W ayne Rooney is een simpele arbeider uit Liverpool, die in de grauwe stadswijk Croxteth woont. Na een dag hard zwoegen op de werkvloer vouwt hij zich met een sixpack bier en een grote bak pinda's op de bank om te kijken naar de Europacup 1-finale van 24 mei 1989 tussen AC Milan en Steaua Boekarest. Zijn vrouw Jeanette is op dat moment ergens in de stad aan het werk als schoonmaakster. Onder aanvoering van Marco van Basten, Ruud Gullit en Frank Rijkaard worden de arme Roemenen verpletterd (4-0). Terwijl Rooney nog maar eens een blik bier opentrekt, dwaalt zijn blik af naar zijn driejarige zoon, die met zijn speelgoed bezig is op de vloer van de woonkamer en geen aandacht heeft voor het voetbal op de televisie. Wayne Rooney junior is drie jaar als AC Milan de macht grijpt in Europa. Aan Italiaanse kant speelt die avond Paolo Maldini mee. Rooney senior zal op dat moment nooit hebben gedacht dat zijn zoontje diezelfde Maldini zestien jaar later zal treffen in een rechtstreeks duel met het shirt van Manchester United om zijn schouders.
...

W ayne Rooney is een simpele arbeider uit Liverpool, die in de grauwe stadswijk Croxteth woont. Na een dag hard zwoegen op de werkvloer vouwt hij zich met een sixpack bier en een grote bak pinda's op de bank om te kijken naar de Europacup 1-finale van 24 mei 1989 tussen AC Milan en Steaua Boekarest. Zijn vrouw Jeanette is op dat moment ergens in de stad aan het werk als schoonmaakster. Onder aanvoering van Marco van Basten, Ruud Gullit en Frank Rijkaard worden de arme Roemenen verpletterd (4-0). Terwijl Rooney nog maar eens een blik bier opentrekt, dwaalt zijn blik af naar zijn driejarige zoon, die met zijn speelgoed bezig is op de vloer van de woonkamer en geen aandacht heeft voor het voetbal op de televisie. Wayne Rooney junior is drie jaar als AC Milan de macht grijpt in Europa. Aan Italiaanse kant speelt die avond Paolo Maldini mee. Rooney senior zal op dat moment nooit hebben gedacht dat zijn zoontje diezelfde Maldini zestien jaar later zal treffen in een rechtstreeks duel met het shirt van Manchester United om zijn schouders. Manchester United ... Het idee dat de kleine Rooney ooit het shirt van de Red Devils zal dragen, is in 1989 nog onvoorstelbaar. De familie Rooney is verliefd op Everton. Iedere thuiswedstrijd op Goodison Park wordt bezocht en het zal niet lang duren voordat ook Rooney junior The Toffees wekelijks aan het werk gaat zien. Manchester lijkt op dat moment nog een andere wereld, een gehate bovendien. Tijdens zijn juniorentijd bij Everton wordt Rooney een steeds betere voetballer. Hij is op vijftienjarige leeftijd al zo goed dat hij een uitnodiging krijgt voor het nationale team van Engeland onder 19. Een debuut in het Premiership laat niet lang op zich wachten en volgt uiteindelijk op zestienjarige leeftijd tegen Tottenham Hotspur. Daarmee is hij op dat moment de jongste speler ooit in het Premiership. Zijn echte doorbraak volgt in een thuiswedstrijd tegen Arsenal, dat op dat moment al bijna een jaar ongeslagen is. Tien minuten voor tijd brengt Evertonmanager David Moyes hem als invaller in het veld en in de blessuretijd velt Rooney The Gunners met een formidabel doelpunt. Heel Engeland spreekt over een nieuwe voetbalsensatie. Wayne Rooney ; een puistige jongen met een stierennek en schouderpartij waarvan zelfs een topbokser onder de indruk zou raken. Niet direct het gewenste postuur van een topvoetballer, maar Rooney is potentieel misschien nog wel meer dan dat. De Britten vergelijken zijn kwaliteiten al snel met die van legende George Best. Pers en publiek vragen zich tegelijkertijd af of Rooney in de toekomst de verleiding van het sterrendom kan weerstaan. Op jonge leeftijd geeft hij de Britse sensatiepers al meer dan genoeg stof tot schrijven. De kranten smullen als blijkt dat vader Rooney zijn