Toen hij afgelopen zomer bij Fiorentina tekende, werd Marko Marin (25) de enige Duitser die in vier van de vijf grote Europese competities actief is geweest. Dat is mooi. Het seizoen ervoor was hij al de enige uit zijn land geworden (en de enige naast Radamel Falcao) die twee jaar na elkaar de Europa League had gewonnen met twee verschillende clubs. Straf! Maar dat is niet het hele verhaal. Sinds 2012 voetbalde Marin wel bij een aantal prestigieuze clubs en schreef hij er de eerste lijnen op zijn palmares, toch was zijn bijdrage niet bepaald indrukwekkend. Erger nog, na zijn vertrek uit de Bundesliga heeft hij nergens nog zijn stempel kunnen drukken. En de Mannschaft is nog slechts een verre herinnering. Dat Anderlecht hem heeft kunnen strikken is een goede zaak voor de Jupiler Pro League, maar hoe is Marko Marin hier in godsnaam terechtgekomen? En hoe komt het dat een ooit zo veelbelovende speler de afgelopen jaren bijna van de voetbalplaneet is gevallen?
...

Toen hij afgelopen zomer bij Fiorentina tekende, werd Marko Marin (25) de enige Duitser die in vier van de vijf grote Europese competities actief is geweest. Dat is mooi. Het seizoen ervoor was hij al de enige uit zijn land geworden (en de enige naast Radamel Falcao) die twee jaar na elkaar de Europa League had gewonnen met twee verschillende clubs. Straf! Maar dat is niet het hele verhaal. Sinds 2012 voetbalde Marin wel bij een aantal prestigieuze clubs en schreef hij er de eerste lijnen op zijn palmares, toch was zijn bijdrage niet bepaald indrukwekkend. Erger nog, na zijn vertrek uit de Bundesliga heeft hij nergens nog zijn stempel kunnen drukken. En de Mannschaft is nog slechts een verre herinnering. Dat Anderlecht hem heeft kunnen strikken is een goede zaak voor de Jupiler Pro League, maar hoe is Marko Marin hier in godsnaam terechtgekomen? En hoe komt het dat een ooit zo veelbelovende speler de afgelopen jaren bijna van de voetbalplaneet is gevallen? Voor een verklaring moeten we misschien even teruggaan in de tijd. In 1991 vestigt de familie Marin, afkomstig uit Bosanska Gradiska (een stad in het huidige Bosnië), zich nabij Frankfurt. De kleine Marko is dan twee jaar. Zijn eerste stapjes zet hij al meteen met de bal aan de voet. Enige probleem: hij is wel erg klein voor zijn leeftijd. Al snel beseft hij dat en begint hij zijn techniek te perfectioneren. Zo wordt hij een meester in de balbehandeling. Een eigenschap die weleens ergernis opwekt. "Hij sjotte elke dag. Na school ging hij vaak naar het voetbalveld, maar de anderen wilden hem niet laten meedoen. Ze hadden geen zin in om zich door hem te laten aftroeven", herinnert vader Ranko Marin zich. Bij Eintracht Frankfurt, waar hij bij de jeugd voetbalde, kreeg hij in 2005 de boodschap dat hij te klein was en niet genoeg body had. Van de club mag hij beschikken. Hij, die zich al een echte Arend waande, werd plots gedegradeerd tot het lelijke eendje. Maar eens te meer laat hij de moed niet zakken. Borussia Mönchengladbach ziet wel iets in de guitige dribbelkont en legt een cheque van 20.000 euro op tafel. Bij Die Fohlen (De Veulens) neemt Marko Marin met sprekend gemak alle hordes. Op zijn zeventiende voetbalt hij al bij de reserven. Het seizoen erna wordt hij op 31 maart 2007 voor het eerst opgeroepen voor de A-ploeg van Jos Luhukay. De tegenstander die dag is toevallig zijn ex-club Eintracht Frankfurt. In de 89e minuut smaakt de wraak zoet wanneer hij Federico Insua op weg zet naar een doelpunt, wat Borussia