste jeugdspeler ter wereld op de Nike Cup was tegelijkertijd een eer en een beproeving. Plots zat er een legertje makelaars achter me aan. Even heb ik geaarzeld of ik PSV zou verlaten. Ik ben zelfs naar Manchester City gegaan om er een contract te tekenen, maar mijn vader heeft me uiteindelijk overtuigd om het niet te doen. Terug bij PSV kreeg ik een profcontract voor drie jaar. "Geld? Een tiende van wat ik verdien, mag ik houden als zakgeld, de rest belandt op een rekening die is geblokkeerd tot ik achttien jaar ben. Ik ging naar school om Nederlands te leren, maar volgend jaar stop ik met mijn studie. "Al vanaf mijn vijftiende trainde ik één keer per week met de eerste ploeg van PSV. Nu wordt dat dagelijkse kost. Mijn spel moet nog eenvoudiger worden. Eén of twee dribbels mag nog, maar daarna leggen ze me neer. Vooral Marc van Bommel. Maar hij heeft me nooit pijn gedaan. De anderen daarentegen... (lacht) Van Bommel heeft me net als Dries Mertens veel geholpen bij mijn ontwikkeling. Ze hebben me hier al vergeleken met Romario, een clublegende, door mijn wendbaarheid en dribbels. Maar ik heb nog een lange weg af te leggen. "Hollanders zijn ook veel meer zelfverzekerd. Het is een andere wereld. Ik praat zoals zij (hij legt de nadruk op de 'rrr' in zijn uitspraak, nvdr) maar ik blijf nog altijd dezelfde: timide, teruggetrokken. Je zult me nooit een praatje zien slaan met een onbekende." Huidige club: Manchester United Belgische ex-club: Standard "Angst om bij een te grote club terecht te komen? Neen. En eerlijk gezegd is het altijd mijn droom geweest om bij Manchester United te spelen. Als kind supporterde ik al voor de club. Mijn keuze was dus snel gemaakt, zelfs al was er nog interesse van andere grote clubs. Ik was achttien jaar toen ik vertrok, net na mijn humaniora. Voor mij was het belangrijk om al een diploma te hebben vooraleer naar het buitenland te vertrekken. Stel dat ik een zware blessure oploop, dan kan ik nog altijd iets anders doen. "In defensief opzicht heb ik al veel opgestoken. In Luik stond ik ver van de basiself. Het is pas toen United interesse toonde dat ik werd uitgenodigd om met de A-kern mee te trainen. Het gevoel dat ze in Luik geen vertrouwen hadden in mijn kwaliteiten heeft meegespeeld in mijn beslissing. "Vorig seizoen verliep uitstekend. Ik mocht vaak op de bank zitten en ik heb zelfs een match gespeeld in de Carling Cup, de Ligabeker. Al had ik stiekem toch op wat meer wedstrijden gehoopt. Met de reserveploeg werden we ook kampioen en wonnen we de beker. Op het einde van het seizoen hadden we nog een paar belangrijke wedstrijden. Dat verklaart misschien waarom ik niet vaker met de A-ploeg mocht aantreden. "Ik was erbij toen Alex Ferguson in de kleedkamers meedeelde dat hij zou stoppen en er heerste een oorverdovende stilte. Twee uur later zou hij het ook aan de pers vertellen. Niemand had het verwacht, vooral niet na het behalen van een nieuwe landstitel. Iedereen dacht dat hij nog meer prijzen wilde pakken. Voor hem was het wellicht genoeg en hij kan nu van het voetbal genieten zonder de stress van de job. Hij stond altijd bol van de passie en eiste van elke speler tweehonderd procent concentratie in elke wedstrijd. Hij sprak op training iedereen individueel even toe. Voor alle spelers was hij een soort vaderfiguur. "Met al die sterren samen spelen is natuurlijk een droom. Ik herinner me nog hoe ik op televisie naar Champions Leaguewedstrijden keek en een paar maanden later trainde ik samen met die spelers. Het zijn eigenlijk allemaal normale jongens. "Ryan Giggs en Paul Scholes geven me de meeste raad. Het zijn twee fantastische voetballers, die hun