Verbitterd is hij niet, probeert de 26-jarige Nicklas Pedersen meermaals uit te leggen. Wel voelt hij zich schuldig tegenover een aantal mensen, in de eerste plaats de Deense bondscoach Morten Olsen. Want onder anderen hij was het die de aanvaller overhaalde om voor AA Gent te kiezen - voor een recordbedrag van 1,8 miljoen euro weggehaald bij YR KV Mechelen - en daar afgelopen zomer een (financieel lucratieve) overeenkomst te tekenen tot 2017. "Dat doet pijn. Hij sprak over een volgende stap in mijn loopbaan: de overstap van een subtopper naar een club die de volgende jaren zou meedraaien aan de top in België", zegt de minzame Pedersen. "Maar door omstandigheden lukt dat voorlopig niet, want ik scoor minder en kan mijn stempel niet drukken. En op de koop toe verloor ik mijn plaats in de nationale ploeg. Ik blijf erbij dat ik de juiste keuze maakte, maar de laatste puzzelstukjes ontbreken: belangrijk zijn als afwerker én iets winnen. Momenteel heb ik niet de indruk dat ik hier een betere voetballer werd."
...

Verbitterd is hij niet, probeert de 26-jarige Nicklas Pedersen meermaals uit te leggen. Wel voelt hij zich schuldig tegenover een aantal mensen, in de eerste plaats de Deense bondscoach Morten Olsen. Want onder anderen hij was het die de aanvaller overhaalde om voor AA Gent te kiezen - voor een recordbedrag van 1,8 miljoen euro weggehaald bij YR KV Mechelen - en daar afgelopen zomer een (financieel lucratieve) overeenkomst te tekenen tot 2017. "Dat doet pijn. Hij sprak over een volgende stap in mijn loopbaan: de overstap van een subtopper naar een club die de volgende jaren zou meedraaien aan de top in België", zegt de minzame Pedersen. "Maar door omstandigheden lukt dat voorlopig niet, want ik scoor minder en kan mijn stempel niet drukken. En op de koop toe verloor ik mijn plaats in de nationale ploeg. Ik blijf erbij dat ik de juiste keuze maakte, maar de laatste puzzelstukjes ontbreken: belangrijk zijn als afwerker én iets winnen. Momenteel heb ik niet de indruk dat ik hier een betere voetballer werd." Tijd dus voor wat introspectie. Een monoloog, net voor de spelers een persboycot instelden. Nicklas Pedersen: "Ik zag mezelf terug op beelden van het bekerduel op Zulte Waregem. Voor het eerst dit seizoen riep ik constant naar mijn ploegmaats. Uit onmacht, heel onherkenbaar voor een rustig persoon als ik. I was going crazy. (kijkt even verveeld weg) Zo'n gevoel, dat vreet aan je. Ik krijg vaak de bal aan de verkeerde kant toegespeeld. Heel vervelend is dat, want op die manier lijkt het alsof ik alle duels te gemakkelijk verlies. Weet je, AA Gent heeft veel goede spelers, maar nog geen sterke ploeg. Dat kan ook moeilijk anders, want we kenden al een trainerswissel en er kwamen tijdens de winterstop nog eens zes nieuwe spelers bij. Dat is te veel ineens, omdat je de zomer ervoor ook al tien andere jongens in huis haalde. Om continuïteit en stabiliteit te vinden, heb je tijd nodig. Ik hoop dat de clubleiding dat ook beseft. Soms weet ik echt niet wat er aan de hand is. (zucht) "Ik kwam met hoge verwachtingen naar hier, omdat ik eindelijk eens wilde meespelen voor de prijzen. Víctor Fernández had me haarfijn uitgelegd hoe hij wilde spelen en welke rol hij daarbij voor mij in zijn hoofd had: AA Gent moest het volgens hem hebben van combinatievoetbal over de grond, ik zou de kaatsende spits zijn die de balcirculatie moest verhogen en vanop de flanken zou worden bediend met ballen in de zestien meter. Daarom tekende ik ook. "In het begin liep dat goed. Tijdens de openingswedstrijd van de Ghelamco Arena tegen VfB Stuttgart verliep de uitvoering zo perfect, met voetbal in één tot maximaal twee tijden én veel beweging in mijn rug, dat ik dacht aan top vier. (flauw lachje) En nu trappen we vaak de bal lukraak weg, zelfs zonder dat het wordt opgedragen. Echt onbegrijpelijk. Terwijl we in onze kern toch voldoende spelers hebben die technisch sterk en explosief zijn, en man tegen man kunnen spelen. Dat kan toch niet alleen terug te brengen zijn tot een gebrek aan zelfvertrouwen of genekt worden door stress? Wat dat betreft, spreek ik overigens niet voor mezelf, want ik benader alle wedstrijden op dezelfde manier: relaxed. "De spelers onderling spreken er ook over: we wisselen te vaak van team, en er is te weinig beweging. Al heb ik niet de indruk dat er sprake is van faalangst. We speelden sterk in een 4-4-2-veldbezetting tegen Leuven. Maar door de afwezigheid van Yaya Soumahoro - een echte linkerwinger - schakelden we in Waregem opnieuw over naar een 4-3-3, met Habib Habibou uitvallend naar de linkerflank. De coach deed vooraf goed zijn analyse, alleen de uitvoering liep alweer niet naar behoren. Zoals al zo vaak dit seizoen. Alle ballen op de diepe spits, dat werkt niet voor een type als ik die graag in de voet wordt bediend. Wij hebben ook geen team voor de lange bal en trouwens: (laat een stilte vallen) ik krijg er een stijve nek van. Al minstens honderd ballen vlogen zo over mijn hoofd. Alleen met Habib, SloanPrivat of Christophe Lepoint