Met een hernieuwd zelfvertrouwen zijn de Rode Duivels dinsdag naar Praag afgereisd. Uitgerekend in de met goud overladen stad moeten negentig kapitale minuten duidelijk maken welke richting de nationale ploeg in de toekomst inslaat. Tegen een achtergrond van pessimisme zijn de oude waarden van het Belgische voetbal net op tijd hervonden. Er werd tegen Tsjechië gebikkeld en geschoffeld, gelopen en gewerkt, in de collectieve ketting viel dit keer niet één schakel uit. Alleen in de tweede helft hinkte de ploeg op twee gedachten toen na de uitsluiting van de Tsjechische verdediger Tomas Repka de angst op een tegendoelpunt de jacht op een tweede treffer in de weg stond. Dat zorgde achteraf voor gemengde gevoelens : het gegeven dat er tegen tien Tsjechen zelfs met een ingebouwde zekerheid niet één kans werd geschapen, ple...

Met een hernieuwd zelfvertrouwen zijn de Rode Duivels dinsdag naar Praag afgereisd. Uitgerekend in de met goud overladen stad moeten negentig kapitale minuten duidelijk maken welke richting de nationale ploeg in de toekomst inslaat. Tegen een achtergrond van pessimisme zijn de oude waarden van het Belgische voetbal net op tijd hervonden. Er werd tegen Tsjechië gebikkeld en geschoffeld, gelopen en gewerkt, in de collectieve ketting viel dit keer niet één schakel uit. Alleen in de tweede helft hinkte de ploeg op twee gedachten toen na de uitsluiting van de Tsjechische verdediger Tomas Repka de angst op een tegendoelpunt de jacht op een tweede treffer in de weg stond. Dat zorgde achteraf voor gemengde gevoelens : het gegeven dat er tegen tien Tsjechen zelfs met een ingebouwde zekerheid niet één kans werd geschapen, pleit niet voor veel voetballend vermogen. Nieuw is deze constatering niet. De Rode Duivels teren op eendracht, collectiviteit en tactische discipline. Het pluspunt van de wedstrijd tegen Tsjechië is dat Robert Waseige dat terugbracht. Voor één keer zat de bondscoach vorige week niet gevangen in zijn cynisme. Op een resolute manier gaf hij de ploeg een nieuwe injectie. Niet de aangekondigde tactische ommezwaai maar de inplanting van vijf nieuwe spelers schonk de ploeg een nieuwe spirit. Er stond eindelijk weer een geëngageerd blok op het veld. Of dat volstaat om straks aan de boorden van de Moldau te overleven, zal moeten blijken. Want het Tsjechische voetbal mag na de val van het communisme veel van zijn mystiek hebben verloren, geen moment liet de ploeg zaterdagavond zijn technisch raffinement opspatten. Van het zo geroemde middenveld, met een haast perfecte symbiose tussen gezwoeg en genialiteit, ging nauwelijks dreiging uit.De nationale ploeg mag dan ervaring hebben met barragewedstrijden, nooit volgden de matchen mekaar zo snel op als nu. Dat is zeker geen voordeel. In grote toernooien bleek in het verleden al vaker hoe moeilijk deze ploeg het heeft om in korte tijd twee opeenvolgende topprestaties te leveren. Dan heeft te maken met fysieke paraatheid en met het onvermogen om constant tegen een hoog tempo te spelen. Vreemd was het dan ook om enkele internationals zaterdagavond te horen verklaren dat de slechte staat van de grasmat een nadeel was gebleken. Omdat dit de ploeg belette te combineren en tegen een hoog tempo te spelen. Terwijl juist daarin de zwakheid van het Belgische voetbal schuilt. Zoals vorige maand in Kroatië bleek toen een perfect veld zich tegen de ploeg keerde. Vooral daardoor dreven de technische mankementen op een ontluisterende manier aan de oppervlakte.In Praag moet dat met de hervonden collectieve gedachte worden gecamoufleerd. De gok van Robert Waseige om spelers van het kwakkelende Anderlecht uit de ploeg te laten bleek juist. Vooral Philippe Clement en de onbevangen voetballende Timmy Simons integreerden zich naadloos in het geheel. Het zal er voor de Rode Duivels in Praag op aankomen de ruimte efficiënt te benutten. En niet te vervallen in het te verdedigende spel dat de ploeg vorige maand in Zagreb fataal werd. Vooral ook omdat het uitgangspunt heel anders is : één doelpunt brengt de Rode Duivels heel dicht bij Japan en Zuid-Korea. De filterdunne weg tussen triomf en tragedie loopt woensdagavond in Praag nog maar eens over negentig minuten. Ze zullen de toekomst van ons voetbal bepalen. Maar kennelijk niet het lot van Robert Waseige bezegelen. Bondsvoorzitter Jan Peeters liet vorig weekend horen ook na een uitschakeling voor het WK graag met de Luikenaar door te gaan. Dat is opmerkelijk want de afgelopen maanden leek Waseige door zijn botte aanpak niet bij alle internationals even goed te liggen. Ook de spanningen met de media blijven groeien. Zaterdagavond kon Waseige zich alweer niet distantiëren van de volgens hem negatieve berichtgeving van de pers. Het blijft vreemd dat een doorgewinterde trainer daar niet boven staat. Maar het is tekenend voor de stress die door zijn lichaam giert. Waseige beseft dat hij met de nationale ploeg eindelijk een prijs moet pakken. In Praag krijgt hij na de opdoffers van de voorbije maanden de kans even toe te treden tot de galerij der onsterfelijken. En te bewijzen dat zijn tactiek van zaterdagavond de juiste was.door Jacques Sys