Voor een goed begrip van de onderstaande tekst is kennis van het begrip 'de volgende stap' onontbeerlijk. Bram Vandenbussche vergeleek zijn trainer in een geïnspireerde bui al eens met een duizendpoot "omdat die onnoemelijk veel van die volgende stappen kan zetten". Een terechte metafoor zo blijkt. In anderhalf uur interview gebruikt Harm van Veldhoven zijn standaarduitdrukking welgeteld 26 keer. Na drie seizoenen Cercle Brugge moet de kaap van de duizend ondertussen dus wel gerond zijn. In het verklarende woordenboek van Van Veldhoven betekent 'de volgende stap' het volgende : "Als team in alles completer worden. Volwassener worden in ons voetbal, momenten in een wedstrijd leren pakken. Kleine foutjes die we tot vervelens toe bespreken achter je kunnen laten. Dat zijn hele kleine dingen bij elkaar. Als je van honderd dingen die verkeerd gaan er twintig achter je kan laten, dan zet je als team de volgende stap."
...

Voor een goed begrip van de onderstaande tekst is kennis van het begrip 'de volgende stap' onontbeerlijk. Bram Vandenbussche vergeleek zijn trainer in een geïnspireerde bui al eens met een duizendpoot "omdat die onnoemelijk veel van die volgende stappen kan zetten". Een terechte metafoor zo blijkt. In anderhalf uur interview gebruikt Harm van Veldhoven zijn standaarduitdrukking welgeteld 26 keer. Na drie seizoenen Cercle Brugge moet de kaap van de duizend ondertussen dus wel gerond zijn. In het verklarende woordenboek van Van Veldhoven betekent 'de volgende stap' het volgende : "Als team in alles completer worden. Volwassener worden in ons voetbal, momenten in een wedstrijd leren pakken. Kleine foutjes die we tot vervelens toe bespreken achter je kunnen laten. Dat zijn hele kleine dingen bij elkaar. Als je van honderd dingen die verkeerd gaan er twintig achter je kan laten, dan zet je als team de volgende stap." Het is enkel op nadrukkelijk verzoek dat Harm van Veldhoven zijn stellingen wil verduidelijken. Vaker moet je het doen met zinnen als : "Iedere trainer kent moeilijke momenten. Die momenten kunnen je in een volgende fase brengen. Op basis van de begeestering die je hebt aangereikt, kan een team daar overheen raken en kunnen ze de volgende stap gaan zetten."Het is een manier van communiceren die erg doet denken aan die van Frank Vercauteren. Ook hij drukt zich met geijkte termen als 'beschikbaarheid' en 'afval' liefst zo vaag mogelijk uit. Van Veldhoven zegt de stijl van zijn collega-trainer niet bewust te kopiëren, maar heeft er wel waardering voor. "De pers heeft het natuurlijk liever harder en persoonlijker, maar door daar niet aan toe te geven, bescherm je een spelersgroep. Op termijn zorgt die aanpak voor een hoger rendement. Keerzijde is dat het langer zal duren voor je in de media erkenning krijgt. "Als trainer moet je ervoor zorgen dat je niet één iemand in het bijzonder in de spotlights plaatst. Ik praat maar over individuele spelers wanneer journalisten daar specifiek naar vragen." Een arrogant alter ego ten opzichte van de media genre José Mourinho, dat vindt Van Veldhoven voorlopig een brug te ver. "Ik hoop dat ik nooit arrogant word, maar dat kan afhangen van het niveau waarop je aan de slag bent. Ik kan me wel voorstellen dat ik in een volgende stap andere omgangsvormen nodig zal hebben om te overleven, al moet je ook dan de kerk in het midden kunnen houden. Co Adriaanse heeft bijvoorbeeld een goede voetbalvisie en is erg overtuigd van zichzelf, alleen zet hij die arrogantie zo ver door dat hij zich soms vergaloppeert." Van Veldhoven deelt niet alleen zijn communicatiestrategie met Vercauteren, ook zijn verheerlijking van 'het collectief' is minstens even groot. Bij Vercauteren heet het "de beste elf spelers, niet de elf beste". De variante van Van Veldhoven luidt : "Het collectief overwint altijd.""Als ik spelers ga scouten," zegt hij, "dan gaat daar in de eerste plaats mijn aandacht naar uit : in welke mate speelt iemand in het belang van de ploeg ? Jongens die dat voor de volle honderd procent doen, zorgen ervoor dat je wedstrijden wint, want ze laten alle individuele belangen varen. Weet je, als Vercauteren hier komt winnen, dan heeft hij dat aan één ding te danken : aan het feit dat er een plóég op het veld komt. Dat waardeer ik wel bij hem. Hij treedt kordaat op en durft zijn vedetten aan te pakken. Veel anderen zouden daar schrik voor hebben."Nochtans is Harm van Veldhoven geen aanhanger van de kadaverdiscipline. Zo vindt hij het niet erg wanneer zijn spelers hem 'Vormke Van Veldhoven' gaan noemen nadat hij het bij het uiteenzetten van de training telkens weer heeft over