'Toen ik het stadion binnenstapte, was ik overweldigd. Ik begon te beven, kon nog amper spreken en ik slaagde er niet in om te stoppen met huilen. Ik heb nochtans amper geweend in mijn leven, maar in het Stadio Olimpico was álles anders', omschreef Paolo Di Canio zijn terugkeer in 2004 naar Lazio. Hij moest er in 1990 vertrekken - verkocht aan Juventus -, maar zijn hart lag ook tijdens zijn omzwervingen door Italië, Schotland en Engeland bij I Biancocelesti.
...

'Toen ik het stadion binnenstapte, was ik overweldigd. Ik begon te beven, kon nog amper spreken en ik slaagde er niet in om te stoppen met huilen. Ik heb nochtans amper geweend in mijn leven, maar in het Stadio Olimpico was álles anders', omschreef Paolo Di Canio zijn terugkeer in 2004 naar Lazio. Hij moest er in 1990 vertrekken - verkocht aan Juventus -, maar zijn hart lag ook tijdens zijn omzwervingen door Italië, Schotland en Engeland bij I Biancocelesti. Lazio had zijn jeugd gekleurd. Hij was opgegroeid op in Quarticciolo, een arbeiderswijk in de Italiaanse hoofdstad waar supporters van AS Roma in de meerderheid waren, maar Di Canio koos voor de underdog. Tegendraads en opstandig. Op zijn twaalfde had hij in het geniep de fiets van zijn broer verkocht en hield de 200 euro op zak. Hij kampte met overgewicht en moest steunzolen dragen, maar hij hield van voetbal en werd in de tribunes in de armen gesloten door de Irriducibili, de ultra's van Lazio. De verplaatsingen waren, gaf hij toe, legendarisch. Hij moest op de vlucht slaan toen hij en zijn vrienden met bakstenen werden bekogeld of met traangas uit elkaar werden gedreven. In Bergamo zag hij hoe zijn strijdmakkers de politiecommissaris van Bergamo met een mes neerstaken. Hij was amper 20 toen hij Lazio de drie punten bezorgde in de Derby della Capitale, maar was moeilijk handelbaar. Di Canio werd doorgestuurd naar Juventus, waar hij botste met Giovanni Trapattoni, vond even rust in Napels maar ook bij AC Milan liep het fout: tijdens een ruzie duwde de winger zijn trainer - Fabio Capello - tegen de grond. Verbrand in Italië. Celtic was een vlucht en de Schotse fans smulden van zijn dribbels en... gouden voetbalschoenen, maar het was tegelijk het perfecte opstapje naar de Premier League. Publiekslieveling van Sheffield Wednesday, maar uitgespuwd toen hij in een match tegen Arsenal scheidsrechter Paul Alcock omverduwde. 'Ik werd een barbaar genoemd... Had ik iemand vermoord? Ik had een scheidsrechter een duw gegeven, meer niet.' Hij werd voor elf speeldagen geschorst, moest zelf zijn advocaat betalen en was niet meer welkom op Hillsborough, maar Harry Redknapp - manager van West Ham United - vond de dertiger een buitenkansje. A match made in heaven.Alex Ferguson wilde hem tot twee keer toe naar Old Trafford halen, maar de dribbelaar bedankte. 'Ik was geflatteerd, maar ik kon de fans van West Ham niet verraden. Voetbal is voor mij geen business, maar passie.' Het liet het clublogo van The Hammers op zijn arm tatoeëren en werd een legende in Oost-Londen. Onvoorspelbaar, in acties en gedrag. Zoals op Goodison Park in 2001, toen Evertondoelman Paul Gerrard geblesseerd op de grond lag en Di Canio - voor een quasi leeg doel - de bal opzettelijk met de handen opving. Hij kreeg er de FIFA Fair Play Award voor, maar een paar jaar later choqueerde hij nog maar eens de wereld toen hij zijn oude vrienden van de Irriducibili bedankte met een gestrekte rechterarm - de begroeting van Italiaanse fascisten. 'Ik ben gefascineerd door Benito Mussolini. ' Een tattoo op de schouder, verwijzend naar Il Duce, kostte hem zijn job als analist voor Sky Italia. En ook als manager liep zijn carrière snel spaak. Trainer van Swindon Town, waarmee hij in 2012 in de Engelse vierde klasse kampioen werd, en een jaar later na amper 13 matchen in de Premier League ontslagen bij Sunderland. 'Te hard en te negatief voor zijn spelers', klonk het. Én voor zijn bestuur, zoals Laziovoorzitter Claudio Lotito ooit op restaurant moest ondervinden. 'Ik werd zó kwaad. Ik keerde de tafel om waar de voorzitter zat en begon te gooien met alles wat ik vast kon pakken. Borden, flessen, vorken... De mensen keken naar me alsof ik gek was geworden.' Alsof...