zoon, volgens goed Engels gebruik in de lagere klassen, al op zestienjarige leeftijd meeneemt naar de hoeren. Ondanks incidenten en vette krantenkoppen blijft Rooney opvallen bij Everton. Eigenlijk is het podium van Goodison Park te klein voor hem geworden. Daar komt hij achter gedurende het EK 2004 in Portugal. De toenmalige bondscoach, Sven-Göran Eriksson, selecteert hem een jaar eerder al voor een oefeninterland tegen Australië. Rooney valt in en wordt daarmee de jongste Engelse international ooit op dat moment. In Portugal verblijft hij drie weken met de beste spelers die Engeland heeft. In de kleedkamer hoort hij Steven Gerrard en Michael Owen praten over hun avonturen op de Europese velden. Rooney droomt daardoor ook van spelen in de Champions League en beseft dat hij dan Everton moet verlaten voor een grotere club. Maar hoe zal de reactie in Liverpool zijn ? En hoe zal zijn familie reageren ? In Portugal verdringt hij de gedachte voor even naar de achtergrond. Rooney groeit uit tot een van de smaakmakers van het toernooi. Maar eenmaal terug in Engeland keert de gedachte om Everton te verlaten al snel terug in Rooneys hoofd. Hij moet er zelf even aan wennen en herinnert zich een belofte die hij zijn supporters op Goodison Park ooit deed. Om een doelpunt te vieren trekt hij tijdens een competitiewedstrijd het shirt van zijn lijf. Er verschijnt een wit T-shirt met daarop de tekst 'Once a blue, always a blue'. Deze zin zal hem voor de rest van zijn leven blijven achtervolgen. Het bestuur van Everton beseft na het EK dat topclubs zich wel eens zouden kunnen melden voor hun sterspeler. De club biedt Rooney daarom snel een nieuw contract aan met een salaris van twaalfduizend pond per week. Het is een grote schok voor de Evertonfans als zijn zaakwaarnemer het aanbod afslaat. Het besef dringt door dat Rooney de club echt wil verlaten. Real Madrid toont interesse, maar concreet wordt die belangstelling nooit. Newcastle United is wel serieus en doet een bod van bijna twintig miljoen pond op Roonaldo. De club is heel dicht bij een transfer, maar dan klopt manager Alex Ferguson namens Manchester United op de deur. Een gigantisch aanbod van 27 miljoen pond (48 miljoen euro) zorgt er uiteindelijk voor dat Everton overstag gaat. Eenmaal in Manchester ontfermt manager Ferguson zich direct over zijn wonderkind. Hij dringt erop aan dat Rooney Liverpool zo snel mogelijk verlaat en in Manchester komt wonen, samen met zijn vriendin Coleen. Dat kost moeite, want voor het stel bestond de wereld tot dan toe alleen uit Liverpool. Beiden komen uit het groezelige Croxteth en zijn bij elkaar sinds hun veertiende. Puber Wayne ontmoet Coleen als zij hem vraagt de band van haar fiets te plakken. Ondanks Rooneys breed uitgemeten bezoekjes aan hoeren en masseuses is het stel nog altijd samen. Zelfs een gigantische vechtpartij tussen de twee families op een verjaardagsfeest kan de liefde niet bekoelen. Rooney zorgt voor zijn vriendin als voor een prinses, zij voor zijn creditcard. Zodra hij tekent voor Manchester United, stort de sensatiepers zich op het jonge koppel. Nu David Beckham met vrouw Victoria en de kinderen is vertrokken naar Madrid, is dit het ideale koppel om de krantenpagina's de komende jaren mee te vullen. Het moet gezegd ; beiden geven de paparazzi ook genoeg aanleiding tot smeuïge publicaties. Zo wordt Coleen eens aangehouden op Heathrow Airport als blijkt dat zij tienduizenden ponden heeft uitgegeven tijdens een tripje naar New York, alles op kosten van haar voetballende verloofde. In de maanden die volgen, verschijnen foto's van escapades in nachtclubs, creditcardtransacties worden ongegeneerd nagetrokken door de boulevardpers en als Coleen op een feestje verschijnt met peperdure diamanten op haar schoenen, is dit zo'n beetje wereldnieuws in Engeland. Alex