in extremis een 1-1-gelijkspel oplevert. Maar ondanks nog een paar speelkansen op het einde van het seizoen kan hij niet verhinderen dat zijn club degradeert. Een geluk bij een ongeluk is dat Marko even later zijn eerste profcontract mag ondertekenen en vooral dat hij een basisspeler wordt in een ploeg die zo snel mogelijk weer wil promoveren. "Het seizoen van onze promotie waren we onklopbaar", herinnert zijn ex-ploegmaat Steve Gohouri zich. "We wonnen bijna al onze wedstrijden met twee à drie goals verschil, en daar zat Marko voor veel tussen." Marin sluit het seizoen 2007/08 af met 4 doelpunten en 13 assists in 31 matchen. Het eerste seizoen na de promotie houdt Borussia Mönchengladbach maar net het hoofd boven water, maar het is duidelijk dat Marko Marin de coming man is van het Borussia Park: niet alleen presteert hij weer goed met 4 goals en 11 assists in 31 duels, hij begint ook naam te maken in het Duitse voetbal. Op zijn flank draait hij de verdedigers die hem proberen af te stoppen tureluurs. Dankzij zijn snelheid van uitvoering zet hij niet alleen zijn directe tegenstander in de wind, maar ook de spelers die een handje komen toesteken. Gevolg: zijn ploegmaats krijgen meer ruimte en vinden voor doel alleen nog de keeper op hun weg. Wat Marin vooral onweerstaanbaar maakt, is dat hij constant het risico opzoekt. En dat hij niet zomaar dribbelt, maar altijd met een precieze bedoeling. Joachim Löw heeft dan al begrepen dat de Mannschaft weldra de vruchten zal plukken van de Nachwuchsarbeit (het werken met de jeugd) die enkele jaren ervoor gelanceerd werd na het catastrofale EK 2000. Marin is een van de eerste ambassadeurs van een nieuwe generatie. Uiteindelijk selecteert de Duitse bondscoach hem niet voor Euro 2008, maar geen nood: een jaar later zal de kleine Marin het EK U21 winnen in fijn gezelschap - Manuel Neuer, Mats Hummels, Jérôme Boateng, Sami Khedira en zijn later ploegmaat Mesut Özil. Aan het talent van Marin twijfelt ondertussen niemand meer, ook niet bij Werder Bremen. De club, op dat moment al enkele jaren een vaste klant in de Champions League, wordt getraind door Thomas Schaaf, die het offensiefste voetbal van het land voorstaat. Het is de perfecte omgeving voor Marin, die als speler nog kan groeien maar daarvoor wel op het veld moet staan. De Noord-Duitse club hoest 8,2 miljoen euro op voor het wonderkind. En het rendeert: telkens als de groen-witten aan de bak gaan, regent het doelpunten. Werder Bremen wordt dat seizoen derde, met de op één na beste aanval (71 goals, eentje minder dan Bayern) en Marin is goed voor 11 assists en 4 goals in 32 Bundesligaduels. Als kers op de taart maakt hij deel uit van de 23 Duitsers die afzakken naar het WK in Zuid-Afrika. Terwijl het geluk Marko Marin lijkt toe te lachen, tekenen de eerste donkere wolken zich af aan de horizon. Eerst is er het vertrek van Mesut Özil naar Real Madrid, de speler met wie Marin op het veld een twee-eenheid vormde. Thomas Schaaf beslist om van Marin zijn nieuwe ankerpunt op het middenveld te maken. Hij moet het spel van Werder dus gaan animeren, zoals voor hem Özil, Diego en Micoud dat gedaan hebben. Een droom die uitkomt: net zoals zijn idool Dejan Savicevic dat deed bij AC Milan, mag Marko bij Werder de lijnen gaan uitzetten. Alleen pakt de mayonaise niet. Technisch is hij wel bijzonder onderlegd en hij gaat makkelijk zijn mannetje voorbij, maar de vista van een nummer 10 heeft hij niet. Centraal op het veld is er ook minder