De nazomer strooit zijn laatste zonnestralen uit over le pays noir. In Gerpinnes, ten zuiden van Charleroi, baadt de riante villa van Yves Soudan in het groen. "We hebben hier een uitstekende zaak gedaan", vertelt hij. "We hadden wat verderop gebouwd, maar na een jaar of vier kwam deze woning vrij. Ons eerste bod werd meteen aanvaard. Af en toe denk ik er wel eens aan om terug te keren naar Gent, maar zelfs als ik dit mooie pand hier zou verkopen, kom ik nog lang niet toe om zeg maar in De Pinte een nieuwe woning te zetten. In vergelijking met Vlaanderen is de bouwgrond hier nog altijd spotgoedkoop : 50 euro per vierkante meter, in De Pinte is dat minstens het viervoudige. Laat ons dus nog maar een tijdje hier blijven. Mijn vrouw is afkomstig van deze streek en het is hier lang zo slecht niet. Jammer van dat grauwe en bij momenten zelfs slechte imago van Charleroi, maar er wordt echt alles aan gedaan om dat weer op te vijzelen."
...

De nazomer strooit zijn laatste zonnestralen uit over le pays noir. In Gerpinnes, ten zuiden van Charleroi, baadt de riante villa van Yves Soudan in het groen. "We hebben hier een uitstekende zaak gedaan", vertelt hij. "We hadden wat verderop gebouwd, maar na een jaar of vier kwam deze woning vrij. Ons eerste bod werd meteen aanvaard. Af en toe denk ik er wel eens aan om terug te keren naar Gent, maar zelfs als ik dit mooie pand hier zou verkopen, kom ik nog lang niet toe om zeg maar in De Pinte een nieuwe woning te zetten. In vergelijking met Vlaanderen is de bouwgrond hier nog altijd spotgoedkoop : 50 euro per vierkante meter, in De Pinte is dat minstens het viervoudige. Laat ons dus nog maar een tijdje hier blijven. Mijn vrouw is afkomstig van deze streek en het is hier lang zo slecht niet. Jammer van dat grauwe en bij momenten zelfs slechte imago van Charleroi, maar er wordt echt alles aan gedaan om dat weer op te vijzelen." Het was na zijn periode bij KV Oostende, waar Soudan een achillespeesblessure opliep, dat hij zijn verdere voetbalgeluk over de taalgrens kwam zoeken. Eerst in derde klasse bij Olympic Charleroi en later bij Bergen, waarmee hij nog net de promotie naar tweede klasse afdwong. "Doodjammer", zucht Soudan, "dat mijn loopbaan in eerste klasse er zo vroeg opzat. Ik was nog geen dertig. Toen bleek dat er bij mijn eerste operatie niet voldoende bot was afgekapt, moest ik na acht maanden opnieuw onder het mes. Alles samen bleef ik anderhalf jaar aan de kant, terwijl dat in normale omstandigheden amper drie maanden is. Ik was op dat moment, in mijn laatste seizoen bij Standard, uitgeleend aan Oostende, waar voorzitter Vergeylen erop aandrong dat ik me daar liet opereren. Ik had beter niet naar hem geluisterd." Na zijn tweede operatie kwam hij in contact met Lieven Maesschalck. "Die was toen nog lang niet zo bekend als nu. En aangezien ik geen club meer had, moest ik wel in mijn eentje revalideren. Na drie maanden zwoegen bij Maesschalck stond ik er opnieuw, maar niemand zat op Yves Soudan te wachten. Nochtans was ik op Sclessin met zes goals in tien matchen sterk begonnen." De Gentenaar vond nog wel onderdak bij Cambuur Leeuwarden in de Nederlandse tweede klasse. "Prachtig stadion en mooie oefenvelden," herinnert hij zich nog "maar door financiële problemen in de club kwam ik er niet verder dan de voorbereiding. Gelukkig had ik tijdens enkele voorbereidingswedstrijden goede kritieken geoogst in het gerespecteerde blad Voetbal International. Bij Eeklo hadden ze dat blijkbaar gelezen, want ik kreeg er onderdak voor de rest van het seizoen. Nadien kwam ik in Wallonië terecht. In 2000 volgde ik nog een versnelde trainerscursus en ontfermde ik me over de beloften van Olympic maar vorig jaar hield ik het veldvoetbal voor bekeken." Niet dat zijn oude blessure opnieuw de kop opstak, maar hij kon niet weerstaan aan de lokroep van het strandvoetbal. Via Frédéric Waseige, met wie hij nog bij Olympic had gespeeld, kwam hij ermee in contact. Met onder meer Philippe Vande Walle, Patrick Vervoort en Enzo Scifo maakt hij deel uit van de nationale ploeg, die de voorbije zomer met redelijk wat succes aan enkele toernooien deelnam. "Beach soccer komt stilaan van de grond in ons land", zegt Soudan. "Het probleem is tijd, want voor elk toernooi ben je van donderdagochtend tot zondagavond weg. Daardoor is het voor profvoetballers onmogelijk om zich voor het beach soccer vrij te maken. Vandaar dat je in ons land automatisch terechtkomt bij ex-voetballers en bij voorkeur publiekstrekkers, want de sport leeft bij de gratie van de grote namen, zoals Eric Cantona in Frankrijk. In Spanje zijn gewezen grootheden als Michel en Julio Salinas er voltijds mee bezig. Eerlijk gezegd, aanvankelijk schrok ik toch van de moeilijkheidsgraad. Maar na enkele wedstrijden wen je wel aan het gevecht met het mulle zand." Yves Soudan werkt nu in het bedrijf van zijn schoonbroer, dat zich gespecialiseerd heeft in de verdelging van ongedierte. "Het bedrijf is gevestigd in Louvain-la-Neuve en ik onderhoud de contacten met potentiële klanten in Vlaanderen. Ik leur niet met de producten, maar kom op vraag van de klant bij hem een kijkje nemen. Nadien sturen we één van onze vier vaste medewerkers om het zaakje op te ruimen."Toch laat het voetbal Soudan niet los. Links en rechts wordt al aan zijn mouw getrokken om een clubje uit de regio te trainen, maar aan die verleiding weet hij vooralsnog te weerstaan. "Ik zou me veel liever toeleggen op de jeugdopleiding. Zulke opleidingscentra zoals in Frankrijk, dat moet hier toch ook kunnen ? Onlangs was ik bij Christophe Dessy in Nancy, een tweedeklasser die alle spelers binnen een bepaalde straal rond de stad wil opleiden. Daar zitten nu vijfentwintig leerlingen op internaat. En stel dat je er als voetballer niet slaagt, dan is de kwaliteit van het onderwijs er nog zo goed dat je de studies er probleemloos kan afmaken. Het wordt heus tijd dat de overheid in België echt in sport gaat investeren. Ik wil me daar erg graag mee voor engageren. Als ex-prof voel ik me daar moreel ook een beetje toe verplicht. Wie gaat die jonge gasten anders de juiste mentaliteit meegeven ?" door Stefan van Loock'Eddy Vergeylen drong aan op een operatie. Ik had beter niet naar hem geluisterd.'