Ferguson dringt inmiddels steeds meer aan op Rooneys verhuizing naar Manchester. De legendarische Schot wil dat de speler dicht bij hem in de buurt komt wonen en wel in een gigantisch huis met tientallen kamers, een indoorzwembad en een geavanceerd beveiligingssysteem. Uiteindelijk betrekt het stel een huis ter waarde van bijna vijf miljoen pond, niet ver van Fergusons villa. Rooney heeft respect voor zijn nieuwe baas en toont af en toe ook wat angst voor hem. In de kleedkamer maakt hij al snel kennis met het fenomeen De föhn. Ferguson heeft de gewoonte zijn spelers donderspeeches te geven op enkele centimeters afstand van het gezicht en schreeuwt daarbij zo hard dat het lijkt alsof een föhn in de hoogste stand staat te blazen. Maar Ferguson weet ook maar al te goed wanneer hij zich moet inhouden, hij koestert Rooney als geen ander. Vanaf de start van het seizoen 2004/05 wordt hem onophoudelijk de vraag gesteld wanneer hij Rooney wil laten debuteren. Maar de inmiddels achttienjarige aanvaller is nog altijd herstellende van zijn voetblessure, opgelopen in Portugal. Dan breekt de avond van 28 september 2004 aan. De supporters van Manchester United vinden voor de eerste keer in het prille seizoen de weg naar Old Trafford voor een Champions League-avond. Europacupvoetbal in het Theatre of Dreams is van een andere orde dan een normale wedstrijd in het Premiership, de sfeer is buitengewoon, bijna betoverend. Over de fameuze Sir Matt Busby Way vinden 67 duizend supporters hun weg naar het imposante stadion. Old Trafford is vanavond opnieuw stijf uitverkocht voor het duel met Fenerbahçe, de kampioen van Turkije. Niet in de laatste plaats omdat Ferguson in de pers heeft laten doorschemeren dat Rooney zijn debuut maakt. Duizenden fotografen staan op scherp om Rooney te flitsen zodra hij voor de eerste keer het veld op loopt. Het applaus bij de entree van de Mancunians is oorverdovend. De druk voor Rooney moet enorm zijn, maar hijzelf lijkt nauwelijks onder de indruk van de gigantische verwachtingen op de tribunes. Stoïcijns kauwgom kauwend - net als manager Ferguson - wacht hij op wat komen gaat. Het debuut is als een sprookje : na 28 minuten voetbal heeft Rooney de harten van de fans al gestolen. Op dat moment heeft hij al twee keer het net gevonden. Het publiek is in extase en Old Trafford ontploft bijna als Rooney in de tweede helft voor de derde keer doelman Rüstü Reçber passeert uit een vrije trap en later Van Nistelrooy ook nog een perfecte assist geeft. Manchester United wint met 6-2 en Fergusons hoofd is rood aangelopen van opwinding. Toch blijkt de komst van Rooney niet het begin van de totstandkoming van Fergusons nieuwe imperium. De Schot staat inmiddels twintig jaar aan de top met Manchester United, maar dit seizoen streven anderen hem voorbij. Arsène Wengers Arsenal is voetballend veel beter en in Londen bouwt José Mourinho Chelsea om tot een Europees topelftal. Rooney kent een uitstekende start, maar kan niet voorkomen dat zijn ploeg halverwege de competitie al veertien punten achterstand heeft op Arsenal. The Gunners zijn in alle opzichten verder dan Manchester United en daarom de grote favoriet voor de clash op Old Trafford, in december 2004. De rivaliteit tussen beide clubs bereikt op dat moment een hoogtepunt. Sinds het incident een seizoen eerder, waarbij Van Nistelrooy na afloop van de wedstrijd te grazen werd genomen door het halve elftal van Arsenal, bestoken Ferguson en Wenger elkaar verbaal in de media. De spanning in het stadion en in de kleedkamer is om te snijden en de stemming extreem intimiderend. Het duel verloopt grimmig, doelpogingen zijn er nauwelijks, tackles des te meer. Een kwartier voor tijd barst de bom. Verdediger Sol Campbell haalt Rooney neer binnen de zestien meter en een strafschop volgt. Ruud van Nistelrooy benut de