een 'opwarmvormke' gevolgd door een 'wedstrijdvormke' afgewisseld met een 'trapvormke'. Of maakt hij er geen punt van dat een speler hem in de media, niet onterecht, een lookalike van George Bush noemt. "Eigenlijk kan je maar op één manier problemen met me krijgen", aldus de Cercletrainer. "Door niet voor honderd procent de juiste mentaliteit te tonen. Ik heb er een hekel aan wanneer mensen niet alles uit hun carrière halen. Geven spelers zich volledig, dan zal Harm van Veldhoven hen ook altijd steunen. Bij Cercle heb ik op dat gebied een dankbare groep. Mijn spelers weten natuurlijk ook dat de juiste mentaliteit voor hen haast een voorwaarde is om wedstrijden te winnen. Misschien wordt dat bij Germinal Beerschot, met meer intrinsiek talent, anders. "Die keren dat ik niet tevreden was over mijn team, in de wedstrijd op Genk bijvoorbeeld, pak ik hen wel hard aan, maar nadien krijg je daar wel respect voor terug van deze groep."Respect van zijn spelersgroep kreeg de Cercletrainer ook bij zijn andere clubs. Bij FC Brussels bijvoorbeeld, waarmee Van Veldhoven kampioen speelde in de tweede klasse, ontblootten de spelers na de laatste wedstrijd een T-shirt met daarop de tekst 'Bedankt Harm'. Alan Haydock speelde dat seizoen een heel jaar lang zeer tegen zijn zin op de rechtsachterpositie, maar onze hoop om bij hem een onvertogen woord over 'Vormke' op te vangen, ligt al bij de eerste zin aan diggelen. "De samenwerking met Harm was super. Ik haatte die positie, maar telkens weer gaf hij aan hoe ik me daar verdienstelijk kon maken en welk belang ik had voor het team. Hij weet heel goed hoe een voetballer redeneert." Van Veldhoven bevestigt graag dat zijn spelersloopbaan een leerzame inspiratiebron is voor zijn huidige invulling van het trainersvak. "Je vermijdt een aantal zaken die je als speler zelf niet waardeerde bij je toenmalige trainers. Ik praat nu bijvoorbeeld veel met mijn groep. Wanneer ik een speler op de bank plaats, zal ik hem altijd toelichten waarom ik die beslissing heb genomen. Alleen kan je natuurlijk niet vijf keer hetzelfde zeggen. Met Denis Viane heb ik recent nog zo'n gesprek gehad. Hij is iemand met enorme verdiensten voor Cercle, maar door de goeie prestaties van een jonge jongen ( Tony Kane, nvdr) valt hij nu naast het team. Dat zijn geen makkelijke beslissingen, je moet de emotionele band die je bewust met iemand hebt opgebouwd dan overboord gooien. Maar zelfs door met gepasseerde spelers te praten, sluit je niet uit dat er eentje bij zit die niet met je keuze kan leven en je een slechte trainer vindt. Het zijn topsporters en die zijn natuurlijk vol van zichzelf. Ze schatten zulke situaties niet altijd goed in, maar niemand die kan beweren dat hij niet bij mij terechtkon voor tekst en uitleg. "Een trainer die geen psycholoog is, die mist in mijn ogen een heel belangrijke kwaliteit. Mensenkennis is gewoon ontzettend belangrijk. Ik kan heel hard zijn, maar daarnaast ook weer heel inschikkelijk. Soms moet je boven een groep staan en soms ertussen. De ene speler motiveer je door te zeggen dat hij het niet kan, een andere door net heel concrete doelen aan te geven om de volgende stap te zetten. Aanvoelen wanneer welke aanpak werkt, dat kan je niet leren, wel groei je erin naarmate je ouder wordt. Intern moet je het ook kunnen toegeven wanneer je daarin een beoordelingsfout maakt. "Ik geef je een voorbeeld uit mijn eigen loopbaan. Walter Meeuws vind ik een fantastische trainer, maar onder hem speelden we bij Lommel ooit een dramatische voorbereiding. Hij was zo hard voor de groep dat die alle vertrouwen dreigde te verliezen. Ik sprak hem daar over aan en toen heeft hij het geweer van schouder veranderd. Hij zei tegen de groep : 'Nu gaan we praten.' Dat hebben we gedaan en we speelden een fantastisch seizoen. Ik denk trouwens dat bij Genk dit seizoen iets gelijkaardigs is gebeurd." Naast motivator en psycholoog probeert Harm van Veldhoven ook al zijn hele loopbaan lang de juiste man op de juiste plaats te zijn. Ook daarin onderscheidt een goede trainer zich, meent hij. "Mijn carrière heb ik altijd heel zorgvuldig uitgekiend. Na de bekerfinale met Lommel, ben ik bij Brussels een strategie gaan uitwerken om kampioen te spelen. Dat is gelukt en toen ben ik bij Cercle aan de slag gegaan met de bedoeling om er iets op te bouwen. Een logische volgende stap is nu een subopper met de ambitie om naar de vijfde, zesde plaats toe te groeien. Als trainer mag je nooit iets pakken om te pakken. Je moet aanvoelen wanneer een club in de juiste kadans komt. Je ogen en oren de kost geven. "Door Jan-Pieter de Vlieger