tijd en ruimte dan op de flank. Bovendien beslist Schaaf om zijn systeem om te gooien, een spits te laten terugzakken en met vijf middenvelders te gaan voetballen. Daardoor wordt Marin in een keurslijf gedwongen. Resultaat: Werder eindigt het seizoen 2010/11 op een erbarmelijke dertiende plaats en verschillende spelers (Mertesacker, Frings) verlaten het schip. Het seizoen erop krijgt Marin te kampen met blessures. Tegelijkertijd heeft hij het er moeilijk mee om zijn verantwoordelijkheid op te nemen. Een merkwaardige vaststelling. "Hij wist waar hij vandaan kwam en waar hij naartoe wou", zegt Steve Gohouri, destijds zijn ploegmakker bij Mönchengladbach. Toch zakt zijn niveau zienderogen. Marko Marin geeft vooral de indruk dat hij goed kan voetballen als hij met goede voetballers omringd wordt. Na het vertrek van de belangrijkste pionnen op het veld, lijkt Marin op een eiland te spelen en krijgt hij zijn niveau amper nog opgekrikt. Vreemd genoeg schrikt dat Chelsea niet af. De Londense club biedt 8 miljoen euro, ongeveer de prijs waarvoor Werder hem gekocht had. De club, gespeend van Europees voetbal, kan de centen goed gebruiken en ziet het bod als een buitenkansje. Eind april 2012 geraakt het akkoord rond: Marko verlaat de oevers van de Wezer en gaat zich vestigen aan die van de Theems. Hoewel hij in zijn laatste seizoen bij Werder flink onder de verwachtingen bleef (1 doelpunt, 6 assists, 21 wedstrijden), wordt hij in Engeland ontvangen als een godenkind. De lokale pers noemt hem zelfs 'de Duitse Messi'. Niet helemaal onterecht, want er zijn wel wat raakpunten met La Pulga: het gestel, de dribbelvaardigheid en de zin voor risico. Maar daar houdt de vergelijking dan ook op: terwijl Messi Gouden Ballen verzamelt als waren het postzegels, zoekt Marin krampachtig naar een basisplaats bij de Blues. Klein probleempje: er is nogal wat concurrentie. Samen met Marin werden immers Eden Hazard en Oscar ingelijfd. En op het middenveld loopt ook nog een zekere Juan Mata rond. Het is te veel van het goeie. Noch Roberto di Matteo, noch Rafael Benítez ziet iets in de kleine Duitser. De ultieme vernedering komt er wanneer hij mag opdraven voor enkele wedstrijden met de U21. Uiteindelijk zal Marin slechts een vijftiental wedstrijden spelen voor de eerste ploeg (waarvan een derde als titularis). Mooi meegenomen is de eerste trofee uit zijn carrière: de Europa League in een finale tegen Benfica. Het geeft hem toch enige voldoening. "Ook al zat ik in de finale op de bank, toch voel ik me winnaar", zegt hij in Die Welt. Met de langverwachte terugkeer van José Mourinho begin vorig seizoen hoopte Marin een nieuwe kans te krijgen. Hoewel de Portugese succescoach dweept met Duitse voetballers - Özil en Khedira konden ervan getuigen bij Real - laat hij Marko Marin links liggen. Maar de redding komt uit het zuiden: FC Sevilla wil hem voor een jaar lenen. Een gouden kans voor de middenvelder; hij kan zich er opnieuw in de kijker spelen in een competitie waar techniek nog naar waarde geschat wordt. Al gauw voetbalt hij zich in de harten van zijn nieuwe supporters. Op 22 augustus 2013 maakt hij in de Europa League twee doelpunten tegen Slask Wroclaw (4-1-overwinning), dat in de ronde ervoor Club Brugge had uitgeschakeld. "Hij is hier erg goed begonnen, waardoor hij de fans meteen op zijn hand had", getuigt Aitor Torvisco, journalist die de rood-witten volgt voor Estadio Deportivo, een sportblad uit Sevilla. "In zijn spelsysteem van het seizoensbegin