Geen club waar je zo genadeloos wordt neergemaaid door de zeis van de kritiek als bij Anderlecht. Toen Hugo Broos tien maanden geleden als trainer werd ontslagen, haast vermorzeld na de hopeloze strijd tegen omhooggevallen ego's, leek dit voor hem een bevrijding. Maar Broos bleef met een onverwerkt trauma zitten : in interviews praat hij nog steeds uitvoerig over zijn bittere ervaringen in het Astridpark.
...

Geen club waar je zo genadeloos wordt neergemaaid door de zeis van de kritiek als bij Anderlecht. Toen Hugo Broos tien maanden geleden als trainer werd ontslagen, haast vermorzeld na de hopeloze strijd tegen omhooggevallen ego's, leek dit voor hem een bevrijding. Maar Broos bleef met een onverwerkt trauma zitten : in interviews praat hij nog steeds uitvoerig over zijn bittere ervaringen in het Astridpark. Vorige week kreeg Frank Vercauteren voor het eerst sinds zijn aanstelling openlijk kritiek. Na de belabberde wedstrijd op Standard plaatste analist Wim De Coninck terecht vraagtekens bij de tactische opties. Vercauteren, die de indruk gaf een man te zijn met een groot incasseringsvermogen, reageerde als door een adder gebeten : hij noemde De Coninck openlijk een hypocriet. Het is natuurlijk gemakkelijker om je tegen de boze buitenwereld af te zetten dan de hand in eigen boezem te steken. Topmensen herken je aan de serene en waardige manier waarop ze in zware stormen overeind blijven. Maar ook Vercauteren gaat bij de eerste serieuze tegenwind overboord, ook hij blijkt naar aloude Belgische gewoonte een man met lange tenen. Natuurlijk is het in een huis als Anderlecht, dat de lat zo hoog legt dat iedereen constant ongelukkig lijkt, niet gemakkelijk werken. Vercauteren ervoer het vorige zomer toen de komst van Marius Mitu werd doorgedrukt, terwijl hij niet op de Roemeen zat te wachten. Helemaal onmogelijk is het bijna om uit al die buitenlandse pseudovedetten een eenheid te smeden. Zij aanzien België als een transitstation, als een springplank naar Spaanse of Italiaanse roem. Dat Serhat Akin tot twee keer toe verbolgen reageert omdat hij te weinig speelt, toont waar het bij dat soort spelers om draait : zichzelf. Vercauteren probeerde verbeten rechte lijnen te trekken in een wespennest vol eigenbelang, maar moet tot de constatering komen dat hij de ploeg op voetbalvlak geen stap verder bracht. Dat is voor hem ongetwijfeld een bron van frustratie. Misschien moet Vercauteren tijdens de bezinnende eindejaarsperiode eens nadenken over het effect dat zijn rotatiesysteem sorteerde. Anderlecht sloot de heenronde af met zes punten minder dan vorig seizoen. Het heeft weinig automatismen en is mijlenver verwijderd van het academische voetbal dat Vercauteren moest terugbrengen. Nooit is de nivellering in ons voetbal zo groot geweest als op dit moment. Standard droomt na de swingende voorstelling tegen Anderlecht van de titel, maar te gemakkelijk zweefden de Rouches dit seizoen op een wolk van euforie. Dat kostte vier punten in de thuismatchen tegen Beveren en Roeselare. Club Brugge overtuigde tijdens deze voetbaljaargang nog nauwelijks, blijft in het spoor van de kopploegen en telt met de mokkende Spanjaard Javier Portillo nog zo'n speler die in de eerste plaats een uitstalraam voor zichzelf zoekt. Collectiviteit is het absolute toverwoord tijdens deze competitie. Zo groeide het al zo vaak bezongen Zulte Waregem uit tot de absolute revelatie. En zo schuift ook Westerlo de top vijf binnen, ook al vroegen velen zich voor het begin van het seizoen af hoe het vertrek van Jan Ceulemans daar zou opgevangen worden. Nergens bleek zoveel voetbalverstand als in Westerlo : zes van de zeven nieuwe spelers hebben doorgaans een basisplaats. Daarnaast past de onbekommerde Herman Helleputte als gegoten in deze gemoedelijke vereniging. Natuurlijk is er in Westerlo geen sprake van druk. Het is een vereniging waar niets hoeft en alles mag. Dat neemt niet weg dat de juiste sportieve opties werden genomen. Met de transfer van Nico Van Kerckhoven bijvoorbeeld, de hoeksteen van het elftal. Toen Van Kerckhoven vorig seizoen na zes jaar Duitsland aangaf naar Lierse te willen terugkeren, vond de toenmalige voorzitter Gaston Vets dat de ex-international versleten was. De Oost-Europeanen die Lierse later haalde, waren natuurlijk veel beter. ljACQUES SYSNERGENS BLEEK ZOVEEL VOETBALVERSTAND ALS IN WESTERLO.