penalty, waarna Rooney het duel beslist (2-0). Arsenal is witheet. De spanning loopt verder op en het gaat mis als Rooney zijn directe tegenstander Campbell cynisch toelacht op weg naar de kleedkamer. Op initiatief van Campbell vliegt vervolgens een complete voorraadkast met eten uit de kleedkamer van Arsenal. Wayne Rooney is indirect verantwoordelijk voor de interesse van de steenrijke Amerikaan Malcolm Glazer in de aandelen van de club. Glazer is onder de indruk van zijn spel en persoonlijkheid en hij beseft dat de combinatie van Rooney en ManU wel eens een gouden kan zijn. Manchester United houdt de boot lang af, maar in april 2005 is Glazer, behorend tot de rijkste driehonderd Amerikanen, de nieuwe eigenaar van de club. Bij Manchester United blijft Wayne Rooney het goed doen, maar zijn club kan niet opboksen tegen het geweld van Mourinho's Chelsea, dat uiteindelijk zowel in 2005 als in 2006 de Engelse titel wint en United dwingt tot een bijrol. Afgelopen seizoen slaagt de club er ook nog eens niet in de eerste ronde van de Champions League te overleven. Ze wordt zelfs laatste in de groep, waardoor het Europese avontuur nog voor de winter helemaal ten einde is. Voor Rooney nadert het WK in Duitsland inmiddels snel, maar tot schrik van de natie breekt hij een middenvoetsbeentje in een van de laatste competitieduels met Manchester United. Het zweet breekt bondscoach Eriksson uit. Rooney is zijn sleutel tot mogelijk succes in Duitsland en hij zit al zo krap in zijn aanvallers. Rooney raakt niet op tijd fit voor het eerste groepsduel in Frankfurt met Paraguay, maar Eriksson besluit hem toch op te nemen in zijn selectie. In de tweede wedstrijd tegen Trinidad & Tobago maakt hij zijn rentree. Misschien wel te vroeg, want Rooney is een schim van zichzelf, net als de futloze ploeg. Het dieptepunt voor Engeland en met name Rooney is de kwartfinale tegen Portugal. Na een uur lang slaapverwekkend voetbal in Gelsenkirchen, laat Rooney het duel ontploffen door zijn noppen in het kruis van verdediger Ricardo Carvalho te planten. In Engeland is men er nog altijd niet over uit ; is Rooney inderdaad van het kaliber Best of is dat te hoog gegrepen ? En kan hij de verleidingen weerstaan die zijn status van superster met zich meebrengen ? Van die verleidingen weet Best alles. De meest getalenteerde Brit ooit viel ten prooi aan drank en vrouwen, ging ten onder en overleed dit jaar aan de gevolgen van jarenlang drankmisbruik. Met andere vrouwen dan zijn verloofde Coleen McLoughlin maakte Rooney al eens kennis, veelvuldig drinken doet hij niet. Al brengt de Britse sensatiepers regelmatig verhalen naar buiten over zijn avonturen in nachtclubs. Ook een andere verleiding kon Rooney niet weerstaan ; de pers bericht eind 2005 over zijn gokschulden van anderhalf miljoen euro. Die zijn inmiddels overigens afbetaald. De komende jaren wil Rooney in de buurt komen van zijn legendarische voorganger George Best. Over Rooney bestaan nog altijd twijfels, vooral wat zijn fysieke gesteldheid betreft. De Engelse pers neemt nog regelmatig het woord overgewicht in de mond en refereert graag aan een voorval tijdens een recente presentatie, waarbij Rooney een shirt van Manchester United moest aantrekken. Vanwege zijn dikke nek lukte dat hem niet. Waarop hij ijskoud een scheur in het shirt maakte en het alsnog aantrok. Tot verbijstering van de talrijke aanwezigen. Zijn postuur zal mogelijk altijd wel tegen hem werken. Rooney heeft de uitstraling van een bokser en vast niet geheel toevallig koestert hij een grote liefde voor de bokssport. Daarom bezorgde zijn verloofde Coleen hem vorig jaar een opmerkelijk presentje ; de handschoenen waarmee Mohammed Ali (The Greatest) zijn opponent George Foreman knock-out sloeg tijdens het wereldberoemde titelgevecht in 1974 in Kinshasa, Zaïre. THIJS VAN VEGHEL