Zijn er nog mensen die het zich herinneren? Toen Roberto Martínez vijf jaar geleden als bondscoach werd aangesteld, deden sommigen in Engeland daar nogal lacherig over. De Spanjaard, die drie jaar bij Everton werkte, had daar kennelijk geen verpletterende indruk gemaakt en werd hier en daar afgeschilderd als een tactisch onbenul. Een deel van de Belgische media namen die (voor)oordelen ongenuanceerd over. Het schiep een klimaat van twijfel.
...

Zijn er nog mensen die het zich herinneren? Toen Roberto Martínez vijf jaar geleden als bondscoach werd aangesteld, deden sommigen in Engeland daar nogal lacherig over. De Spanjaard, die drie jaar bij Everton werkte, had daar kennelijk geen verpletterende indruk gemaakt en werd hier en daar afgeschilderd als een tactisch onbenul. Een deel van de Belgische media namen die (voor)oordelen ongenuanceerd over. Het schiep een klimaat van twijfel. Nu zal het erop aankomen Martínez na dit EK aan boord te houden. Dat wordt een moeilijke opgave want er zullen genoeg aanbiedingen zijn en zonder het openlijk te verkondigen lijkt de bondscoach na vijf jaar nood te hebben aan een nieuwe uitdaging. Martínez heeft het Belgisch voetbal stap voor stap beter gemaakt. Maar hij ontpopte zich vooral tot een uitmuntende peoplemanager die beseft dat je samen alleen topprestaties kan leveren als je iedereen in zijn waarde laat en een goed gevoel geeft. Alles staat bij hem in functie van de spelers en zeker niet van zichzelf. Die eigenschap wordt meer geaccentueerd dan zijn tactisch inzicht. Maar dat is er, in weerwil van de wilde Engelse verhalen, wel degelijk. Ook tijdens dit EK, met tientallen meningen van een klein leger analisten, blijkt Martínez altijd de juiste keuzes te maken. Ook afgelopen zondag tegen Portugal. Hooguit zou je hem kunnen aanwrijven dat hij Eden Hazard iets te lang op het veld liet staan, al zorgde hij wel voor balzekerheid. Een juiste inschatting was het wel om de aanvoerder meteen aan de aftrap te brengen. De volwassenheid van deze generatie Rode Duivels blijkt na iedere wedstrijd weer. Ook zondag nadat tegen een rauw Portugal de deur naar de kwartfinale was opengebroken. Spelers wezen achteraf op de tekortkomingen in het spel. Geen hoerastemming, maar nuchtere analyses. Sprankelend voetbal hebben de Rode Duivels op dit EK nog niet gebracht, veel minder flitsend is het spel dan tijdens het WK 2018. Sterker zelfs: het is bijna het tegenovergestelde van toen. Maar er staat wel een sterk, efficiënt blok, dat goed gegroepeerd acteert. Met spelers ook die, naast de steunpilaren, onverwacht een uitblinkersrol naar zich toetrekken. Thorgan Hazard bijvoorbeeld die niet alleen door zijn schitterend doelpunt een sterk toernooi speelt, nadat hij vorig seizoen, vaak geremd door blessures, geregeld op de bank zat bij Borussia Dortmund. Of Thomas Vermaelen die tegen Portugal een van de absolute uitblinkers was. De 35-jarige verdediger kan de wekelijkse dynamiek van het voetbal nog moeilijk aan en verhuisde ook daarom naar Japan. Maar hij kan zich wel nog altijd in een opdracht vastbijten. Ook al had een deel van de buitenwereld daar de nodige twijfels over. Het glijdt van Martínez af. Hij is, zoals de voormalige technisch directeur Chris Van Puyvelde het onlangs nog verwoordde, bezig met analyses en de omzetting daarvan in een functionele oefenstof. Maar zal dat nooit verkondigen. Ook op dat vlak is hij een verademing in een opgeblazen wereldje. In het succesverhaal van de Rode Duivels kan de waarde van Thibaut Courtois niet worden onderschat. Dat is tijdens en in de aanloop naar ieder toernooi zo. In oktober 2012 bijvoorbeeld toen de Rode Duivels in de regen van Belgrado met 0-3 wonnen van Servië en Courtois in het eerste halfuur een paar miraculeuze reddingen verrichtte. Alleen door hem geraakten we toen op het WK. Courtois kende een topseizoen bij Real Madrid en zorgde ervoor dat de ploeg lang in de race om de titel bleef. Nu trekt hij die lijn door. Even professioneel, even gedreven. Naar het beeld van alle Rode Duivels.