De US Open raast en vibreert veertien dagen lang op het ritme van zijn gaststad New York. Het laatste van de vier grandslamtoernooien heeft het minst met traditie te maken, maar het meest met entertainment. Toeschouwers komen minder voor tennis dan voor opwinding, verkiezen show boven stielwerk. Het is enkel op Flushing Meadows dat het mogelijk is dat een vol Armstrong-stadion, het kuipje naast het gigantische Arthur Ashe Stadium, opgehitst gefluit laat horen als een beeldige blonde ballenraapster aan de bal komt. Wanneer zij even later vervangen wordt door een jongen, krijgt die van het door alcohol vrolijk geworden publiek boegeroep over zich uitgestort.
...

De US Open raast en vibreert veertien dagen lang op het ritme van zijn gaststad New York. Het laatste van de vier grandslamtoernooien heeft het minst met traditie te maken, maar het meest met entertainment. Toeschouwers komen minder voor tennis dan voor opwinding, verkiezen show boven stielwerk. Het is enkel op Flushing Meadows dat het mogelijk is dat een vol Armstrong-stadion, het kuipje naast het gigantische Arthur Ashe Stadium, opgehitst gefluit laat horen als een beeldige blonde ballenraapster aan de bal komt. Wanneer zij even later vervangen wordt door een jongen, krijgt die van het door alcohol vrolijk geworden publiek boegeroep over zich uitgestort. Het is hier op de US Open dat het Hawk-Eye systeem het best tot zijn recht komt. De videoherhaling blijkt een groot succes bij spelers en fans. De New Yorkers doen niet liever dan zich moeien met het verloop van een partij. Bij elke betwiste fase wordt luidkeels 'Challenge' (vecht aan, red.) gebruld. Op de reuzenschermen wordt de baan van de bal minutieus weergegeven. Na enkele dagen in het toernooi is het afspelen van die instant replay trouwens nog eens vertraagd. Enkel om de suspens bij de toeschouwers wat groter te maken. Het is hier op Flushing Meadows dat enkele uitlopers van tropische storm Ernesto het hele programma tijdens de aanvangsdagen in de war kan sturen. Tientallen mannen op vreemde karre-tjes, een soort ijsventers, moesten na de zoveelste plensbui de baan droogblazen. Opgetrommeld door de Amerikaanse tennisfederatie omdat ze de voorbije jaren net iets teveel uitgelachen waren met hun handdoekenacties om het veld droog te wrijven. En dat in het grootste en duurste tennisstadion ter wereld. Een dak boven het Arthur Ashe Stadium is niet aan de orde vanwege de hoge kosten (100 miljoen dollar) maar een overdekking boven het kleinere Louis Armstrong Stadium (aan 30 à 40 miljoen dollar) zou wel overwogen worden. Tijdens die natte en chaotische openingsweek was er geen enkele trainingsfaciliteit voorzien voor de spelers. Zij die wilden, konden een binnenbaan afhuren maar moesten een taxi nemen om er te geraken. Dat is een Challenger-toernooi onwaardig, maar behoort tot de 'charme' van de Amerikaanse aanpak. Spelers hebben er door de jaren heen mee leren leven : de overvliegende jets richting LaGuardia Airport, de geur van hotdogs op het Billy Jean King National Tennis Center of de interactieve manier van supporteren van de yankees, het hoort allemaal bij de couleur locale. Justine Henin-Hardenne is nog steeds geen fan van het toernooi in de Big Apple. Maar de 24-jarige Waalse haalde er wel haar vierde grandslamfinale van het jaar, een unieke prestatie die voor het laatst in 1997 door MartinaHingis verwezenlijkt werd. Dat ze uiteindelijk haar zesde superkroon toch niet kon winnen, was te danken aan Maria Sharapova. De Russische tiener past bij New York als haar lange benen bij haar avondjurk. Sharapova is luid, opgeschroefd en houdt van de spotlights. De liefde is wederzijds, waardoor haar tweede grandslamzege op geen betere plek had kunnen plaatsvinden. Het mag ondertussen duidelijk zijn dat dit meisje niet stilzit op training. Haar service is uitgegroeid tot een enorm wapen, haar benenspel is sterk verbeterd en, ook al ziet het er niet erg natuurlijk uit, ze durft het net op te zoeken. Aan haar spel is getimmerd en geschaafd. Vader Yuri Sharapov weet, net zo min als Carlos Rodriguez, van wijken of ter plaatse blijven trappelen. Hun speelsters zijn werken in uitvoering waarbij de negentienjarige Sharapova nog een flinke progressiemarge in zich heeft. Gecombineerd met haar uitzonderlijke wedstrijdmentaliteit, zorgt die verbeteringsdrang alvast voor een indrukwekkend pakket. Dat Henin-Hardenne in de finale nooit echt loskwam, zat daarom ook voor een deel tussen de oren. Er zijn niet veel meisjes die het straffe karakter van de drievoudige Roland Garros-winnares durven evenaren of overstijgen. Maria Sharapova uit Siberië kan en durft dat wel. Ze maakt er een kattinnengevecht van dat vorig weekend beslecht werd door diegene die het best omging met de verwachtingen. Sharapova wist dat ze geen zwakte mocht tonen en deed dat ook niet. Noch op de baan, noch in haar lichaamstaal. De Russische koelheid kanaliseerde het Amerikaanse vuur. Een dodelijke combinatie op eender welke dag. Henin-Hardenne had in de halve finale anders wel laten zien dat ook zij uit het supervrouwen-materiaal gemaakt is. Tegen de verrassende Jelena Jankovic, een jongere versie