ervaring graag delen met de jeugd. Ze weten wat wij nu meemaken. Ze weten hoe moeilijk het is voor een jonge speler om zich plots door al die vedetten omringd te zien. De Engelse pers vergelijkt me soms met Gary Neville, maar zo goed ben ik nog lang niet. Hij was echt een rots in de verdediging. Maar ik boek vooruitgang en heb ook wat meer body gekregen, wat noodzakelijk is om op het hoogste niveau te slagen. Van in het begin heb ik hier fysiek afgezien. De anderen leken allemaal beren van kerels. Ik kreeg een persoonlijk programma met daarin bijna dagelijks krachtoefeningen. Toen ik hier toekwam, kon ik al liggend maar 50 kilo omhoog duwen en na zes keer begonnen mijn armen te trillen. Ondertussen kan ik toch al 95 kilo duwen, wat een groot verschil is." (lacht) Huidige club: Stoke City Belgische ex-club: Moeskroen "Ik was vijftien toen een scout van Portsmouth me voorstelde om bij hen te komen voetballen. Mijn vader heeft me moeten vertellen dat het een club uit de Premier League was, ik wist dat zelfs niet. Ik heb dan beslist om een stap te zetten in de richting van mijn droom: in Engeland op het hoogste niveau spelen. "Het was niet eenvoudig. Ik heb me erg alleen gevoeld en ik kwam er in een structuur terecht die heel wat groter was dan die bij Moeskroen. Ik sprak geen woord Engels, maar ik heb het hoofd niet laten hangen en met vallen en opstaan heb ik me een plaats in de jeugdploegen geknokt. "Stoke City was de volgende stap. Sinds vorige zomer maak ik er deel uit van de A-kern. Ik heb wel nog altijd geen voet gezet op een grasveld in de Premier League. Het feit dat ik optrek met spelers zoals Peter Crouch en Michael Owen kan echter alleen maar nuttig zijn. Ik weet nog heel goed hoe Crouch me tijdens mijn eerste training simpel op het verkeerde been zette. Ik heb direct tegen mezelf gezegd: 'Flo, kijk uit je doppen en werk hard, want die mannen hebben niet voor niks zo'n niveau. ' "Katers en rode oogjes op training, dat kom je bij Stoke niet tegen. Het is hier alles of niks en als je een match op training verliest, levert dat steevast verwensingen op. "Tony Pulis, de ex-coach van de Potters, heeft me nooit een kans gegeven. In zijn manier van spelen had een box-to-box als ik geen plaats. In dat opzicht is hij altijd eerlijk met me geweest. Hij heeft me nooit een basisplaats voorgespiegeld. "Na anderhalf jaar bij Stoke City wilde ik wat meer speeltijd. Walsall (een club uit de League One, nvdr) heeft me gehuurd van januari 2012 tot het einde van dat seizoen. Ik heb er achttien wedstrijden gespeeld en vier doelpunten gemaakt. Het ging zo goed dat ik er afgelopen seizoen ook voetbalde. Maar helaas ging toen niet alles naar wens. Drie keer heb ik er dezelfde blessure gehad omdat ik te snel wilde hernemen. "Mijn volgende keuze zal cruciaal zijn. Ik zal worden uitgeleend aan een club uit The Championship. Blackpool heeft zich aangemeld, maar ze zijn niet de enigen. Welke club het wordt, maakt niet veel uit, als ik me er maar goed voel, de trainer in mij gelooft en me laat spelen. Ik denk dat mijn niveau nu voldoende is om mee te draaien in The Championship en misschien zelfs om al eens met Stoke City te proeven van het echte werk tegen het einde van het seizoen. Veel zal ook afhangen van de nieuwe trainer Mark Hughes. Maar als het niet gaat zoals voorzien, zal ik een beslissing moeten nemen in juni 2014." DOOR THOMAS BRICMONT" Het buitenland is de beste leerschool." Yannick Ferreira-Carrasco " Het verschil met België? Je wordt in Nederland beter omringd op training." Zakaria Bakkali " De Engelse pers vergelijkt me soms met Gary Neville, maar zo goed ben ik nog lang niet." Marnick Vermijl