liet UnaiEmery hem spelen als mediapunta (valse nummer 9, nvdr) aan de zijde van Ivan Rakitic. Hoewel hij aangekondigd was als een winger, combineerde hij goed met de andere offensieve spelers." De supporters zijn verrukt en doen er alles aan opdat hij bij de club zou blijven: ze zetten druk op het bestuur om de aankoopoptie te lichten. Marko Marin kan weer lachen, maar al gauw keert het tij. In oktober 2013 loopt hij een dijbeenblessure op die zijn seizoen hypothekeert. "Het heeft lang geduurd voor hij hersteld was en toen hij opnieuw kon spelen, vond hij niet de goeie vorm. De coach had Rakitic ondertussen een rijtje hoger gezet en met de Kroaat kon Marin niet concurreren. In tegenstelling tot zijn ploegmaats, die groeiden naarmate het seizoen vorderde, werd hij steeds minder goed. Hij kon niet brengen wat Emery van hem verwachtte", analyseert Aitor Torvisco. Marin wil opnieuw zijn oude niveau halen, maar hij forceert. Men verwijt hem dat hij te individualistisch speelt en te veel wil doen. Eens te meer komt hij op de bank terecht. Nog maar eens mist hij zijn seizoen. Symbolisch voor de mislukking is de avond van 14 mei 2014: in het Juventus Stadium wint FC Sevilla met de penalty's tegen Benfica de finale van de Europa League. Marin heeft zijn steentje bijgedragen: in de 78e minuut komt hij José Antonio Reyes vervangen, maar exact 26 minuten later - in de 104e minuut - moet hij, tastend naar zijn dijbeen, het veld weer af. Met het hoofd tussen de schouders keert Marin terug naar Chelsea. Lang blijft hij er niet, want Fiorentina wil hem. Of beter: voorzitter Mario Cognigni wil hem. Zonder te rade te gaan bij zijn trainer Vincenzo Montella onderhandelt de baas van Fiorentina rechtstreeks met Fali Ramadani, een van de vertegenwoordigers van de speler. Na de Bundesliga, de Premier League en de Primera División belandt Marko Marin zo in de Serie A, waar hij bij zijn club zijn landgenoot Mario Gomez terugvindt. Een avontuur dat alweer op een sisser uitdraait. Hoewel het middenveld van de Italiaanse ploeg geteisterd wordt door blessures, slaagt Marin er niet in een basisplaats af te dwingen. Vier keer mag hij opdraven, telkens in de Europa League. Ondanks twee doelpunten komt hij slechts aan 187 speelminuten in de eerste helft van het seizoen 2014/15. Montella wil hem niet, hoewel hij niets tegen Marin heeft. "Het is geen persoonlijk probleem. Ik laat gewoon diegenen spelen van wie ik denk dat ze het best aangepast zijn aan Fiorentina. Hij is een goede voetballer en een exemplarische prof. Helaas was het niet mogelijk om hem meer speelgelegenheid te geven, maar ik wens hem het beste, want hij heeft veel talent." De uitleenbeurt wordt onderbroken, de gevolgen zijn bekend. Als Marko Marin vandaag in de Jupiler Pro League voetbalt, dan is dat omdat hij al een paar keer op de blaren gezeten heeft. Kwaliteiten mag hij dan wel hebben, hij moet er nu echt werk van maken en niet meer louter teren op zijn talent. En misschien zal hij dan opnieuw het niveau halen dat hij destijds etaleerde in Duitsland. Intussen zal het publiek in het Constant Vanden Stockstadion zeker smullen van zijn technische hoogstandjes. En wie weet, misschien vindt Marin zijn glimlach wel terug in het Astridpark. DOOR ALI FAHRAT - FOTO'S: BELGAIMAGETechnisch is hij bijzonder onderlegd, maar de vista van een nummer 10 heeft hij niet. Hazard, Oscar, Mata: te veel concurrentie voor Marin bij Chelsea. Marin is vooral goed als hij met goede voetballers omringd wordt.