van Kim Clijsters, maakte ze duidelijk waarvoor ze staat : een onwrikbaar geloof in zichzelf. Dat vertrouwen in haar vechterskwaliteiten en de overtuiging dat ze op eender welk moment een match kan ombuigen, is een verbetering die misschien meer waard is dan het sterker geworden lichaam, haar beter functionerende service of haar opzienbarend volleywerk. Henin-Hardenne heeft de uitstraling gekregen van Hingis, de Williamsen en zelfs Steffi Graf op hun top : wat er ook gebeurt, de tegenstander moest boven zichzelf uitstijgen om hen te kloppen. Zoiets heet een reputatie en Henin-Hardenne is een kanjer aan het kweken. Al tenniste Jankovic voor een tijdje tijdens die halve finale in overdrive, van zodra Henin-Hardenne nog maar een kleine opening zag in het mentale pantser van de Servische, sprong ze er bovenop en deed ze de match kantelen. Zonder zich goed te voelen of stevig te tennissen, weet de pupil van Carlos Rodriguez ondertussen dat er altijd kansen komen in een partij, waarna ze zich meestal meedogenloos toont. Een killer in het meisje van 1 meter 67. Lindsay Davenport, die in de kwartfinale slachtoffer werd van Henin-Hardennes veroveringsdrang, zei het zo : "Hoe goed ik de bal ook sla, zij slaat hem steevast beter terug. Ze vecht ongelooflijk en is een geweldige atlete. In mijn ogen is ze de beste speelster van de wereld." Sharapova had niet meer nodig om vorige zaterdag gemotiveerd aan de aftrap te komen. Dat het Russisch fenomeen alle Amerikanen naar adem deed happen tijdens de avondsessies door in een soort cocktailjurk op te dagen, kan gekwalificeerd worden onder het altijd aanwezige marketing-plaatje. Dat de tennisbabe voor het eerst dit jaar het stadium van de halve finales wist te overleven op een grandslamtoernooi, de eerste keer sinds haar zege op Wimbledon 2004, zorgde voor evenveel bewondering. Sharapova deed pijn met haar schriele gekreun maar ook met haar forehand- en backhandgedreun. Haar ster schitterde boven de skyscrapers van Manhattan en verzwakte nooit. Ook al kreeg het mannentoernooi een gedroomde finale tussen Roger Federer en lokale held AndyRoddick, toch stond de afgelopen US Open vooral in het teken van het adieu van Andre Agassi. Het Amerikaanse publiek hoopte hevig op een afscheid in schoonheid. Had Pete Sampras vier jaar terug niet zijn laatste US Open gewonnen ? De voortekenen waren echter niet zo goed. Agassi moest tijdens de US Open-series twee voorbereidingstoernooien laten schieten en één cortisone-injectie ondergaan om aan te kunnen treden op Flushing Meadows. Het werd er niet beter op eenmaal onderweg. Na een heroïsche tweede ronde tegen de Cypriotische fantast Marcos Baghdatis - het hele stadion stond recht op de banken tijdens het matchpunt in de vijfde set, iets wat waarschijnlijk nooit eerder vertoond is op een tennisbaan - kon Agassi na afloop niet meer rechtstaan. Hij had opnieuw een inspuiting met cortisone en ontstekingsremmers nodig om nog maar op het veld te geraken. Dat hij in de derde ronde verloor van B(enjamin) Becker, was haast symbolisch. De afscheidsspeech en acht minuten durende staande ovatie was pakkend, maar Agassi kreeg pas echt kippenvel toen hij terugkeerde in de kleedkamer en door alle collega-spelers op applaus getrakteerd werd. Andy Roddick was maar wat blij dat hij het in de vierde ronde niet moest opnemen tegen zijn leermeester. "Natuurlijk wil je tegen je idolen spelen. Maar je wil eigenlijk liever niet de man zijn die Bambi neerschoot", zo verwoordde A-Rod het plastisch. "De man neerschieten die Bambi neerschoot ? Daar heb ik minder problemen mee." En dus ging Roddick voorbij Becker, Hewitt en Youzhny om zijn eerste grandslamfinale te bereiken sinds Wimbledon 2005. Dat A-Rod ondertussen zijn ietwat arrogante en spitante commentaar teruggevonden heeft, komt voornamelijk door zijn herwonnen status. Door het uitblijven van sprekende resultaten had hij de afgelopen maanden het verval van het hele Amerikaanse tennis in zijn schoenen geschoven gekregen. Zijn trainerscarrousel en gepikeerde reacties daarop deden zijn uitstraling geen goed. Tot hij een maand terug Jimmy Connors aan zijn entourage toevoegde. 'Jimbo' is een halfgod voor tennissend Amerika en meteen verdween de scepsis over het talent van Roddick. Ook bij de 24-jarige Texaan zelf die op deze US Open opnieuw het spel speelde waarmee hij in 2003 zijn thuistoernooi op zijn naam schreef en het tot de beste van de wereld schopte. De service kwam weer knoerthard naar beneden, de forehand maakte de rest van de punten en zijn enthousiasme werd gretig opgepikt door de chauvinistische New Yorkers. Meer had Roddick uiteindelijk niet nodig om de vierde grandslameindstrijd in zijn carrière te bereiken. Deze US Open stond in het teken van het afscheid. Andre Agassi op de eerste plaats, maar ook Martina Navratilova - binnenkort vijftig jaar en nog goed voor haar 57ste grandslamtitel in het dubbel gemengd ! - en zelfs Christophe Rochus kondigde het vertrek van de tour aan. Jammer genoeg voor Justine Henin-Hardenne nam Maria Sharapova ook afscheid. Ze zei vaarwel tegen het imago van een meisje dat eerder toevallig Wimbledon gewonnen had. FILIP DEWULF