naast mij kan die optie effectief werken. In sommige wedstrijden is onze ploeg een verzameling van eilandjes, en zie je te weinig collectieve kracht of een goede organisatie om op terug te vallen. Slechts drie duels liep alles perfect: tegen Stuttgart, op Club Brugge en bij RC Genk. Niet toevallig goed voetballende ploegen, en dan is er meer ruimte om te combineren of uit te breken op de tegenaanval. Maar wanneer de tegenstander heel laag staat, hebben we zo veel moeite om openingen te vinden." "Ik was heel blij met de komst van Danijel Milicevic. Iemand met veel gevoel in de voeten, die perfect weet waar hij de bal moet brengen. Niet alleen tijdens het spel, maar vooral ook bij stilstaande fasen. Want nu gebeurt het nog te vaak dat de tweede bal voor de tegenstander is. Dat komt omdat we elkaar nog zoeken op het veld. Het evenwicht ontbreekt. Wie het wedstrijdblad in handen krijgt, ziet de namen van elf uitstekende voetballers. Maar het resultaat daarvan is zo verschrikkelijk uiteenlopend: soms kennen we fantastische momenten, in andere gevallen lijken we een verzameling amateurs. Top of flop. Het tikkeltje extra ontbreekt. Dat kan ik nog altijd niet begrijpen. Het niveau op training is vaak superieur aan hetgeen we in het weekend laten zien. Zonde, echt waar. Geef me per match drie tot vier echte kansen voor doel, in plaats van één nu, en ik kan snel weer die pure afwerker worden. Voetbal, dat is toch dominant zijn en je wil opdringen aan de opponent, niet? Mijn goal tegen Club Brugge op assist van Soumahoro, zo moet het altijd zijn: een voorbeeld van kracht, snelheid en perfecte timing. "Ik ben gewoon te goed om op de bank te zitten, want daar kan ik weinig vertrouwen opdoen. En dat zeg ik zonder een bepaalde pretentie. Bij Mechelen moest ik er van Harm van Veldhoven, vanwege mijn blessuregevoeligheid, gewoon voor zorgen dat ik in het weekend honderd procent topfit was. Twee tot drie groepstrainingen volstonden, hij gaf me veel vertrouwen en bestempelde me als een certitude. Bij AA Gent miste ik tot nu toe slechts drie wedstrijden door kleine letsels. Dus fysiek stellen er zich weinig problemen. "Sinds het onnodige vertrek van Fernández, wat me heel triest stemde, veranderde er veel. Zijn werk was gewoonweg niet af. (herpakt zich) De trainer nu verlangt ook van mij meer grinta en agressiviteit. Ik doe wat me gevraagd wordt, dus stoort het me als we balverlies lijden. Bij Mechelen moest ik dat helemaal niet doen, daar werd me gewoon opgedragen om bij de eerste verdediger in de buurt te blijven. Ik ben vooral een spits voor de zestien meter, maar heb ook steun nodig. De laatste tijd sta ik te veel geïsoleerd voorin. Plus: als ik veel meer meters moet maken, verlies ik een groot gedeelte van mijn frisheid voor doel en kom ik niet zo vaak meer aan de eerste paal. Mijn explosiviteit valt dan weg. (zucht even) Tja. Elke coach weet toch dat hij iedereen individueel op zijn sterkste punten moet uitspelen? "Ik heb het gevoel dat ik, net als de groep, continu een 4-4-2 wil en daar ook specifiek op wil trainen, zodanig dat iedereen perfect zijn positie kent bij balbezit en balverlies. De tijd van het screenen moet definitief voorbij zijn. We moeten ons dringend richten op een goed seizoenseinde, eventueel via play-off 2. Ik beschouw dat alleszins als een nieuw doel. We mogen nog blij zijn met die herkansing op een eventueel Europees ticket. Misschien kan het voor ons een voordeel zijn dat we die maximaal negen partijen erbij krijgen, om te zoeken naar een zekere efficiëntie. We moeten dat zien als een buitenkans." "De laatste weken kijk ik vooral naar mezelf, omdat ik belangrijker wil zijn voor de ploeg. Uit de reacties van medespelers voel ik het vertrouwen: zij willen dat ik speel. Maar het ligt blijkbaar moeilijker voor de technische staf. Als mijn mening wordt gevraagd, zal ik die geven, ook al ben ik geen leiderstype. Ik zal nooit zelf naar de coaches toestappen. Daarvoor ben ik te verlegen. Alleen moet ik iets doen om opnieuw titularis te worden, zeker omdat ik nog nooit een volwaardige uitleg kreeg. Jammer dat die dialoog er niet is, want het zorgt alleen maar voor meer vragen. Iedereen heeft graag duidelijkheid. "Ik zit nu 's morgens in Brussel veel vaker dan anders in de fitnesszaal, om iets extra's te creëren. Meer power. Ik voel me daar niet echt super bij. (blaast even) Zeker als je in de match constant opgesloten zit tussen vier spelers en duels moet uitvechten. Want naast de twee centrale verdedigers krijg ik vaak ook nog eens te maken met twee controlerende middenvelders in mijn buurt. Ik probeer soms uit de dekking weg te lopen en naar de flanken uit te wijken, maar dan moeten anderen proberen te infiltreren. Alleen moet de onderlinge communicatie nog fel verbeteren. Eigenlijk moet het rendement in zijn totaliteit gewoon zo snel mogelijk hoger." DOOR FRÉDÉRIC VANHEULE - BEELDEN: IMAGEGLOBE"AA Gent heeft veel goede spelers, maar nog geen sterke ploeg." "Ik ben te goed om op de bank te zitten. En dat zeg ik zonder pretentie."