Misschien gebeurt het wel eens dat Ivan De Witte of Michel Louwagie 's nachts wakker schieten en visioenen krijgen over hun nieuwe stadion dat maar voor de helft is gevuld. Dat moet voor hen een horrorscenario zijn. Want om die gloednieuwe arena die in de zomer van 2013 in gebruik wordt genomen, draait het op dit moment bij AA Gent, het hangt als een schaduw over het seizoen. De voorbereidingen zijn getroffen, de commerciële plannen uitgewerkt, het businessmodel helemaal ontwikkeld. Alleen met dat wat er zich op het veld afspeelt, wilde het niet zo best gaan. En dat op een scharniermoment in de geschiedenis van de club. Het zorgt intern voor een grote zenuwachtigheid.
...

Misschien gebeurt het wel eens dat Ivan De Witte of Michel Louwagie 's nachts wakker schieten en visioenen krijgen over hun nieuwe stadion dat maar voor de helft is gevuld. Dat moet voor hen een horrorscenario zijn. Want om die gloednieuwe arena die in de zomer van 2013 in gebruik wordt genomen, draait het op dit moment bij AA Gent, het hangt als een schaduw over het seizoen. De voorbereidingen zijn getroffen, de commerciële plannen uitgewerkt, het businessmodel helemaal ontwikkeld. Alleen met dat wat er zich op het veld afspeelt, wilde het niet zo best gaan. En dat op een scharniermoment in de geschiedenis van de club. Het zorgt intern voor een grote zenuwachtigheid. In die context moet je het stukje Gents theater dat vorige week werd opgevoerd situeren. In wezen was er niets verkeerds mee dat Ivan De Witte zich vragen stelde over de mentaliteit waarmee er anderhalve week geleden in de tweede helft van de thuiswedstrijd tegen KV Mechelen werd gespeeld. Vooral ook omdat er eerder sprake was van een onrustwekkende instelling in de Europese wedstrijd tegen het Hongaarse Videoton. Vreemd dat Trond Sollied reageerde als door een adder gebeten. Hij zei meer voetbalervaring te hebben dan het bestuur en riep niet te vrezen voor zijn job "omdat ik zó een nieuwe club heb". Dat was zeer ongepast. Groot zijn trainers die in dat soort omstandigheden hun emoties controleren. Trond Sollied is een gedegen vakman, maar zeker geen wereldtrainer. Hij heette een vernieuwer te zijn toen hij naar België kwam en looplijnen invoerde. De Noor droomde van het grote werk, maar aan de top is hij nooit geraakt. Niet in België en zeker niet in het buitenland waar zijn plafond lag bij het Griekse Olympiacos Piraeus. Geen club die Trond Sollied beter kent dan AA Gent. Met zijn kwaliteiten en zijn zwakheden. Dat hij weinig communiceert en niet houdt van strakke regels weet je op een moment dat je hem een contract laat tekenen. Er moet vorige week, toen het plots heette dat AA Gent naar een nieuwe trainer zocht, dus wel degelijk iets aan de hand zijn geweest. Trond Sollied geeft altijd de indruk zich van niemand iets aan te trekken. Hij is overtuigd van zijn gelijk, zelfkritiek lijkt niet aan hem besteed. In die zin blijft zijn scherpe uithaal naar het bestuur al even vreemd als het gegeven dat hij Christian Brüls voor de wedstrijd van vrijdag op Standard uit de selectie zette. Brüls is een van die spelers die over een en ander hun bedenkingen hebben en ook formuleerden. Het is al vaker gebleken dat trainers niet met kritiek kunnen omgaan. Tactische fouten zullen ze al evenmin toegeven als ongelukkige wissels. Ze bouwen rond zich een harnas van zelfverzekerdheid. Het is wellicht de enige manier om in deze jungle te overleven. Trainers blijven eenzame mensen, regisseurs van een toneelstuk waarvan ze vaak de regie niet kennen. AA Gent schreef tijdens het tussenseizoen wel een scenario: het haalde de bezem door de kern, liet een groot deel van het middenveld gaan en trok de kaart van de jeugd. Dat was een weloverwogen optie. Maar een verjonging impliceert een wisselvallige curve in de prestaties. Het lijkt onwaarschijnlijk dat het Gentse bestuur dat overgangsseizoen niet had ingecalculeerd. De onvrede en de ongerustheid hadden duidelijk andere oorzaken. Al zijn ze voorlopig weer onder tafel geveegd. Na de 1-2-zege op Standard is de storm weer gaan liggen. Op de vraag of het van het bestuur verstandig was om voor de match op Standard de druk op een jonge groep op te voeren, liet Sollied grijnzend horen dat hij daar niet op hoefde te antwoorden. Nu heet het dat het goed is om af en toe voor druk te zorgen en vlogen alle partijen elkaar weer amicaal in de armen. Alsof er niets is gebeurd. Hoe dan ook zou een vertrek van Trond Sollied voor iedereen gezichtsverlies hebben betekend. Juist AA Gent geeft de afgelopen jaren blijk van stabiliteit. Negen jaar is het geleden dat er in het Ottenstadion nog eens een trainer werd ontslagen. Alleen Cercle Brugge doet beter. Die continuïteit moet het handelsmerk blijven als de club straks een nieuw luik in zijn historie inslaat. door jacques sysBij AA Gent draait alles om het nieuwe stadion.